الگوى سفرهاى استانی

بخش سیاسى داخلى:
یکى از وزرا مى‌گفت: سفرهاى استانى هیئت دولت علاوه بر اینکه توانسته در داخل کشور جایگاه ویژه‌اى پیدا کند در خارج از کشور على‌الخصوص در کشورهاى اسلامى نیز بازتاب جالبى داشته است. گویا در سفر به آفریقا، سران برخى از کشورهاى اسلامى قاره سیاه از احمدى‌نژاد خواسته بودند تا این مدل رفتارى دولت جمهورى اسلامى را براى آنها تشریح کند.
الگوسازى در ساحات مختلف سیاسی، فرهنگی، اقتصادى و اجتماعى از ابتداى انقلاب اسلامى در سرلوحه استراتژیهاى کلان نظام اسلامى قرار داشته و همواره از آن به عنوان یک آرمان مقدس یاد شده است. اینکه در عمل نظام تا چه اندازه توانسته است در نیل به این آرمان موفق باشد در مجال این نوشتار نمى‌گنجد اما بى‌تردید “جمهورى اسلامی” خود یک مدل کلان بود که به واسطه انقلاب اسلامى ساخته شد.
هدف “نظام اسلامی” تشکیل “جامعه اسلامی” است. لذا در مسیر تحقق این مدینه فاضله، مدل کلان جمهورى اسلامى باید در شقوق درونى خود که جزئى‌تر هستند مدل‌سازى کند. اصولا الگوهاى منبسط به واسطه انقباضات فرهنگى چندان سیال نیستند. یعنى نمى‌توان از جامعه‌اى انتظار داشت مدل حجیمى که ساخته و پرداخته فرهنگ و تمدنى دیگر است را حتى با در نظر گرفتن تمام اشتراکات یکجا و بدون کم و زیاد بپذیرد. اما در مقابل مدلهاى کوچک از سیالیت قابل ملاحظه‌اى برخوردار هستند. على‌الخصوص اگر همپوشانى‌هاى فرهنگى بین جامعه مبدا و جامعه مقصد زیاد باشد.
اما نکته دیگرى که در این رابطه باید آن را مد نظر قرار داد این است که برخى از پژوهشگران سیاسى غرب بر این عقیده‌اند که پایان قرن بیست و آغاز قرن بیست و یکم همزمان است با هبوط پژوهشهاى عقلانى و روى‌آورى اندیشمندان سیاسى به مدل‌سازی. در واقع با توجه به حجم عظیم اندیشه‌ورزى در حوزه سیاست و کمبود و فقدان الگوهاى متناسب اجتماعى و سیاسى جوامع مختلف نسبت به مدلهاى ساخته شده به گونه‌اى جاذب عمل مى‌کنند.
شاید یکى از دلایل عمده نهیلیسم فرهنگى موجود در جهان نیز همین فقدان، در عرصه‌ مدل‌سازى باشد. در حقیقت در جوامعى که فرهنگها قادر به مدل‌زایى نیستند پژوهشهاى عقلانى در کتابها و کتابخانه‌ها مى‌مانند.
سفرهاى استانى دولت نهم که به تعبیر مقام معظم رهبرى برکات زیادى به همراه خود دارند یکى از همان مدلهایى است که در دل الگوى کلان جمهورى اسلامى ساخته شده است. در نگاه اول سازندگان این الگوى رفتارى براى دولت، قابل تحسین هستند. زیرا جرات کرده‌اند تا بر مبناى عقلانیت دینى و بومى مدلى خوانا با فرهنگ ایرانى طراحى کنند که هم در نحوه تعامل و ارتباط دولت با مردم از قابلیت جامعه‌پذیرى بالایى برخوردار است و هم به نوبه خود توانسته در رفع بسیارى از مشکلات ملى راهگشا باشد.
از سویى این الگوى سیاسى چندان حجیم نیست که براى جوامع دیگر قابل هضم نباشد. خصوصا در کشورهاى اسلامى این الگو مى‌تواند به راحتى جایگاه خود را پیدا کند؛ در جوامعى که رودر رویى بى‌پرده مسئولین با مردم یک ارزش محسوب مى‌شود، در کشورهایى که احزاب سندیکاها و سازمانهاى غیردولتى به شکل و شمایل غربى مورد استقبال قرار نگرفته‌اند و در فرهنگهایى که اصولا حاکمان به عنوان خدمتگزاران مردم شناخته مى‌شوند.