تهیه گزارش ازخبرنگار ایسنا: اطهر اینانلو
پس از گذشت 60 سال از اشغال سرزمین فلسطین به دست اسراییل از جنایاتی که این رژیم نامشروع در این سرزمین مقدس مرتکب میشود نمیتوان به راحتی گذشت. هر مسلمانی در جهان با دیدن و شنیدن جنایات مرتکب شده توسط اسراییلیها علیه مردم مظلوم فلسطین دلش به درد میآید. ملت فلسطین بارها نشان داده است که در برابر حملات وحشیانهی رژیم صهیونیستی تسلیم نخواهد شد و به مقاومتش ادامه خواهد داد. یکی از جنایاتی که این رژیم موهوم علیه مردم فلسطین انجام داده، ساخت "دیوار حایل" در این سرزمین است.
به گزارش دفتر مطالعات بینالملل خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) کابینه تروریستی آریل شارون، نخست وزیر سابق اسراییل نخستین مرحله از ساخت حصار موسوم به "دیوار حایل" امنیتی را به پایان رسانده و برای کامل شدن آن ایهود المرت، نخست وزیر رژیم صهیونیستی شدیدا در تکاپو است تا این دیوار را به طور کامل ساخته و مراحل نهایی آن را تکمیل کند. مقامات اسراییلی محافظت از امنیت شهرها و شهرکهای صهیونیستی را در برابر رخنه و حملات مبارزان فلسطینی بهانه ساخت این دیوار طولانی میان کرانهی باختری و سرزمینهای اشغالی 48 عنوان کردهاند.
به همین علت ماشین جنگی و ابزارهای سرکوبگر رژیم صهیونیستی در چارچوب جنگی تجاوزگرانه علیه سرزمین و مردم فلسطین و با هدف کوچاندن و آواره کردن آنان به جان آن دسته از روستاهای فلسطینی که دیوار مزبور از آن میگذرد، افتاده و شروع به تخریب آنها کردهاند تا بار دیگر طرحهای شوم و پلید مصادره و یهودی سازی زمینها در راس اولویتهای اجرایی این رژیم در آید و باقی ماندهی کرانهی باختری را به مجموعههایی مجزا از هم تبدیل کند و بدین سان مردم فلسطین در میان دیوار بتونی و حصار شهرکهای مرزهای خط سبز محصور و محدود شوند که هزار و یک فاجعه را در پی خواهد داشت.
پیشینهی تاریخی
ایده ساخت دیوار حایل یک طرح قدیمی است و مراحل متعددی را سپری کرده و به شکلهای مختلفی مطرح شده تا مسایل متناسب با دیدگاه و خط مشی شخص و یا حزبی که آن را ارایه میکند، محقق شود. از زمان اشغال کرانهی باختری که حاصل جنگ شش روزه (1967) بود بنجامین ساوبر، وزیر دارایی وقت رژیم صهیونیستی این ایده را مطرح ساخت. بنابر اظهار نظر منابع صهیونیست شارون از سال 1973 برای اجرای طرح جداسازی کرانهی باختری و تبدیل آن به مجموعههای پراکنده و جدا از هم برنامه ریزی و از سال 1978 طرح جامعی را در این خصوص تدوین کرد. در انتخابات پارلمانی (کنست) سال 1988، حزب کارگر طرح "هالوویم" را که احداث دیوار حایل را در خط تماس میان کرانهی باختری و سرزمینهای اشغالی 1948 پیشنهاد میکند، مطرح ساخت اما در این انتخابات حزب لیکود به پیروزی رسید. در سال 1995 و در پی عملیات شهادت طلبانه بیت لید، اسحاق رابین، نخست وزیر رژیم صهیونیستی وزیر امنیت خود (موشه شاحل) را مامور تهیه طرح جداسازی این رژیم از ملت فلسطین کرد. شاحل با همکاری ارتش و سازمان امنیت رژیم صهیونیستی (شاباک) برای تهیه این طرح تلاش کرد اما این طرح بنا به دلایل اقتصادی نافرجام ماند. در پی به قدرت رسیدن نتانیاهو در سال 1996 اویگدور کهلانی، جانشین شاحل به تدوین طرح مبتنی بر احداث دیوار و موانعی در طول خط سبز پرداخت اما این طرح نیز به دلایل سیاسی که به نگرانی جناح راست صهیونیستها از تثبیت این دیوار به عنوان مرزهای رسمی مربوط میشد، ناکام ماند. با انتخابات سال 2000 ایده ساخت "دیوار حایل" مجددا در صحنه سیاسی مطرح شد و باراک اعلام کرد که به طور یک جانبه اقدام به جداسازی میان فلسطینیان و صهیونیستها خواهد کرد و این کار را با شعار " ما اینجا و آنها آنجا" عملی ساخت. هم چنین زئیف شیف، تحلیلگر نظامی روزنامهی هاآرتص اوایل ماه ژوئن 2001 از وجود طرح مناطق تفکیک شده در طول مرز کرانهی باختری پرده برداشت. از هنگام شروع انتفاضه الاقصی در سپتامبر 2000، موضوع احداث دیوار حائل شتاب بیشتری یافت و در همین رابطه "آوی دیختر" رییس سازمان امنیتی شاباک در فوریه سال 2002 طرح دیوار حائل را عرضه داشت و این طرح پس از سلسله بحثها، تعدیلها و کش و قوسها و فعال و انفعالات سرانجام در مسیر اجرا قرار گرفت.
