15 خرداد از نگاه رهبری

15خرداد یک قیام مردمی بود. علت این قیام هم این بود که در روز عاشورای آن سال که مصادف با سیزدهم خرداد می شد، امام امت حقایق افشا نشده ای تا آن روز را با مردم بی واسطه در میان گذاشتند، که درباره ی این ارتباط بی واسطه ی امام و امت حرفی دارم که عرض می کنم. در این گفتار، که توصیه می کنم اگر نوار قابل فهمی و سالمی از آن هست، رسانه های همگانی آن را پخش کنند تا مردم بفهمند نوزده سال قبل امام چه می گفتند، حقایقی را بیان کردند که این حقایق آن روز برای خیلی ها حتی دست اندرکاران سیاست، قابل فهم نبود. اگر حافظه خطا نکرده باشد، جملات امام این ها بود که «اسرائیل می خواهد در ایران قرآن نباشد. اسرائیل می خواهد در ایران روحانیون نباشند. اسرائیل می خواهد در ایران اسلام نباشد.»
آن روز برای خیلی ها این مطلب قابل فهم نبود که اسرائیل کجا، ایران کجا؟ اسرائیل چه دشمنی با قرآن و با روحانیت دارد آن هم در ایران؟ حساسیت دستگاه در مقابل این مطالب به قدری بود که شب بعد از این سخنرانی، یعنی شب نیمه ی خرداد که مصادف با دوازده محرم بود، امام را دزدانه، نیمه شب از منزلشان در قم ربودند و به تهران آوردند و زندانی کردند. روز نیمه ی خرداد مردم به مجرد این که فهمیدند که امام دستگیر و ربوده شده است، بدون اینکه فرماندهی ای، رهبری ای از سوی شخصیتی، از سوی حزبی، گروهی وجود داشته باشد، به خیابان ها ریختند. در تهران، در قم، در شیراز، در مشهد، در بعضی شهرهای دیگر و حتی در بعضی از روستاها در ورامین.
و دستگاه جبار که باور نمی کرد نفوذ روحانیت و مرجعیت در این حد باشد، غافلگیر شد و دست به یک عمل تند وحشیانه ی حساب نشده زد. مردم را در خیابان ها و میدان ها به رگبار بستند و آن روزها رقم پانزده هزاز شهید در زبان ها می گشت.
این قیام یک نقطه ی عطف شد. اگر چه عده ای را مرعوب کرد، اما خط مبارزه را روشن و واضح کرد. از آن روز حرکت انقلابی مردم ایران که از تقریباً نه ماه قبل از آن یا یک سال قبل از آن به تدریج آغاز شده بود، شکل قطعی و جدی گرفت و این قیام به انقلاب 22 بهمن منتهی شد و در مآل جمهوری اسلامی را به وجود آورد.
گزارش حادثه به اجمال این است، اما تحلیل حادثه بسیار تحلیل جالب و شیرینی است که باید بنشینند آنها که در متن واقعه بوده اند و با چشم تیزبین حوادث را دیده اند، شهادت خود را بنویسند تاتاریخ روی 15 خرداد قضاوت کند.
در 15 خرداد سه عنصر وجود داشت. یکی عنصر مردم بود، یکی عنصر رهبر و امام بود و سومی عنصر انگیزه ی مذهبی و روح شهادت طلبی و فداکاری برای خدا بود. نطفه ی انقلاب ما با این سه عنصر بسته شد. وقتی می گوییم مردم بوده اند، معنایش این است که هیچ یک از احزاب و گروه ها و دسته جات سیاسی و سردمداران سیاسی و مدعیان مبارزه و مقاومت در این حرکت مردمی کوچکترین نقشی نداشتند. نه آن کسانی که با انگیزه ملی گرایی حرکت می کردند و نه آن کسانی که با انگیزه های مادی و مارکسیستی راه می رفتند و نه حتی آن گروه هایی که با انگیزه های مذهبی و اسلامی تشکلی داشتند. هیچ کدام در این خیزش عمومی خونین پرشکوه کمترین تأثیری نداشته اند. چرا، تأثیر منفی بعضی از گروه ها داشتند.
