سرخوردگی نامحدود روشنفکران

دیدگاه مهاجمان در یک پیغام نگاشته شده با ماتیک روی آیینه یک خانه ویران، این چنین خلاصه شده بود: «عراق را ویران کنید و عراقی‌ها را از دم تیغ بگذرانید». مهاجمان آمریکایی، تعدادی از بدترین فجایع انجام شده از سوی اعضای گارد ملی عراق را تکرار کردند تا خانه‌های بویژه شیعیان فقیر جنوب... بیکاران و افراد ناامید را شاید برای دامن زدن به یک جنگ داخلی، بازرسی کنند. هفته‌ها بعد، گزارشگران مشاهده کردند که شماری از مردم آرام آرام به فلوجه بازگشته و به دنیایی متروک از ساختمان‌های ویران شده، خانه‌های نابودشده با تانک، کابلهای برق فرو افتاده و درختان سوخته نخل وارد می‌شدند و شهر ویران 250 هزار نفری هم‌اکنون عاری از برق، آبهای‌روان، مدرسه و هرگونه تجارت بود و تحت یک حکومت نظامی شدید، از سوی مهاجمانی اشغال شده بود که آن را به طور کامل ویران ساخته بودند. تعدادی از آوارگان که تحت تدابیر امنیتی شدید، جرات بازگشت به شهر را به خود  راه داده بودند، دریاچه‌هایی از فاضلاب را در خیابان‌های شهر، مشاهده کردند. بوی اجساد نیز ساختمان‌های نیمه سوخته را پر کرده بود.خبری از آب و برق نبود. صفهای طولانی و بازرسی‌های دقیق از سوی نظامیان آمریکایی، در ایست‌های بازرسی، انتظارشان را می‌کشید و نیز هشدار درباره مینهای زمینی و تله‌های انفجاری و تیراندازی‌های پراکنده میان شورشیان و نظامیان آمریکایی.

جئوکار، از گروه میانجی‌های مسیحی صلح که تجربه قبلی وی در اراضی اشغالی فلسطین بود، 6 ماه پس از این واقعه و شاید به‌عنوان اولین ناظر بین‌المللی، از این محل بازدید کرد. وی که در 28می، وارد فلوجه شده بود، مشابهت‌‌های دردناکی میان فلوجه  و اراضی اشغالی فلسطین مشاهده کرد: ساعات متمادی انتظار در نقاط ورودی بیشتر به قصد آزار و اذیت تا ملاحظات امنیتی، تخریب مستمر محصولات کشاورزی در بقایای شهری ویران شده که در آنجا بهای غذا به خاطر ایست‌های بازرسی بشدت افزایش یافته، ممانعت از جابه‌جایی مردم با آمبولانس برای اقدامات درمانی و دیگر اشکال وحشیگری مشابه با سرکوب‌گری‌های اسرائیل.

وی می‌نویسد که ویرانی‌های فلوجه بدتر از رفح در کرانه‌باختری بود که عملا با ترور اسرائیلی مورد حمایت آمریکا ویران شده است. ایالات‌متحده به تمام محلات شهر آسیب رسانده و بیش از یک سوم ساختمان‌های شهر را ویران کرده است. تنها یک بیمارستان در تمام شهر سالم مانده، ولی ممانعت ارتش اشغالگر از ورود به آن، باعث مرگ افراد زیادی در فلوجه و حومه آن شده است. در بعضی جاها، افراد زیادی درون یک خانه نیمه ویران پناه گرفته‌اند. فقط حدود یک چهارم خانواده‌هایی که خانه‌هایشان ویران شده، اندک خسارتی دریافت کرده‌اند که آن هم معمولا کمتر از نیمی از هزینه‌های مصالحی است که برای بازسازی خانه‌شان مورد نیاز است.

