دوم اردیبهشت 1359 شمسی، انقلاب فرهنگی آغاز شد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، عوامل ضدانقلاب و عوامل نفوذی دشمن، دانشگاهها را به یکی از مهمترین عرصههای مقابله با انقلاب اسلامی تبدیل کردند. مجموع دشمنان انقلاب تصمیم گرفته بودند در پوشش دانشگاه که در انتظار عموم مردم، مقدس و محترم است، عملیات علیه انقلاب اسلامی را اجرا کنند. آنها گمان میکردند فعالیت مخرب در دانشگاهها، ثمربخشتر و آسانتر است؛ زیرا به دلیل محترم بودن دانشگاه در انظار عمومی، دست نظام اسلامی برای مقابله با ضد انقلاب بسته خواهد بود و اگر هم حرکتی صورت بگیرد؛ دشمنان انقلاب با غوغاگری و مظلومنمایی، میتوانند افکار عمومی را تحریک کنند و چنین وانمود کنند که نظام اسلامی با دانش و دانشگاه و با دانشجو و دانشگاهی، مخالف است.
به دلیل همین ذهنیت واهی و توطئهآمیز بود که بسیاری از اتاقهای دانشگاهها به ستاد عملیات گروههای ضد انقلاب و به انبار اسلحه و مهمات و به مراکز تبلیغات و انتشارات آنها تبدیل شد.
گروههای مذکور از یک سو میخواستند دانشگاهها را به کانون توطئه و براندازی تبدیل کنند و از سوی دیگر، دانشگاهها را چنان از مردم و انقلاب جدا نگه دارند که هیچ تاثیری از انقلاب نگیرد و همچنان به حالت غربزده باقی بماند.
در این میان دانشجویان متعهد و مسلمان در برابر توطئههای دشمنان انقلاب که نقاب دانشجو و دانشگاهی بر چهره زده بودند، ایستادند و پس از ماهها مبارزه، مردم و مسئولان را نیز به کمک فرا خواندند. سرانجام شورای انقلاب با گروههای ضد انقلاب اتمام حجت کرد که تا سه روز ستادهای خود را از دانشگاهها بیرون ببرند و اتاقهای دانشگاهها را از سلاحهای سرد و گرم و دستگاهها و ابزارهای تبلیغاتی و… تخلیه کنند. در این سه روز، نه تنها گروههای ضد انقلاب دستور شورای انقلاب را اجرا نکردند بلکه زد و خورد در دانشگاهها را شدیدتر کردند.
به همین دلیل بعد از پایان یافتن مهلت سه روز در جمع کثیری از مردم به همراه برخی مسئولان در دانشگاهها حضور یافتند و اقدام به برچیدن بساط گروههای ضد انقلاب از دانشگاهها کردند.
بدین ترتیب انقلاب فرهنگی آغاز شد. با آغاز انقلاب فرهنگی، نزدیک به 32 ماه دانشگاهها به منظور ایجاد دگرگونی اساسی تعطیل شدند و پس از اتمام این مدت، دانشگاهها با حال و هوای جدید انقلابی شروع به کار کردند.