آیین جنون

ناصر بهرامی‌راد
رئیس جمهور جنگ سالار ایالات متحده چهارشنبه شب طی یک سخنرانی رسمی سیاست جدید کاخ سفید را درباره افزایش بیست هزار نیروی نظامی در عراق اعلام کرد و بلافاصله وزیر امور خارجه اش را برای جا انداختن این سیاست به منطقه خاورمیانه فرستاد.
بوش در نطق خود بسیار تلاش کرد هدف از این اقدام کاملا خصمانه را کمک به دولت عراق برای تامین امنیت بویژه در استان های بغداد و انبار معرفی کند و آن را نوعی رفتار ضد تروریستی جلوه دهد. او در این سخنان با صراحت به شکست استراتژی نظامی اش در عراق اعتراف کرد ولی به جای تلاش برای جبران اشتباهات بی شمارش، ایران و برخی کشورهای دیگر منطقه را به دخالت در امور داخلی عراق متهم ساخت تا بتواند توجیه قابل قبولی برای تداوم اشغالگری و جنایت در این کشور بتراشد.
رئیس جمهور آمریکا در عین حال که اذعان داشت این به اصطلاح استراتژی جدید اقدامات خشونت آمیز را متوقف نخواهد کرد، دست از تهدید نکشید و وعده داد که موشک های پاتریوت را در خاورمیانه مستقر خواهد کرد تا موجب اطمینان بخشیدن به هم پیمانان منطقه ای واشنگتن شود.
اما سیاست جدید جرج بوش به رغم تمام زمینه سازی های سیاسی و رسانه ای نه در داخل آمریکا و نه در سطح جهان با هیچ استقبال جدی مواجه نشد، چرا که اساساً سیاست جدیدی در کار نیست.
نخستین و تندترین واکنش ها به این سیاست، در کنگره آمریکا رخ نشان داد، آنچنان که براساس گزارش رسانه های غربی، رایس وزیر خارجه و گیتس وزیر دفاع بوش که برای جلب حمایت ها از آن به کنگره رفته بودند، یکی از تلخ ترین روزهای کاری خودشان را در برابر انتقادات تند و گاه گزنده نمایندگان و سناتورها، پشت سر گذاشتند.
هری رید رئیس سنا و نانسی پلوسی رئیس مجلس نمایندگان در بیانیه ای مشترک با افزایش شمار نظامیان در عراق مخالفت کردند. سناتور دیک دوربان تصمیم جدید را مقابله علنی با آرای مردم آمریکا در انتخابات میان دوره ای اخیر نامید و جوزف بایدن رئیس کمیته روابط خارجی سنا تصریح کرد این استراتژی، راه حل درگیری های داخل عراق نیست. فراتر از آن، سناتور هیگل از حزب جمهوریخواه نیز که تجربه جنگ ویتنام را با خود دارد و از کاندیداهای مطرح انتخابات ریاست جمهوری سال آینده ایالات متحده بشمار می رود، محتوای نطق بوش را خطرناک ترین اشتباه سیاست خارجی کشورش از زمان جنگ ویتنام خواند. حتی سناتور سام براون بک که به تازگی از سفر عراق بازگشته هشدار داد افزایش تعداد نظامیان در آن کشور، هیچ مشکلی را حل نمی کند. نظرسنجی مشترک واشنگتن پست و شبکه ای بی سی از مخالفت هفتاد درصدی مردم آمریکا با افزایش نیروی نظامی در عراق حکایت دارد.
اصلی ترین حامی آمریکا در تهاجم به عراق، یعنی انگلیس تنها به استقبال ظاهری از طرح جرج بوش اکتفا کرد. مارگارت بکت وزیر خارجه جدید این کشور تاکید کرد دولت متبوعش برنامه ای برای افزایش نیروهایش در عراق ندارد و حتی بسرعت در حال واگذاری مسئولیت امنیتی به پلیس و نیروهای امنیتی عراق می باشد.
