کره شمالی عضو جدید باشگاه هسته‌ای

خبرگزاری فرانسه روز گذشته از سئول گزارش داد: چنانچه کره شمالی یک بمب هسته‌ای را با موفقیت آزمایش کند، هشتمین کشوری خواهد بود که نه تنها ویرانگر‌ترین سلاح جهان را در اختیار خواهد داشت، بلکه به صراحت انجام این کار را نیز تایید می‌کند.
در حال حاضر، هفت کشور آمریکا، روسیه، انگلیس، فرانسه، چین، هند و پاکستان عضو باشگاه هسته‌ای هستند. گفته می شود رژیم اسراییل نیز چنین تسلیحاتی در اختیار دارد اما این مساله را به طور رسمی تایید نکرده است.
آمریکا که نخستین بمب اتمی را در طول جنگ دوم جهانی ساخت، تنها کشوری است که از این سلاح استفاده کرده است.
برآوردهای صورت گرفته حاکی است بمب‌هایی که آمریکا در ماه اوت سال 1945 بر روی شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن ریخت، موجب مرگ 140 هزار نفر در آن زمان و نیز مرگ 70 هزار نفر در سال‌های بعد شد.
در طول دوره جنگ سرد که پس از سال 1945 آغاز شد، انگلیس و فرانسه، به عنوان هم‌پیمانان آمریکا و نیز اتحاد شوروی و سپس چین به عنوان کمونیست‌های رقیب آمریکا، خود را به این سلاح تجهیز کردند. این پنج قدرت هسته‌ای که اتفاقا پنج عضو دایم شورای امنیت نیز هستند، همگی با برخورداری از حق انحصاری وتو، می‌توانند هر نوع قطعنامه تصویب شده از سوی سازمان ملل متحد را رد کنند.
در سال 1974، هند به تنهایی صنعت هسته‌ای را آزمایش کرد و جهان در سال 1998 به طور رسمی پی برد که این کشور همسایه و رقیبش، پاکستان، از زرادخانه هسته‌ای برخوردارند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 توافق شد که زرادخانه تسلیحات هسته‌‌ای این رژیم. در خاک روسیه، که کرسی شورای امنیت اتحاد شوروی سابق در اختیار دارد، جمع و نگهداری شود.
این توافق برای این منظور بود که دست بلاروس، قزاقزستان و اوکراین به عنوان جمهوری‌های سابق شوروی که تسلیحات هسته‌‌ای در خاک خود داشتند، از این تسلیحات کوتاه شود. افریقای جنوبی که در دره حکومت آپارتاید. برنامه تسلیحات هسته‌ای خود را توسعه داده بود، پس از حکومت رسیدن سیاهپوست‌ها در سال‌های 1993 و1994 این اقدام را تقبیح کرد. با وجود آنکه سایر کشورها، به ویژه اخیرا ایران، متهم به تلاش برای تولید تسلیحات هسته‌ای شده‌اند، تا این تاریخ هیچ مدرکی دال بر موفقیت هیچ کشوری در این زمینه موجود نیست.
تسلیحات هسته‌ای بقدری قدرتمند هستند که به نوعی جمع اضداد در قدرت نظامی محسوب می شوند، چون هرگونه جنگ بین دو کشوری که به میزان وسیع از این تسلیحات استفاده کند موجب نابودی کامل هر دو کشور دارای این سلاح، انگیزه چندانی برای دست کشیدن از آن ندارد، چون این تسلیحات به منزله یک بازدارنده قوی در برابر هرگونه حمله‌ای هستند.