جین زیگلر، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور غذا، نظامیان ایالات‌متحده و انگلیس را متهم کرده است که در جریان تلاش برای سرکوب مبارزان عراقی در فلوجه و دیگر شهرهای مورد تهاجم در ماههای اخیر با محروم کردن غیرنظامیان از آب و غذا در شهرهای محاصره شده، قوانین بین‌المللی را بشدت نقض کرده‌اند. وی به رسانه‌های بین‌المللی اطلاع داد که نیروهای تحت فرمان ایالات متحده، با بستن آب و غذا بر روی ساکنان در راستای فراری دادن آنان پیش از شروع تهاجم، از گرسنگی  و قطع آب به‌عنوان یک اسلحه جنگی، علیه غیرنظامیان استفاده کرده‌اند که نقض فاحش کنوانسیون‌های ژنو به حساب می‌آید. رسانه‌های ایالات‌متحده این گونه اخبار را به طور گسترده‌ای نادیده گرفته‌اند.

حتی بدون نادیده گرفتن این جنایات جنگی بزرگ در جریان تهاجم به فلوجه، شواهد زیادی برای حمایت از نتیجه‌گیری یکی از اساتید مطالعات استراتژیک در دانشکده جنگ نیروی دریایی وجود دارد که می‌گوید، سال 2004 سالی واقعا دهشتناک و خونین برای عراق نگونبخت بوده است. وی ادامه می‌دهد که نفرت شدید از ایالات‌متحده در کشوری شایع شده است که به سالها تحریم محکوم بوده که هم‌اکنون به نابودی طبقه متوسط و فروپاشی نظام آموزش و پرورش آن و رشد بی‌سوادی، ناامیدی و از هم گسیختگی منجر شده است. این گونه امور به احیای مذهب در بین شمار عظیمی از عراقیان که در پی یافتن آرامش در مذهب هستند را موجب شده است. تاسیسات زیر بنایی حتی بیشتر از زمان تحریم‌ها، ویران شده‌اند. بیمارستان‌ها عموما خالی از داروهای اساسی هستند. امکانات پزشکی در وضعیت وحشتناکی قرار دارند و شمار زیادی از پزشکان با تجربه و متخصص، به خاطر ترس از خشنونت‌های فزاینده و نیز سرخوردگی از شرایط کاری نامساعد، در حال ترک کشور هستند. وال استریت ژورنال گزارش می‌دهد، پس از این که نیروهای تحت فرماندهی آمریکا صدام حسین را در سال 2003 ساقط کردند. نقش مذهب در زندگی سیاسی عراق، بی‌وقفه افزایش یافته است. مقامات دولت عراق می‌گویند که پس از تهاجم ایالات‌متحده به عراق، حتی یک تصمیم سیاسی کوچک نیز بدون تایید صریح یا ضمنی آیت‌الله‌العظمی علی سیستانی، اتخاذ نشده است و در عین‌حال، مقتداصدر، روحانی جوان و شورشی سابق، جنبشی سیاسی. نظامی به راه انداخته که در مناطق جنوب عراق و حلبی‌آبادهای بغداد، ده‌ها هزار داوطلب را به خود جذب کرده است. چنین تحولاتی در مناطق  سنی‌نشین نیز به وقوع پیوسته است. رای به پیش‌نویس قانون اساسی عراق در پاییز 2005 به نبرد مساجد، تبدیل شد که رای‌دهندگان به طور گسترده‌ای از فتاوای مذهبی پیروی می‌کردند. بسیاری از عراقی‌ها حتی این پیش‌نویس را ندیدند، چرا که دولت نسخه‌های زیادی از آن را توزیع نکرد. وال استریت ژورنال اشاره می‌کند که قانون اساسی جدید در مقایسه با قانون اساسی قبلی که نیم قرن پیش از روی قانون مدنی فرانسه، نوشته شده بود، بسیار اسلامی‌تر است.

پیامد سالها خشنونت و خفقان غربی، سرخوردگی نامحدود روشنفکران و فرهیختگان عراقی است که به بیان ادواردلاتواک، از کشف این مساله شگفت‌زده شده‌اند که «اکثریت قاطع عراقی‌ها، مذهبی‌ها یا افراد نیمه باسواد، عاجز از باور امری هستند که غیر قابل درک است. این چرا خارجی‌ها، بافداکاری تمام، خون و مال خود را صرف می‌کنند تا به عراقیان کمک نمایند؟!» البته که برای اثبات این مدعا، هیچ مدرکی لازم نیست.