سخنگوی وزارت خارجه چین اعلام کرد صلح و ثبات در عراق تنها می تواند از طریق دموکراسی و آشتی ملی تضمین شود. روسیه اتهامات واشنگتن علیه کشورهای منطقه را محکوم کرد. وزیران خارجه مصر و ترکیه در کنفرانس مشترک خبری مشارکت ایران و سوریه را برای برقراری ثبات در عراق ضروری دانستند، و عبدالله گل در واکنش به اظهارات اخیر زلمای خلیل زاد، بصراحت گفت: این آمریکاست که از کیلومترها دورتر در امور داخلی عراق مداخله می کند، نه کشورهای همسایه.
حتی جلال طالبانی که پیش از سخنرانی بوش تلفنی با او گفت وگو کرده بود، در بیانیه اش خاطرنشان ساخت پایان دادن به خشونت ها و درگیری های طایفه ای تنها برعهده عراقی ها خواهد بود.
بروز مخالفت های گسترده داخلی و بین المللی با طرح جدید جرج بوش کاملاً قابل پیش بینی بود. واشنگتن پست برخورد نمایندگان کنگره با این طرح را مخالفتی بی سابقه در شش سال گذشته ذکر کرد و افزود که حتی تعدادی از نمایندگان درباره هدف بوش برای ایجاد دموکراسی در خاورمیانه شبهات بسیار جدی مطرح کرده اند.
با این وصف دلیل پافشاری تیم حاکم بر کاخ سفید برای ادامه تجاوزگری و افزودن بر شمار نظامیان آمریکایی در عراق، که به دیوانگی شباهت پیدا کرده، جای پرسش جدی دارد. جرج بوش در سخنرانی چهارشنبه شب خیلی روشن به این سؤال پاسخ داد. او گفت که یکی از مهمترین عواقب شکست قطعی نظامیان آمریکایی در عراق، تقویت مواضع ایران است و کسانی که آنها را «افراط گرایان تندروی اسلامی» می نامید در موقعیت بهتری قرار خواهند گرفت تا بتوانند دولت های به اصطلاح میانه رو را در منطقه خاورمیانه ساقط کنند و از درآمد نفت برای رسیدن به خواسته های خودشان بهره ببرند.
بوش با متهم ساختن جمهوری اسلامی به تلاش برای دستیابی به سلاح هسته ای و تسلط بر منطقه نشان داد که طرح کذایی اش در واقع بیش از هر چیز برای تهدید و ترساندن تهران ارائه شده است و برای آن که این تهدید قدری جدی تر جلوه کند، بلافاصله نیروهای نظامی آمریکا در یک اقدام عملیاتی و نمایشی با حمله به کنسولگری ایران در شهر اربیل، چند نفر از دیپلمات های کشورمان را که دارای مصونیت دیپلماتیک هستند، بازداشت کردند.
درباره این که بازی های بچگانه ای مثل بازداشت دیپلمات های ایرانی، یا افزایش تعداد نظامیان در عراق، یا حمایت سیاسی و امنیتی از دولت غیرقانونی لبنان، و یا راه انداختن بازی رسانه ای اختلاف شیعه و سنی چقدر بتواند مشکلات تیم بی عقل حاکم بر کاخ سفید را کاهش دهد، تردیدهای فراوانی وجود دارد.
اما در یک چیز تردیدی نیست. این گروه نادان برای جبران اشتهای سیری ناپذیر اربابان پشت پرده اش تمام ظرفیت نظامی، سیاسی و اقتصادی ایالات متحده آمریکا را به منطقه خاورمیانه آورد و دوران شش ساله ای از جنایت و کشتار را به آن تحمیل کرد ولی هر جا پا گذاشت با دیواری محکم و نفوذناپذیر به اسم نهضت بیداری اسلامی رو به رو شد و کانون جوشش این نهضت ناب دینی را در ایران اسلامی یافته است؛ پنجه افکنی بی واسطه با این کانون جوشان جرأتی می طلبد که در روحیه و فرهنگ آمریکایی نشانی از آن نمی توان یافت. هر کجا هم که پای نظامیان آمریکایی به درگیری با دوستداران نهضت اسلامی باز شد، جز شکست خفت بار و پشیمان کننده چیزی بدست نیاوردند. به همین دلیل مانند همه دیوانگان تاریخ به آیین جنون پناه برده اند؛ در فضای تاریک ذهنشان خطرات موهوم می تراشند و برای مقابله با آن دست و پا می زنند، بی آن که در عرصه واقعیت های عینی بتوانند کار چندانی انجام دهند.