چترتان کو ؟!

حسین شریعتمداری
می گویند جمعی از مزرعه داران که نگران خشکسالی بودند نزد یک کشیش رفته و از او خواستند برای بارش باران دعا کند. کشیش از آنان دعوت کرد که فردا صبح در محوطه باز جلوی کلیسا جمع شوند تا همگان دست به دعا بردارند. روز بعد، کشیش در جمع آنها حاضر شد ولی بعد از نیم نگاهی به جمعیت، خطاب به آنان گفت: شما دروغ می گوئید و به دعای باران اعتقادی ندارید. از او پرسیدند، چرا به ما تهمت می زنید؟ و کشیش پاسخ داد؛ اگر واقعاً به دعای باران ایمان دارید چرا هیچیک از شما با خود چتر نیاورده است؟!
بعد از ناامیدی ایران از ادامه مذاکرات و ازسرگیری فعالیت به تعلیق درآمده UCF اصفهان، آمریکا و متحدانش که از این اقدام به شدت عصبانی شده بودند، تهدید کردند چنین و چنان می کنیم و ایران را از آنچه کرده است پشیمان خواهیم ساخت و جالب آن که بعضی ها در داخل کشور هم این تهدیدها را جدی گرفته بودند و... اما هیچ خبری نشد، چرا؟! نه اینکه نخواهند، بلکه نمی توانستند و نمی توانند و به قول امام راحلمان«ره» آمریکا هرچه در توان داشته علیه ایران اسلامی به کار گرفته و اگر اقدام خصمانه ای را از قلم انداخته برای آن است که قادر به انجام آن نبوده.
در ادامه فاز جدید، غنی سازی به تعلیق درآمده اورانیوم در تاسیسات نطنز هم از سرگرفته شد و ائتلاف آمریکا، اروپا و لابی صهیونیست ها بر شدت رجزخوانی خود افزودند و این بار با برپایی اجلاس اضطراری- ماه فوریه 2006- شورای حکام، پرونده هسته ای ایران را به شورای امنیت سازمان ملل متحد گزارش کردند و در فاصله گزارش پرونده تا تشکیل اجلاس شورای امنیت گوش فلک را از تهدیدهای خود کر کردند... احتمال حمله نظامی، حمله به تأسیسات اتمی، تحریم گسترده اقتصادی، انزوای سیاسی و حتی تهدید به استفاده از سلاح هسته ای علیه ایران اسلامی و... اما، بازهم خبری نشد! چرا؟ به همان علت پیش گفته.
بالاخره شورای امنیت بیانیه ای علیه ایران صادر کرد و بر خواسته های غیرقانونی و باج گونه شورای حکام تأکید ورزید. پاسخ ایران، اما، بازهم، همان بود که بود.
روز جمعه مهلت یک ماهه شورای امنیت پایان یافت و آقای البرادعی مثل همیشه گزارش خصمانه، غیرحقوقی، غیرفنی و با توهم پراکنی فراوان را به طور همزمان به شورای امنیت سازمان ملل و شورای حکام ارائه کرد. ...
اکنون برخلاف رجزخوانی های پیشین درباره حمله نظامی و... تقریباً تمامی دیپلمات ها و مقامات حریف از ادامه مذاکرات و راه حل دیپلماتیک سخن می گویند.
چین بر انعقاد قرارداد 100 میلیارد دلاری خود با ایران اصرار می ورزد، کشورهای اروپایی راه کارهای تازه برای توسعه روابط اقتصادی جستجو می کنند، قرارداد خط لوله انتقال گاز ایران به هند از طریق پاکستان هم علی رغم فشارهای آمریکا در حال نهایی شدن است...
آیا نباید از طرف های تهدیدکننده پرسید آن پس زدن ها با این پیش کشیدن ها چه تناسبی دارد؟! و آیا غیر از این است که تهدیدها نمی تواند از مرز حرف فراتر برود؟!
راستی اگر دنبال باران هستید، چرا چتر برنداشته اید؟