اجرای مراحل نخست این طرح را "بن الیعازر" وزیر جنگ (از حزب کارگر) حکومت ائتلافی عهدهدار گشت. عملیات اجرایی این طرح پس از تصویب در دولت اشغالگر که در پی تجاوز به کرانهی باختری صورت گرفت -این تجاوز به "سپر محافظ" معروف گشت- از روز 23 ژوئن 2002 آغاز شد.
مراحل و مشخصات دیوار حایل
ساخت دیوار حایل به سه مرحله تقسیم میشود: مرحله نخست؛ این مرحله مناطق جنین، طولکرم، قلقیلیا و قدس را شامل میشود و طول آن به 149 کیلومتر میرسد که 21 کیلومتر آن قدس را در بر میگیرد.
مرحله دوم؛ مناطق بیت لحم، الخلیل و سایر مرزهای کرانهی باختری با فلسطین اشغالی 1948 را شامل میشود.
مرحله سوم؛ خط طولی مرز میان کرانهی باختری و اردن را در بر میگیرد که مرحله امتداد دیوار تا اردن نام گرفت.
دیوار حایلی که رژیم صهیونیستی ساخت آن را آغاز کرده، دارای چندین بخش است: 1- ستونهای فلزی و سیمهای خاردار 2- دیوار بتونی 3- دوربینهای مدار بسته 4- سگهای ردیاب 5- خاکریزها 6- دیدهبانیها 7- نیروهای گشتی.
تاثیرات دیوار حائل بر مردم فلسطین
این دیوار حلقهای جدید از سلسله تجاوزات اشغالگران به مردم فلسطین به شمار میرود که مشکلات آنان را بغرنجتر و سختی محاصره را دو چندان میسازد و تاثیری منفی بر زندگی روزمره صدها هزار تن از فلسطینیان بر جای میگذارد. خروج و ورود فلسطینیان منوط به اخذ مجوز از سازمانهای امنیتی صهیونیستهاست. با شروع مرحله نخست ساخت این دیوار در شمال غربی کرانهی باختری مشخص شد که 15 روستا با جمعیتی بالغ بر 14 هزار نفر در میان حصار خط سبز گرفتار میشوند.
در مورد مخالفت با دیوار و تلاش و اقدام برای مقابله با آثار و پیامدهای منفی آن بر زمینها و شهروندان فلسطینی اجماعی فلسطینی حاصل شده است. مخالفت تشکیلات خودگردان با این طرح از آن ناشی میشود که دیوار مزبور خط مرزی چهارم ژوئن 1967 را نقض کرده و شرایطی را بوجود آورده که مغایر با قطعنامه 242 سازمان ملل است. موضع جهان عرب در قبال مساله ساخت دیوار تفاوتی با موضعگیری کلی در قبال مقوله تجاوزات رژیم صهیونیستی ندارد که عموما ضعیف و بی تاثیر است و از حد محکومیت زبانی فراتر نرفته است. اما در مورد موضع آمریکا که توانست به دولت شارون تاثیر بگذارد باید گفت که این کشور در راستای همگامی کامل با رژیم صهیونیستی ضمن حمایت از ساخت دیوار حائل در سرزمینهای اشغالی، پوشش مالی و بینالمللی را نیز برای آن فراهم کرده است. این طرح از پروژههای کلانی است که رژیم صهیونیستی بدون کمکها و تامین اعتبار آن از سوی آمریکا قادر به انجام آن نیست.
