چه کسانی کره را اتمی کردند؟

روند اتمی شدن کره شمالی از زمانی آغاز شد یا حداقل از مقطعی شتاب گرفت که اختلاف امریکا با این کشور به اوج رسید. پس از یک دوره تفاهم نسبی، امریکا در سال 2002 اراده سوخت هسته‌ای مطروحه در پیمان «چارچوب مورد توافق» به کره شمالی را به حال تعلیق درآورد و کره شمالی هم در تلافی این اقدام، بازرسان آژانس را در پایان سال 2002 اخراج کرد و در ژانویه سال 2003 نیز از پیمان NPT خارج شد.
پیونگ یانگ پس از این مرحله مدعی شد به سلاح هسته‌ای دست یافته است. ادعایی که به رغم تهدیدات مکرر آمریکا و هم‌پیمانانش و حتی اقداماتی مانند تحریم، سرانجام با آزمایش اتمی چند روز قبل به اثبات رسید.
از این پس آمریکا با یک کشور مجهز به سلاح اتمی و موشک‌هایی با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای روبه‌رو است. موشک‌هایی که به سمت واشنگتن و کشورهای تحت‌الحمایه‌اش یعنی کره جنوبی و ژاپن نشانه رفته است. بدون تردید امریکا در مواجهه با چنین کشوری جانب احتیاط را در پیش خواهد گرفت. هر چند برای حفظ ظاهر آن را شدیدا محکوم خواهد کرد!
شاید اگر امریکا و دیگر اعضای دائم شورای امنیت اولا مطابق ماده 6 معاهده NPT روند خلع سلاح را دنبال می‌کردند و هر روز به ذخایر استراتژیک اتمی‌شان نمی‌افزودند و ثانیا برخوردهای تبعیض‌آمیز و استانداردهای دوگانه از مجهز شدن کشورهایی مانند اسرائیل، هند و پاکستان به سلاح اتمی حمایت نمی‌کردند و ثالثا اگر حقوق اولیه کره در برخورداری از فناوری صلح‌آمیز هسته‌ای را محترم می‌شمردند،‌ امروز جهان شاهد یک کشور جدید اتمی با رویکرد نظامی نبود.
امریکا و متحدان اروپایی‌اش باید با عبرت گرفتن از تجربه کره شمالی متوجه این واقعیت باشند که کره شمالی آخرین کشوری نخواهد بود که به چنین موقعیتی رسیده است کمال اینکه اولین کشور نیز نبوده است و بدین‌ترتیب روز‌به‌روز شاهد بی‌اعتبارتر شدن نهادهای بین‌المللی مانند آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و شورای امنیت نبود. در کنار واقعیتی به نام کره اتمی و پیام‌هایی که در این واقعیت نهفته است، تفاوت‌های مهم بین موضوع هسته‌ای ایران با کره شمالی باید مورد توجه قرار گیرد. تفاوت هایی که امریکا با نادیده گرفتن عمدی آنها درصدد است از این رویداد سوءاستفاده کند و هم‌پیمانان خود را از تکرار تجربه کره در ایران بیمناک سازد.
1. کره شمالی متجاوز از 10 سال از سوی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به عدم پایبندی به موافقتنامه پادمان‌هایش متهم بود در حالی که درباره ایران چنین اتهامی تا کنون به صراحت مطرح نشده است.
2. همچنین متجاوز از 10 سال بازرسان آژانس قادر نبودند اظهارنامه‌های کره شمالی مربوط به فعالیت‌های هسته‌ای‌اش را مورد راستی آزمایی قرار بدهند، در حالی که درباره ایران نه تنها این مورد نیز تاکنون مطرح نبوده است،‌ بلکه در گزارش‌های البرادعی درباره ایران به صراحت آمده است «هیچ انحرافی در استفاده از مواد اتمی برای ساخت تسلیحات اتمی یا دیگر مواد منفجره اتمی صورت نگرفته است».
3. جمهوری اسلامی ایران نه تنها همچنان خود را به NPT متعهد می‌داند بلکه بیش از 2 سال بصورت داوطلبانه پروتکل الحاقی را نیز پذیرفت و اجرا کرد. طی این مدت حدود 2200 نفر روز بازرسی انجام شد که متجاوز از 27 مورد آن بازرسی سر زده و بعضا از سایت‌های نظامی بوده است. موردی که در کره شمالی به هیچ وجه اتفاق نیفتاد.
ضمن این که در صورت بازگشت موضوع ایران از شورای امنیت به آژانس و اطمینان از برخورد غیرسیاسی شورای حکام، کشورمان آمادگی دارد مجددا بصورت داوطلبانه پروتکل الحاقی را به اجرا بگذارد.
علاوه بر این، آمادگی ایران برای تشکیل کنسرسیوم با کشورهای مختلف و امکان مشارکت تمام کشورها در فعالیت‌های هسته‌ای خود، نشان از صداقت جمهوری اسلامی ایران در رویکرد صلح‌آمیزش دارد.
4. و بالاخره این که بارها مسوولان عالی‌رتبه کشورمان به صراحت اعلام کرده‌اند که نه تنها در دکترین دفاعی ایران، اتمی شدن جایگاهی ندارد بلکه ساخت سلاح‌های کشتار جمعی از نظر مبانی فقهی ما حرام شمرده شده است.