احمد بورقانی: دولت خاتمی متفاوت بود

* با توجه به اینکه هدفی که ما برای یک نهاد صنفی متصوریم ارتقای شغلی و بهبود وضعیت حرفه‌ای اعضایش است انجمن صنفی را تا چه اندازه در رسیدن به این هدف موفق می‌دانید؟
** برای بررسی عملکرد هر نهادی علی‌القاعده دو گونه متفاوت می‌توان اقدام کرد. اول مراجعه به اساسنامه آن نهاد و دوم مقایسه عملکرد آن با نهادهای مشابه است. من تصور می‌کنم انجمن با توجه به مقدور‌اتش سعی کرد به وظایف خود عمل کند. اگر منزلت اجتماعی روزنامه‌نگارن را با ده سال پیش مقایسه کنیم، می‌بینیم اصلا قابل قیاس نیست و جامعه خیلی خوب با این شغل برخورد کرده و این شغل در ردیف شغل‌هایی است که پیوستن به آن اعتبار اجتماعی به همراه دارد و این به سادگی به دست نمی‌آید. بخشی از این دستاورد به دلیل تلاش خود روزنامه‌‌نگاران در انجمن صنفی به بار آمده است.
* به نظر شما آیا روزنامه‌نگاران به مردم نزدیک‌تر شده‌اند؟
** روزنامه‌نگاران در سال‌های اخیر بهتر و دقیق‌تر از گذشته ترجمان دیدگاه‌ها و نظرات مردم بوده‌اند.
* شما به عنوان فردی که هم در دولت در رابطه با روزنامه‌نگاران حضور داشتید و هم زمانی دیگر عضو هیات مدیره انجمن بوده‌اید، تعامل دولت را با چنین نهادهایی چگونه می‌بینید؟
** دولت خاتمی در برخورد با نهادهای غیر دولتی متفاوت بود. این دولت در کمک کردن به شکل‌گیری نهادهای مدنی پیشتاز بود. به دلیل کارکرد نهادهای مدنی که بخشی از آن نظارت بر عملکرد نهادهای دولتی و فعالیت‌های صاحبان قدرت و کنترل و تحدید فعالیت‌های آنان و همچنین تلاش برای خارج نشدن دولت از حدود قانون و گرفتن حقوق اعضای صنف از دستگاه‌های ذی‌ربط است، طبیعی است که دولت با شکل‌گیری نهادهای مدنی مخالفت کند و در جهت تضعیف آنها گام بردارد. اما دولت خاتمی مستثنی بود و اگر عملکرد مثلاً معاونت‌های مختلف ارشاد را در قبال نهادهای فرهنگی مدنی در دوره‌های مختلف بررسی و مقایسه کنیم این تفاوت را می‌بینیم که نه تنها در این دوره در جهت تضعیف نهادهای مدنی اقدامی صورت نمی‌گرفت بلکه می‌کوشیدند بخشی از وظایف خود را به نهادهای غیر‌دولتی واگذار کنند. من همیشه گفته‌ام مثلاً معاونت مطبوعاتی را می‌توان بسیار کوچک و حتی تعطیل کرد و بخش عمده وظایف آن را به دوش نهادهای مدنی قرار داد کما اینکه در دوره مسئولیت بنده عملاً به این سمت حرکت شد. به عنوان مثال به سوی واگذاری کلیه فعالیت‌های جشنواره مطبوعات به انجمن صنفی حرکت کردیم و روزنامه‌نگاران نیز از این مسئله بسیار راضی بودند.
* با توجه به وضعیت فعلی نهادهای مدنی در دوره جدید، ضرورت شرکت در انتخابات انجمن صنفی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
** در میان روزنامه‌نگاران سنت شده است که در دور اول و دوم انتخابات انجمن حضور اعضا به حد نصاب نرسد. بخشی از علت آن به این باز می‌گردد که اعضای انجمن پراکنده هستند. برخی اعضا در شهرستان زندگی می‌کنند، اعضای تهرانی هم گاه باید برای دو ساعت رای‌دادن نیمی از روز و ساعت‌کاری خود را از دست بدهند. به این ترتیب اعضا دچار مشکل هستند و این قابل درک است. اما ما امیدواریم که دوستان این نهاد صنفی را که در هشت سال و نیم گذشته کوشیده است در حد توانش در خدمت روزنامه‌نگاران باشد، فراموش نکنند چرا که توقع دوستان درباره بالندگی این نهاد به مشارکت خود آنها وابسته است. البته تصور من این است که همه علاقه‌مند به مشارکت هستند اما حضور در تهران و مشکلات ناشی از زندگی در این شهر درندشت موجب می‌شود که با نرسیدن به حدنصاب لازم برای تشکیل مجامع عمومی انجمن مواجه شویم.
* شما الان به عنوان یک ناظر بیرونی این سخن را که انجمن «‌سیاسی کار» بوده است می‌پذیرید؟
** به هیچ وجه. در دوره‌ای که من عضو هیات مدیره بودم بسیار تلاش می‌شد از این شائبه بپرهیزیم اما زمانی که با دستگیری یک روزنامه‌نگار روبه‌رو می‌شدیم وظیفه طبیعی انجمن پیگیری وضعیت وی و دفاع از حقوق قانونی این عضو بود و برخی این دفاع را سیاسی قلمداد می‌کردند که فی‌الواقع چنین نبود. فراموش نکنید مواردی پیش آمد که اعضای هیات مدیره انجمن به حبس رفتند اما چون با فعالیت روزنامه‌نگاری آنان مرتبط نبود، انجمن هیچ واکنشی از خود نشان نداد و همین امر برای آنکه اثبات کند انجمن کار سیاسی نکرده کافی است.