با توجه به آنچه در پیش گفته شد مشخص میشود که این دیوار نمادی از تجاوز و وحشیگری صهیونیستها بر ضد ملت و سرزمین فلسطین است. این طرح توطئهای قدیمی است که تجدید ساختار شده است تا سرزمین فلسطین اشغال شود و ساکنانش از آن کوچانده شوند و داراییهای آنان مصادره گردد. این طرح مورد توافق هر دو جناح چپ و راست صهیونیستهاست. مقاومت و حفظ امنیت رژیم صهیونیستی نیز فقط بهانهای برای ادامه طرح شهرکسازی به رهبری المرت است. بیشک صهیونیستها همیشه بهانههای مناسبی برای اجرای مقاصد شوم خود پیدا میکنند. حال چه انتفاضه و مقاومت ادامه داشته باشد یا اینکه آرامش و سازش برقرار باشد همانگونه که در برهه توافقات اسلو شهرکسازی به شدت افزایش یافت و اشغالگران به شدت به حضور در شهرکهای صهیونیست نشین و تحت حاکمیت رژیم صهیونیستی علاقه نشان دادند. هزینه کلی طرح احداث دیوار حایل بیش از 360 میلیون دلار اعلام شده است.
طول این دیوار 730 کیلومتر و ارتفاع آن 9 متر میباشد. با ساخت این دیوار 46 درصد از اراضی کرانهی باختری توسط رژیم غاصب اسراییل مصادره شده است.
عرض دیوار حایل از 15 متر شروع و در برخی نقاط که مناطق صهیونیست نشین به منازل فلسطینیها نزدیک میشود با در نظر گرفتن وسایل امنیتی به 100 متر میرسد. پس از اتمام این دیوار کرانهی باختری به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم میشود و هم چنین بیتالمقدس نیز از منطقه فلسطین خارج و در اختیار اسراییل قرار میگیرد. اگر مردم فلسطین قصد عزیمت به بیتالمقدس را داشته باشند باید از یکی از ایستگاههای بازرسی رژیم صهیونیستی عبور کنند. در دیوار حایل 65 دروازه جهت عبور و مرور فلسطینیان در نظر گرفته شده است. با ایجاد کامل دیوار حایل آثار باستانی مربوط به عصر بیزانس در منطقه قدس شرقی به طور کامل تخریب میشوند. این دیوار دومین دیوار نژادپرستانه بعد از دیوار برلین در کل جهان است.
ویلیام بفاف، یکی از تحلیلگران سیاسی آمریکا میگوید که احداث دیوار حایل به مثابه ایجاد مانعی است بر سر راه اجرای نقشهی راه.
این تحلیل گر در ادامه معتقد است که جورج بوش، رییس جمهور آمریکا ضرورت انجام اقدامی برای حل بحران خاورمیانه را در یافته است اما در راستای این ضرورت اقدامات کافی انجام نمیدهد. نباید به سخن گفتن از مشکلات و رنجهای روزمره فلسطینیان به سبب ساخت دیوار حایل بسنده کرد. بلکه باید با جانفشانی در مقابل این اقدامات تروریستی اشغالگران صهیونیست ایستادگی کرد.
تشکیلات خودگردان نیز وظیفه دارد که موضع ثابت در قبال این مساله بگیرد. این تشکیلات باید تصمیم روشنی برای مقابله با دیوار حایل اتخاذ کند، این در حالی است که متاسفانه چنین تصمیمی تاکنون گرفته نشده است.
این دیوار نژاد پرستانه به ویژه در مناطق شمالی فلسطین و بیتالمقدس اشغالی مشکلات زیادی را برای ساکنانش ایجاد کرده است. این دیوار در منطقهی شمالی به ویژه در شهرهای قلقیلیا و طولکرم، این شهرها و تعداد زیادی از روستاهای مجاور آنها را به دو بخش تقسیم کرده است، بخشی از آن تحت سیطره همه جانبه صهیونیستها قرار گرفته است و فلسطینیان برای ورود به آن به گرفتن مجوز نظامی از دفاتر ارتش اشغالگر نیاز دارند.