فردای 15 خرداد تحلیلگران مادی معتقد به اندیشه های خرافی الحادی به کمک دستگاه جبار آن روز رفتند و برای او حادثه را تحلیل کردند. حادثه دینی بود، آن را طبقاتی و اقتصادی و از این قبیل تحلیل کردند و در حقیقت آب به آسیاب دستگاه جبار ریختند. هیچکس به کمک این قیام نیامد جز مردم و جز رهبران دینی مردم.
شکی در این نیست که در حادثه ی 15 خرداد و جریان هایی که از آن منشعب می شد، جز علمای اسلام، روحانیون مبارز و کسانی که آماده ی جانبازی برای اسلام بودند، هیچکس نقش گرداننده نداشت.
15 خرداد گذشت، این سه عنصر در جامعه باقی ماند. حرکت انقلابی ما با همین سه عنصر که نطفه ی اصلی انقلاب ایران را تشکیل می دادند، به راه خود ادامه داد. در طول این مدت بیشترین کسانیکه کار فکری اسلامی و سیاسی می کردند و مردم را برای یک حرکت عظیم عمومی آماده می کردند، علمای اسلامی، طلاب جوان، گویندگان مبارز در سطوح مختلف علمی بودند. دیگران هم در بعضی از قشرها کمتر، در بعضی بیشتر، تلاش هایی داشتند، اما آن چه به تلاش روحانیون یک امتیاز می بخشید، این بود که آنها با مردم روبرو می شدند و ذهن مردم را آماده می کردند.
اگر این کار مستمر 15 ساله در شهرها، دهات، دور افتاده ترین نقاط کشور نمی بود، انقلاب ما در 22 بهمن با پاسخ عمومی ملت روبرو نمی شد. مردم بدون اطلاع و شناخت حرکتی نمی کنند. آن که به این مردم اطلاع و شناخت داده بود در طول پانزده سال، همان پیام آوران انقلاب و اندیشه ی انقلابی از حوزه ی علمیه ی مقدسه ی قم و بعضی از حوزه های دیگر بودند. در طول این مدت امام رهبری کرد و در طول این مدت فکر اسلامی به وسیله ی همین رُسُل انقلاب پخته شد. در 22 بهمن با آمادگی های سال 56 و 57 این سه عنصر در حد رشد و کمال، انقلاب را به وجود آوردند.
پس انقلاب ما هم یک انقلابی بود که بر مبنای اسلام، امام و امت استوار بود. چون قیام نخستین، اسلامی و مردمی بود، انقلاب هم اسلامی و مردمی شد. و چون انقلاب، اسلامی و مردمی بود، حکومتی هم که بر مبنای آن انقلاب به وجود آمد، اسلامی و مردمی شد؛ یعنی جمهوری اسلامی. و چون رهبری عظیم بصیر هوشمندانه ی متوکلانه ی امام امت از آغاز با این انقلاب و قیام همراه بود و او را تغذیه می کرد، در جمهوری اسلامی رهبری آن نقشی را که همه می دانید و لمس می کنید، به خودگرفت.
بنابراین حرکت طبیعی قیام 15 خرداد به آن چیزی رسید، به آن واقعیتی منتهی شد که امروز تمام دنیای کفر و الحاد را متوحش کرده است و سردمداران استکبار جهانی را به دفاع از خود واداشته است.
ما امروز مرهون قیام 15 خردادیم. امروز جمهوری ما یک جمهوری به معنای واقعی است. یعنی مردمی است. این را شما می دانید و لمس می کنید، اما من همان دانسته ی شما را به زبان می آورم این برگی از تاریخ است. حقیقتی است که باید آیندگان هم آن را لمس کنند. جمع بندی کارهای امروز ملت و دولت این است که جمهوری اسلامی امروز از همه جهت مردمی است، دارای جهاد مردمی است.