عراق و نشست همسایگان در کویت

«همزمان با برگزارى کنفرانس کشورهاى همجوار عراق که در کویت برگزار مى شود، کاندولیزا رایس بار دیگر در منطقه حضور یافته اما این بار نه براى حمایت از روند صلح میان اسرائیل و فلسطین بلکه براى بررسى تلاش شکست خورده آمریکا در عراق و بهبود اوضاع امنیتى این کشور.»

به گزارش ایسنا پاتریک سیل، تحلیلگر روزنامه الحیات -چاپ لندن- در تحلیلى تحت عنوان «زمان آن رسیده که مقامات کشورهاى همجوار عراق حس رهبرى خود را نشان دهند» مى نویسد: «کنفرانس بین‌المللى کشورهاى همجوار عراق که در کویت برگزار مى شود زمینه اى است براى قانع ساختن کشورهاى همجوار عراق جهت برقرارى امنیت در کشور ناامن عراق. در واقع این کنفرانس باید بسترى را براى جبران اشتباهات آمریکا در عراق فراهم کند.» این تحلیلگر مى نویسد: «کنفرانس هاى بین‌المللى نظیر این کنفرانس، پیش از این نیز در شرم الشیخ و استانبول برگزار شده که هر دو ناموفق بوده اند؛ چرا که تا زمانى که آمریکا به تهدید و تحریم ایران ادامه مى دهد و سعى در نابودى اقتصاد این کشور دارد مسلما نمى تواند از ایران انتظار همکارى در مشکلاتش در عراق را داشته باشد، در این صورت انتظار آمریکا از ایران کاملا نابجا است. در واقع جورج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا با اظهارات تند خود در طول دوران ریاست جمهورى اش نابودى هاى بسیارى به بار آورده است که همواره براى فرار از اشتباهاتش در عراق، القاعده را پیش کشیده است. در حالیکه القاعده تا قبل از جنگ آمریکا علیه عراق در این کشور حضور نداشت در واقع جنگ عراق و اشغال این کشور فرصتى را براى القاعده فراهم کرد تا در عراق حضور مستحکمى داشته باشد.

مشکل القاعده در عراق تنها با خروج آمریکا از این کشور حل مى شود. آمریکا همچنین با جنگ علیه عراق، ایران را تبدیل به کشورى قدرتمند درمنطقه کرد و اکنون نمى تواند از این واقعیت فرار کند.»

این تحلیلگر نابودى توازن داخلى میان اهل سنت، شیعیان و کردهاى عراق را از پیامدهاى جنگ عراق توصیف کرده و مى نویسد: «توازن منطقه و داخلى در عراق تنها در صورت خروج نیروهاى آمریکایى از عراق و توقف دخالت هاى آ مریکا در این کشور قابل بازگشت است. ایجاد عراقى امن و متحد به نفع کشورهاى همجوار عراق نظیر ترکیه، ایران، عربستان، اردن، سوریه و دیگر کشورهاى خلیج فارس است. در شرایط کنونى این کشورها باید اختلافاتشان را کنار بگذارند و حس رهبرى واقعى شان را نشان دهند.»

وى مى افزاید: «زمان آن رسیده است که کشورهاى منطقه خود در خصوص سرنوشت منطقه تصمیم بگیرند و به مسئولیت هایشان عمل کنند. لذا برگزارى کنفرانس درباره عراق جهت تحقق این امر بسیار ضرورى است.

این کشورها نباید به کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه آمریکا اجازه دخالت در امور منطقه را بدهند.» پاتریک سیل در ادامه تحلیل خود درباره مسایلى که باید فورا توسط کشورهاى همجوار عراق بررسى شود، مى نویسد: «آمریکا نیازمند یارى کشورها جهت خروج منظم و هماهنگ از باتلاق عراق بر اساس تعیین جدول زمانى دقیق است.

این مسأله مستلزم مذاکرات آمریکا با ایران و سوریه است نه انزواى این دو کشور. واشنگتن باید کشورهاى منطقه را در زمینه دفاع از منافع قانونى اش در عراق و سراسر منطقه خلیج فارس قانع سازد.

نکته دوم و مهمى که باید در کنفرانس کویت بررسى شود پایان درگیرى ها میان ارتش المهدى و نیروى امنیتى عراق و مذاکرات درخصوص مشارکت در روند سیاسى است. اگر همچنان شیعیان بر دولت تسلط داشته باشند باید به اهل سنت نیز جایگاه مشخص در نظام جدید سیاسى داده شود. البته این مسأله نیز نیازمند دخالت دیپلماتیک عربستان، ایران و دیگر کشورهاى همجوار عراق است.»

این تحلیلگر در ارزیابى دیگر مسایل مورد بحث عراق در کنفرانس کویت به وضعیت کردهاى عراق اشاره مى کند و مى گوید: «باید کرکوک به کردهاى عراق داده شود و آنها همچنان از نظام خودمختار فعلى برخوردار باشند، مشروط بر اینکه تحت امر دولت مرکزى عراق باشند و درصدد استقلال برنیایند، البته این مسأله مستلزم دخالت ترکیه است.

