آنچه از شکست نشست بازنگری ان‌پی تی مهمتر است

توجه جهانی در حالی ماه‌هاست که معطوف به تحولات غرب آسیا بویژه جنگ افروزی آمریکایی- صهیونی و مقاومت ایران با تکیه بر سه اصل میدان، خیابان و دیپلماسی شده است که تحولی مهم در سطح نظام بین‌الملل روی داد که به حاشیه رفته است. در تحولی مهم که از یک سو برای پیشرفت علمی و حقوق حقه هسته‌ای کشورها مهم است و از سوی دیگر امنیت جهان در قالب خلع سلاح را در بر می‌گیرد کنفرانس بازنگری پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان‌پی‌تی) در سازمان ملل به مدت یک ماه برگزار شد. 

این نشست در حالی اخیرا پایان یافته است که در نهایت حتی در صدور یک بیانیه پایانی نیز ناتوان بوده چه رسد به اینکه بتواند تصمیمی برای آینده هسته‌ای جهان اتخاذ نمایند، حال آنکه تحولات روی داده در این نشست و آنچه در صحنه جهانی روی می دهد حقایقی مهم را آشکار ساخت. 

کست اصلی نشست ان پی تی نه صادر نشدن بیانیه پایانی بلکه افشای ماهیت‌های دوگانه آژانس و رفتارهای خودخواهانه غرب است که ضمن تضعیف نهادها و قوانین بین المللی، تهدیدی بزرگ برای امنیت جهانی است

نخست آنکه برخلاف گذشته که آمریکا با تهدید و یا تطمیع به اجماع سازی بر اساس منافع خود می پرداخت، در این نشست نتوانست به این هدف دست یابد چنانکه به رغم تمام اقدامات خصمانه صورت گرفته در نهایت آنها نتوانستند نام ایران را با ادعای ناقض ان پی تی در بیانیه پایانی قرار دهند. مخالفت بسیاری از اعضا بویژه چین و روسیه در کنار آنکه دیپلماسی فعال ایران و اعتماد جهانی به صلح آمیز بودن ماهیت هسته‌ای ایران را اشکار می سازد، شکستی برای یک جانبه گرایی آمریکا بوده که ریشه در بی اعتمادی جهانی به این کشور دارد. 

دوم آنکه آمارها نشان می‌دهد که کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای میلیاردها دلار برای گسترش و نوسازی این تسلیحات اختصاص داده‌اند، حال آنکه یکی از ارکان اصلی کنفرانس مذکور خلع سلاح و مقابله با این تسلیحات می باشد. این دوگانگی رفتاری رسوایی برای نهادهای بین المللی است که دم از امنیت هسته‌ای می زنند و حتی با این ادعا به محروم سازی کشورها از دانش صلح آمیز هسته‌ای می پردازند، حال آنکه در برابر دارندگان این تسلحات سکوت کرده و از تصویب تعهدات برای مقابله با آنها خودداری کرده‌اند. 

سوم آنکه این نشست با رسوایی بزرگی به نام سکوت در برابر جنایات صورت گرفته در جنگ 12 روزه توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه تأسیسات هسته‌ای ایران مواجه شد. در حالی که طی یک سال گذشته تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز ایران دو بار از سوی  آمریکا و رژیم صهیونی مورد حمله قرار گرفته و این موضوع می‌بایست مهمترین نگرانی کنفرانس یازدهم می‌بود، اما برخی دولت‌های غربی و آمریکا که یا مرتکب نقض‌های گسترده و فاحش حقوق بین‌الملل شدند و یا از این نقض ها حمایت کردند، یک بار دیگر سازمان ملل را به بازی گرفته و تلاش کردند جای متجاوز و قربانی را عوض کنند. آنها به جای محکومیت متجاوزان و حملات نظامی علیه اهداف غیرنظامی و زیرساخت‌ها و شهروندان بی‌گناه ایرانی، نهایت توطئه  خود را بکار گرفتند تا جمهوری اسلامی ایران را در متن سند پایانی اجلاس به بهانه عدم پایبندی به تعهدات پادمانی خود و قطعنامه‌های شورای امنیت محکوم کنند!» این رفتار از یک سو نشان داد که نهادی همچون آژانس بین المللی انرژی اتمی کارایی خود را در حراست و حمایت از اعضای خود از دست داده و در مسیر زوال پیش می رود و از سوی دیگر حقانیت مواضع ایران مبنی بر اینکه ادعاهای غرب در قبال دانش هسته‌ای ایران نه اقدامی فنی و حرفه ای، بلکه اقدامی صرفاً سیاسی با اهداف مغرضانه است را اثبات کرد. امروز بر همگان آشکار شده است که غرب نه دلسوز امنیت هسته‌ای جهان، بلکه نگران استقلال هسته‌ای و الگو شدن ایران برای سایر کشورهاست که با تکیه بر توان داخلی بدون چشم داشت به خارج به این مهم رسیده است. نشست بازنگری ان پی تی بار دیگر سندی بر بی خاصیتی آژانس و دروغین بودن ادعاهای هسته‌ای غرب است که پیامد آن از یک سو استمرار محدودیت‌های اعمال شده از سوی ایران برای آژانس است و از سوی دیگر تشدید کننده بی اعتمادی جهانی به آژانس و احتمالاً خروج برخی اعضا از آن است. شکست اصلی نشست ان پی تی نه صادر نشدن بیانیه پایانی، بلکه افشای ماهیت‌های دوگانه آژانس و رفتارهای خودخواهانه غرب است که ضمن تضعیف نهادها و قوانین بین المللی، تهدیدی بزرگ برای امنیت جهانی است. این رفتارها از یک سو بیانگر حقانیت موضع ایران در تعدیل و سازماندهای خاص روابط با آژانس است و از سوی دیگر با توجه به ماهیت جنگ افروز و تروریستی آمریکایی-صهیونی علیه تاسیسات هسته‌ای ایران، مدیریت هوشمند جمهوری اسلامی بر تنگه هرمز به عنوان اصلی بازدارنده برای امنیت خود و منطقه یک ضرورت غیر قابل انکار است.