بدعت‏های خطرناک

علی پاشا علی‏پور  

دولت یا همان قوه مجریه یکی از سه قوه اصلی حاکم بر ایران بوده که نقش بسیار تاثیرگذاری بر حرکت کشور به سمت توسعه و پیشرفت و همچنین رفع مشکلات و تنگناهای موجود در جامعه دارد و رسیدگی به امور معیشتی مردم و تامین رفاه آنان از اولویت های کاری این قوه می باشد. از ابتدای انقلاب تاکنون 8 دولت بر سرکار آمده و رفته اند. در حال حاضر نیز حدود 3 سال از عمر دولت نهم می گذرد. دولتهای آمده ،هر یک با شعارها و وعده هایی بر سر کار آمده اند که هر کدام بطور نسبی در راستای تحقق شعارهای خود گامهای عملی برداشته و تا حدودی به هدفهای خود رسیده اند. هر چند در همه این دولتها نقاط ضعف و نارسایی هایی هم موجود بوده لیکن انتظار یک عملکرد بدون نقص نیز از دولتها بخصوص در جامعه ایران که سالها در جنگ و در معرض توطئه دشمنان داخلی و خارجی بوده است چندان منصفانه نیست.

دولت محترم که با شعار عدالت محوری و مهرورزی و آوردن نفت بر سر سفره هاروی کار آمده است، اما از بسیاری جهات با دولتهای پیشین تفاوت دارد. عدالت و اجرای آن، همیشه و در همه دولتها و ملل مختلف مورد بحث و گفتگو بوده و تاکنون جز اجرای نسبی آن، این امر بطور کامل محقق نشده است و البته نمی توان هم انتظار تحقق کامل آن را داشت. با وجود دیدگاههای متنوع و مختلفی که در زمینه عدالت وجود دارد، همیشه نحوه و میزان تحقق و اجرای آن مورد نقد و بررسی جامعه قرار داشته است. دولتی که با شعار عدالت و عدالت محوری کار خود را آغاز می کند، مسئولیت سنگینی را بر دوش می کشد. دولتهای پیشین هر چند ممکن است در درون خود به اجرای عدالت نیز  اندیشیده و در زمینه تحقق نسبی آن گام هایی برداشته باشند اما هیچگاه اینچنین مستقیم و به طور آشکار این واژه مقدس را سرلوحه و غایت هدف خویش قرار نداده‌اند.

واقعیت آن است که دولت نهم به زعم تلاشهایی که تاکنون در راستای تحقق اهداف خویش کشیده است، هنوز نتوانسته عدالت را بطور نسبی محقق سازد. چون نمی خواهم بحثم انتقاد صرف از دولت باشد و با توجه به اینکه هر روز شاهد هجمه انتقادها (چه صحیح و چه ناصحیح) بر دولت هستیم و دیگران به اندازه کافی در این زمینه سخن رانده یا می رانند، به بحث اصلی خود می پردازم.

دو بدعت خطرناک توسط دولت کنونی در حال پایه ریزی است که لازم است هر چه زودتر مسئولین محترم دولت نسبت به توقف آن اقدام نمایند. هر چند که ممکن است همه انتقادهایی که به دولت وارد می شود از سر صدق و دلسوزی نباشد و یک سری از این انتقادها از سر غرض ورزی با دولت مطرح شوند اما به همان نسبت نیز نمی توان همه انتقادها را مغرضانه جلوه داد و از همه مهمتر آنکه ناکامیها و تدبیرهای غلط را به کارشکنی های مفسدان و آنهایی که منافعشان درخطر است مرتبط ساخت. متاسفانه شاهد آن هستیم که دولت و رئیس جمهور محترم به کرات و در اکثر سخنرانیها ، به دستهای پنهانی اشاره می کنند که مانع تحقق اهداف دولتند. اگر قرار باشد هر دولتی بیاید و بخواهد علت ناکامیهای خود را به دستهای پنهان موجود و کارشکنی ها و مانع سازی های آنها  نسبت دهد ، آیا می توان امیدی به توسعه و پیشرفت کشور و بهبود معیشت مردم داشت؟ نمونه این نوع توجیه نمودن ناتوانی و نارسایی ها را به ندرت در دولتهای پیشین شاهد بودیم. جالب است که مرتب نیز گفته می شود بزودی دست مفسدان اقتصادی قطع و دولت به اهداف خود خواهد رسید. اما چه موقع؟ 3 سال گذشت!

بدعت خطرناک دوم، شائبه استفاده ابزاری از دین و عقاید مذهبی (بخصوص بحث مهدویت) در مواجهه با هجمه انتقادات است بطوریکه این امر واکنش علما و فقها را نیز برانگیخته است. در اینکه امام زمان (عج) بر امور جهان واقف است با توجه به آموزه های شیعی، امری بدیهی و مسلم است اما اینکه هر یک از دولتمردان و یا شخصیت های سیاسی ما بخواهند خود را در زیر لوای حضرت(عج) قرار داده و اقدامات خود را چون با نظرایشان انجام می شود توجیه نمایند مساله دیگری است. این امر تنها ضربه به دولت نیست هر چند مقام و منزلت دولت نیز با اینگونه صحبتها خدشه دار می شود اما خطر بزرگتر ، وارد شدن ضربه به اعتقادات و باورهای دینی و اعتقادی مردم است. چون ناخودآگاه این سوال در اذهان شکل می گیرد که نعوذبالله یعنی امام زمان (عج)در نرخ تورم 20 درصد و گران شدن مایحتاج مردم و مشکلات موجود جامعه نقش دارند؟! یکی از علما در همین ارتباط و در پاسخ به رئیس جمهور محترم عنوان نموده بودند: قطعاً امام عصر(عج) از نرخ تورم 20 درصدی راضی نیستند!

نمونه دیگر آنکه چندی پیش بر اثر فشارهای افکار عمومی مبنی بر چند شغله بودن آقای الهام ، ایشان نامه ای به رئیس جمهور نوشته و آمادگی خود را برای استعفا اعلام می نمایند. بحث چند شغله بودن ، یک بحث کلی و قانونی است. در این میان پاسخ رئیس جمهور محترم قابل تامل است چون ایشان به جای آنکه نسبت به نامه واکنش قانونی نشان دهند، از غربت امام عصر سخن گفته اند و اینکه به آقای الهام تاکید می نمایند صبور باشند و هر گاه دچار شدت سختی و مصائب شدند غربت امام زمان را به یاد آورند. مگر چه واقعی رخ داده که از این مساله حقوقی به شدت سختی‏ها و یاد آوری غربت امام عصر گریز زده می شود؟

دولتمردان ما چنانچه با مردم صادق تر باشند، به ضعفها و اشتباهات خود اذعان نمایند و کمتر به تراژدی های غمبار روی آورند در نظر مردم موجه تر خواهند بود تا موقعی که برای توجیه کردن خود مرتبا از دست های پنهان منفعت طلبان و دشمنان و کارشکنی های آنان سخن رانده و یا به استفاده ابزاری از آموزه های دینی بپردازند. اینها بدعت های خطرناکی هستند که در صورت ادامه، ممکن است به عادتهای ناپسندی برای دولتهای آینده تبدیل شوند و باید توجه داشت خدا ممکن است از ضعفهای ما در گذرد اما از اقدامات و عملکردهای ما در جهت تضعیف کردن آگاهانه یا ناآگاهانه پایه های اعتقادی مردم نخواهد گذشت.