تقسیم درآمدهاى نفتى میان خانواده هاى عراقى، دیگر اولویت این کنفرانس است.این مسأله نیز مستلزم حمایت موسسات و سازمان هاى جهانى است.» پاتریک سیل درباره بازسازى عراق مى نویسد: «اقامت دو میلیون آواره عراقى مسئولیت مهم دیگر کشورهاى همجوار عراق است و کشورهاى حوزه خلیج فارس باید به سرمایه گذارى در این زمینه بپردازند تا مانع کشیده شدن بى ثباتى عراق به کشورهایشان شوند. اگر آمریکا خواهان نابودى تندروى ها است، باید دست از کشتار مسلمانان در عراق و افغانستان و جنگ گسترده اش علیه تروریسم بردارد.

آمریکا ناگزیر است براى جبران اشتباهاتش دست از تلاش نظامى، تک روى و پیش دستى که از هفت سال پیش تاکنون در پیش گرفته، بردارد.» در انتهاى این تحلیل آمده است: «بوش با کشتار ده ها هزار عراقى تنها کشور عراق را نابود نکرده؛ بلکه آبرو و وجهه خودش را از بین برده و براى ارتش آمریکا مشکلات جبران ناپذیرى را ایجاد کرده و خود را در مشکلات مالى داخلى غرق کرده است؛ لذا رئیس‌جمهور آینده آمریکا باید در ریشه هاى سیاست آمریکا در قبال کشورهاى عربى و اسلامى بازنگرى کند؛ اما انجام تحقیقات صریح و روشن در نحوه عملکرد افراد و کشورهایى که آمریکا را به جنگ وا داشتند، از مستلزمات این بازنگرى است.»

عراق پنج سال بعد از سقوط صدام حسین

اما خبرگزارى دویچه وله در تحلیلى از جنگ عراق آورده است.تا به امروز پایان جنگ عراق هرگز بطور رسمى اعلام نشده است. به همین جهت روز نهم آوریل، روزى که مجسمه بزرگ صدام حسین در مرکز بغداد به پایین کشیده شد، بطور نمادین به عنوان روز سقوط رژیم سابق عراق تعیین گردیده است.

نهم آوریل سال ۲۰۰۳ میلادى: در مقابل دوربین هاى تلویزیونى در مرکز بغداد مجسمه بزرگ صدام توسط عراقى ها و نیروهاى آمریکایى به زیر کشیده مى شود.

تقریبا سه هفته بعد از شروع جنگ عراق سربازان آمریکایى به مرکز بغداد رسیده اند. از این تاریخ رژیم دیکتاتورى صدام کنترل پایتخت را بطور قطعى از دست داد.

این موضوع باعث تعجب همسایگان عراق نیز شد که چطور همه چیز با سرعت پیش رفت.

دولت آمریکا پیروزى خود را اعلام کرد، اگرچه همزمان به سربازان آمریکایى اعلام شد که هنوز جنگ به پایان نرسیده است. در این زمان دیک چنى، معاون رئیس‌جمهور آمریکا اظهار داشت: «در بغداد ما امروزتوانستیم شاهد سرنگونى قدرت خشن دولتى باشیم. خیابان ها مملو از مردمى است که جشن گرفته اند. اگرچه هنوز مقاومت هایى از سوى نیروهاى دولتى در گوشه و کنار به چشم مى خورد، به نظر نمى آید که آن ها داراى نیروى موثرى باشند.» تصور دیک چینى از دوران بعد از سرنگونى صدام در عراق چنین بود: نیروهاى آمریکایى فقط باید تا زمانى در عراق باقى بمانند که واقعا حضورشان ضرورى است: «من امیدوارم که که مردم منطقه بتوانند در آینده اقدامات بعدى ما در این کشور را مورد قضاوت قرار دهند. ما مى خواهیم هرچه سریعتر دولتى دموکراتیک و توانا در عراق مستقر گردانیم. ارتش ما باید هرچه سریعتر از عراق خارج شود. ما قدرت تصاحبگر در این کشور نیستیم.» در آن زمان جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا نیز این موضوع را مورد تصدیق قرار داد که نیروهاى آمریکایى بزودى از عراق خارج خواهند شد. او خطاب به مردم عراق گفت: «همه خلق هایى که در کشور شما زندگى مى کنند، کردها، شیعیان، سنى ها و بقیه از تعقیب و آزار وحشتناکى که تحت فشار آن بودند، رها خواهند شد. کابوسى که صدام در کشور شما ایجاد کرده بود، بزودى به پایان خواهد رسید. شما مردم خوب و با استعدادى هستید و وارثان تمدنى بزرگ که به فرهنگ جهانى کمک رسانده است. شما شایسته داشتن دولت بهترى از دولتى دیکتاتور، رشوه خوار و شکنجه گرید. شما باید بتوانید آزاد زندگى کنید و من به همه عراقى ها این اطمینان را مى دهم که به زودى آزاد خواهند شد.» حال پنج سال از این تاریخ سپرى شده است. صدام دستگیر، محاکمه و در پایان سال ۲۰۰۶ میلادى اعدام شد. اما تصویر امروزین عراق همچنان ناامید کننده است. ارتش آمریکا به همراه نیروهاى نظامى کشورهاى متحدش به حضور خود در عراق ادامه مى دهند. در مجموع ۳۰۰ هزار سرباز در این کشور بسر مى برند که ۲۵۰ هزار تن آنان آمریکایى اند. تا بحال بیش از ۴۳۰۰ سرباز آمریکایى و بنا به تخمین هایى که زده مى شود ده ها هزار غیر نظامى در عراق کشته شده اند. تنها بعد از رسوایى شکنجه زندانیان عراقى در زندان ابوغریب بود که بوش اظهار داشت، دیگر محل هایى وجود نخواهند داشت که در آن زندانیان عراقى شکنجه شوند.