تهاجم زیر پوشش تظاهر

اسماعیل هنیه / نخست‌وزیر حکومت خودگردان فلسطینی
ترجمه: نیره محمودی
در حالی که آمریکایی‌ها سالگرد استقلال خود از استعمار را جشن می‌گیرند و در موسسات دموکراتیک در حال پایکوبی هستند، ما همچنان در محاصره اشغالگرانی هستیم که جاده‌ها، ساختمان‌ها و تاسیسات برقی و آبی‌مان را نابود کرده و دولت کاملاً غیرنظامی‌فلسطین را مورد حمله قرار می‌دهند. خانه‌ها و ماموران دولتی ما هدف اصابت گلوله قرار می‌گیرند، نمایندگان مجلس را به اسارت گرفته و به پیگرد قانونی تهدید می‌شوند. تهاجم اخیر به غزه آخرین تلاش برای نابود کردن نتایج انتخابات آزاد و عادلانه‌ای است که اوایل امسال برگزار شد. این یورشی است که در پی پنج ماه جنگ دیپلماتیک و اقتصادی به کارگردانی آمریکا و اسرائیل به اجرا درآمد. هدف رسمی‌ و اعلام شده این راهبرد نیز ترغیب فلسطینی‌ها به «بازنگری» رای‌شان است، آن هم در زمانه‌ای است که با دشواری‌های فزاینده‌ای مواجه شدند. شکست این راهبرد قابل پیش‌بینی بود و حمله نظامی‌ آشکار و مجازات همه‌جانبه جدید نیز نتیجه منطقی و آخرین مرحله این راهبرد هستند.
در واقع ربودن «گیلاد شالید»، تنها بهانه‌ای برای انجام ماموریتی بود که ماه‌ها پیش برنامه‌ریزی شده بود. همین قدر کافی است بگویم زمانی که عقاید مختلفی داشته باشیم، بر مبنای احترام متقابل با یکدیگر متحد شده و تلاش‌هایمان را بر خدمت به مردم فلسطین متمرکز می‌کنیم. علاوه بر این تهاجم به غزه و ربودن رهبران و مقامات دولت ما در راستای تضعیف نتایج اخیری است که میان حزب حاکم و برادران و خواهرانمان در جنبش فتح و جناح‌های مرتبط با آن بر سر حل این نزاع، حاصل شد. با این وجود مجازات همه جانبه اسرائیلی تنها به تقویت راه‌حل جمعی ما برای همکاری با یکدیگر می‌انجامد. هنگامی که از مخروبه‌های ساختمانمان بازدید می‌کردم ـ هدیه‌ای از سوی کشورهای کمک‌کننده که باز هم توسط موشک‌های اف۱۶ ساخت آمریکا ویران شد ـ بار دیگر تصورات آمریکایی‌ها در ذهنم نقش بست.
آنها از این وقایع چه تصوری داشتند؟ من امیدوارم که آمریکایی‌ها با نگاهی دقیق و آگاهانه به علت ریشه‌ای و واقعیت‌های تاریخی بنگرند. به نظر من در آن صورت است که از خود خواهند پرسید چرا یک کشور ظاهراً «مشروع» مانند اسرائیل باید بدون دستیابی به اهدافش، دهه‌ها علیه یک جمعیت آواره و تحت سلطه بجنگد.«حصار جداسازی» این رژیم که سرزمین ما را درنوردیده است، علامتی مثبت و دلگرم‌کننده برای همزیستی در آینده محسوب نمی‌شود. اما یک راه گریز وجود دارد. اگرچه آسان نیست، ولی با اعتقادات و باورهای همیشگی ما همخوانی دارد. اولویت‌های فلسطینی شامل موارد زیر می‌شوند: به رسمیت شناخته شدن اصل نزاع بر سر موجودیت سرزمین فلسطین و حقوق تمامی‌ شهروندان آن، حل موضوع آوارگان از سال ،۱۹۴۸ بازپس‌گیری تمامی ‌سرزمین‌های اشغال شده در سال ۱۹۶۸ و پایان دادن به حملات، ترورها و توسعه نظامی‌از سوی اسرائیل. بی‌‌شک آمریکایی‌ها پس از ۵۰ سال و صرف ۱۶۰ میلیارد دلار هزینه مالیاتی در حمایت از ظرفیت جنگ‌آوری اسرائیل ـ توانایی دفاعی این رژیم ـ از ادامه این روش نابخردانه خسته شده‌اند. به اعتقاد من برخی از آمریکایی‌ها باید از خود سئوال کنند که اگر فقط سیاست‌های آمریکا از ابتدا بر مبنای حقیقت تاریخی و عدالت تعیین می‌شدند، این همه خونریزی و صرف هزینه نمی‌توانست نتایج مطلوب‌تری را به بار آورد .با این حال دوست نداریم که بر مبنای رفاهی که جهان برای ما فراهم می‌کند و کمک‌هایی که آمریکا در اختیارمان قرار می‌دهد، زندگی کنیم.
ما آنچه را که آمریکایی‌ها از آن برخوردار هستند، خواستاریم؛ حقوق دموکراتیک، استقلال اقتصادی و عدالت. ما تصور می‌کردیم که کسب افتخار در برگزاری عادلانه‌ترین انتخابات جهان عرب، در آمریکا و شهروندان این کشور طنین‌انداز خواهد شد. اما دولت جدید ما از همان ابتدا با اقدامات کارشکنانه ضمنی و آشکار کاخ سفید مواجه شد. اکنون این تهاجم علیه ۹/۳ میلیون شهروندی که در بزرگترین زندان جهان به سر می‌برند، ادامه دارد. رضایت و خشنودی آمریکا از این جنایات جنگی مثل همیشه در این جمله رمزگونه که حاکی از نشان دادن چراغ سبز است، مستتر است: «اسرائیل حق دفاع از خود را دارد.» آیا اسرائیل هنگامی‌ که هشت عضو از یک خانواده را یک ماه پیش در ساحل غزه کشت یا زمانی که سه عضو خانواده حجاج را به همراه یک کودک ۶ ساله در روز شنبه به قتل رساند، از خود دفاع می‌کرد؟ بعید می‌دانم که این اقدامات غیرانسانی از نظر افکار عمومی‌ آمریکا قابل توجیه باشد. ما این پیام روشن را اعلام می‌کنیم: اگر اسرائیل به فلسطینی‌ها اجازه ندهد که در صلح، منزلت و یکپارچگی ملی زندگی کنند، اسرائیلی‌ها نیز نخواهند توانست از حقوقی مشابه برخوردار باشند. در ضمن حق ما برای دفاع از خود در برابر نظامیان اشغالگر همان‌طور که در کنوانسیون ژنو تصریح شده یک امر قانونی است. اگر اسرائیل آماده شود که به جای بحث و مذاکره پیرامون وقایع سال ۱۹۶۷، به طور جدی و منصفانه در مورد مسائل مربوط به سال ۱۹۴۸ گفت‌وگو کند، یک صلح پایدار و عادلانه امکان‌پذیر است. این سرزمین مبتنی بر یک آتش‌بس همه‌جانبه هنوز این فرصت را دارد که به موتور اقتصادی و صلح برای تمام یهودیان در منطقه تبدیل شود، اگر آمریکایی‌ها از حقیقت بویی می‌بردند، احتمالات می‌توانست به واقعیت تبدیل شود.