خیمه شب‌بازى سناتور ایلى‌نویز

بخش سیاسى خارجی: زمانى که باراک اوباما سخنرانى جنجال برانگیز خود درآیپاک "AIPAC" را ایراد نمود،خود به خود به یاد سخن معروف "مورگنتا" در خصوص مفهوم قدرت افتادم.این تئوریسین نئورئالیست معتقد است که "قدرت هدف فورى سیاست،حتى در عرصه بین المللى است و هرچه که متضمن این (قدرت) نباشد سیاسى نبوده و نباید سیاسى در نظر گرفته شود". سناتور ایالت ایلى‌نویز در طول 15 ماه رقابت انتخاباتى درون حزبى فشرده با هیلارى رودهام کلینتون توانست با شعار تغییر واز آن مهم تر با استناد به راى جوانان و سیاهپوستان به سلطه خانواده کلینتونها بر حزب دموکرات پایان دهد.
در هر صورت،اینک اوباما به عنوان نامزد نهایى حزب دموکرات جهت رقابت با جان مک کین، سناتور افراطى ایالت آریزونا آماده مى شود.اما دغدغه اى که پس از سخنرانى اوباما در آیپاک در آمریکا و نظام بین الملل ایجاد شده در نوع خود جالب توجه است.شاید در اینجا لازم باشد به جاى آنالیز اظهارات اوباما به تجزیه و تحلیل فضایى بپردازیم که پس از اظهارات این سناتور 46 ساله، نظام بین الملل را تحت تاثیر خود قرار داده است. شاید بهتر باشد با طرح یک پرسش وارد بحث اصلى خود شویم. "به راستى انتظار ملت آمریکا و دیگر ملتهاى جهان از باراک باما چیست؟". آیا فردى که در سناى آمریکا حضور دارد و توانسته است مراحل گزینش "سیا" و "پنتاگون" را با موفقیت پشت سر بگذارد مى تواند در کسوت یک "مصلح آمریکایی" وارد کاخ سفید مى شود؟آیا اوباما یک سنت شکن است که به راحتى مولفه هاى لابى صهیونیسم در آمریکا را زیرپا نهاده و آغوش واشنگتن را بر روى جهان اسلام بازمى کند؟به نظر مى رسد رنگ پوست اوباما و نام جالب توجه او تمرکز افکار عمومى دنیا را نسبت به هسته اصلى شخصیت نامزد اصلى حزب دموکرات در انتخابات نوامبرمنحرف ساخته است.
"اوباما" و "مک کین" را مى توان به دو معمارى تشبیه نمود که اصلى ترین نقطه تضاد آنها در نماکارى و زیباسازى محوطه کاخ سفید است، اگرنه هیچ یک از این دو قصد تخریب یا ساخت دوباره ساختمان اصلى دفتر ریاست جمهورى آمریکا را ندارد. اوباما در حالى که تنها 12 ساعت از اعلام پیروزى وى در حزب دموکرات مى گذشت،در آیپاک حضور یافت و از لزوم تقابل با تهران و حماس تا انتخاب بیت المقدس به عنوان پایتخت اسرائیل خبر داد. البته اوباما ساعاتى پس از پایان سخنرانى در آیپاک،بخش مهمى از اظهارات خود را پس گرفت تا در این گیر و دارنقش لابى صهیونیسم در ماوراى معادلات سیاسى واشنگتن بیشتر به چشم بیاید.جیمى کارتر، رئیس‌جمهور اسبق ایالات متحده آمریکا که هم اکنون به اصلى ترین نقاد لابى صهیونیسم تبدیل شده است نیز اظهارات اوباما را متاثر ازفشار صهیونیستها دانسته و وزن زیادى براى این سخنان قائل نگردیده است.
نکته پایانى اینکه مصدر سیگنالهاى نامزد سیاهپوست حزب دموکرات به جهان اسلام و آمریکاى لاتین را باید در دکترین "زبگنیو برژینسکی" مشاور سیاست خارجى کارتر و برجسته ترین عضو ستاد انتخاباتى اوباما جستجو نمود.برژینسکى در صدد است تا ضمن برقرارى پیوندى سطحى و حداقلى با جهان اسلام،انرژى و قدرت استراتژیک آمریکا را در مسیر جلوگیرى از حرکت موازى روسیه و چین سرمایه گذارى نماید. از این رو "حفظ هژمونى آمریکا" اصلى ترین فاکتور در سیاست خارجى اوباما محسوب مى شود.در آن سو، "هنرى کیسینجر" با همان فرمولهاى رئالیستى خود جمهوریخواهان سنتى، مخصوصا جان مک کین را در راستاى تکیه بر نقاط مشترک با چین و روسیه و حفظ همان رویکرد و رفتار مغرضانه با جهان اسلام متقاعد نموده است.بر اساس آنچه اشاره شد،"اوباما" و"مک کین" تنها دو ماسک و صورتکى هستند که بر روى چهره "برژینسکی" و "کیسینجر" کشیده شده اند.
البته چندان اهمیتى ندارد که پایان این دوئل دوطرفه به سود یا ضرر کدام یک از این دو است،اما قدرمتیقن این رقابت این است که پیروز این میدان چاره اى جز خلق دکترینى تازه در سیاست خارجى آمریکا ندارد. استناد دوباره به دکترینهاى سنتى کیسینجر یا برژینسکى مانند مصرف داروهایى گران قیمت،ولى تاریخ مصرف گذشته است که مرگ تدریجى یک ساختار را به دنبال خواهد داشت. در نهایت اینکه سخنرانى اوباما در ایپاک را مى توان به نمایشى "خیمه شب بازى" تشبیه نمود که نامزدهاى هردو حزب دموکرات و جمهوریخواه چاره اى جز انجام آن ندارند.مسلما کسى که از انجام این نمایش طفره رود براى همیشه کلید درب ورودى دفتر ریاست جمهورى آمریکا در کاخ سفید را از دست خواهد داد. قاعده نانوشته اى که در ماوراى دموکراسى زهرآلود آمریکا خودنمایى مى کند.