همبازی شدن با اشغالگران

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
هیچیک از افراد و رسانه‌هائی که درباره کنفرانس امنیتی بغداد مطلبی گفته‌اند، به این نکته توجه نکرده‌اند که آمریکا امنیت خود این کنفرانس و شهر بغداد را در روزی که کنفرانس در آن برگزار شد تأمین کرد بطوریکه در آن روز هیچ اقدامی تروریستی در بغداد صورت نگرفت.
بی‌توجهی یا بی‌اعتنائی به این واقعیت، چیزی را تغییر نمیدهد، واقعیتی که بدون هیچگونه تفسیر و تحلیلی به روشنی نشان میدهد که پشت پرده ناامنی‌های بغداد دستهائی وجود دارند که متعلق به خود آمریکا هستند، یا به آمریکا وابسته هستند و یا در وضعیتی قرار دارند که آمریکا اگر بخواهد میتواند آنها را کنترل نماید.
درست به همین دلیل است که بهیچوجه نمیتوان به ادعاهای ریاکارانه مقامات آمریکائی درباره علاقمندی به برقراری امنیت در عراق اعتماد کرد.
آنها به ناامنی عراق به عنوان بهانه‌ای برای ماندن در این کشور و ادامه اشغال آن، نیازمند هستند بطوریکه حاضرند برای استمرار آن هزینه‌های زیادی نیز پرداخت کنند.
بسیاری از دولتمردان عراقی نیز با خروج نظامیان آمریکایی از کشورشان موافق نیستند. آنها هنوز هم حضور نظامی آمریکا در عراق را برای جلوگیری از جنگ داخلی لازم میدانند غافل از آنکه عامل اصلی درگیری‌های عراق، اعم از سیاسی و قومی و مذهبی، خود آمریکاست و آمریکا منافع نامشروع خود در همین درگیری‌ها و ناامنی‌ها جستجو می‌کند.
علاوه بر آمریکا، دولت‌های دیگری نیز وجود دارند که ثبات و آرامش عراق در شرایط کنونی را به زیان خود میدانند و منافع خود را در ناامن بودن این کشور دنبال می‌کنند. مقامات عربستان و اردن، یعنی کشورهائی که به عنوان همسایه عراق در کنفرانس امنیت بغداد حضور یافتند، خواهان استقرار حکومتی در عراق هستند که همراه با آنها و هماهنگ با سیاست‌های آمریکا در منطقه باشد و به همین دلیل، تا زمانی که به مطلوب خود نرسند امنیت عراق را به نفع خود نمیدانند.
اگر با این نگاه به کنفرانس امنیت که در بغداد برگزار شد نگریسته شود کاملاً روشن است که چنین کنفرانسی قادر نخواهد بود به استقرار امنیت در بغداد کمک کند. این، واقعیتی است که حتی مطبوعات جهان عرب نیز آنرا گوشزد کرده‌اند و از رفتار مقامات آمریکائی، چه در جریان کنفرانس بغداد و چه بعد از آن، نیز کاملاً مشخص بوده و هست که آنچه آمریکا دنبال می‌کند چیز دیگری غیر از امنیت عراق است.
متهم ساختن جمهوری اسلامی ایران به حمایت از تروریسم در عراق، که علاوه بر رئیس هیئت نمایندگی آمریکا در کنفرانس بغداد بوش کوچک نیز همزمان با برگزاری این کنفرانس مرتکب آن شد همین واقعیت را گوشزد می‌کند. بی‌جهت نیست که بعضی روزنامه‌های کشورهای عربی بر روی این نکته تأکید کرده‌اند که اختلافات ایران و آمریکا عمیق‌تر از آنست که با دست دادن نمایندگان ایران و آمریکا با یکدیگر حل شود.
جمهوری اسلامی ایران نیز نباید به ادعاهای آمریکا مبنی بر تمایل به برقراری امنیت در عراق ذره‌ای خوشبین باشد. رئیس جمهور آمریکا همزمان با کنفرانس بغداد گفت: «این کنفرانس، آزمایشی خواهد بود برای اینکه مشخص شود آیا ایران و سوریه واقعاً علاقمند هستند نیروهای سازنده‌ای در عراق باشند».
این جمله، علاوه بر اینکه یک سرپوش است که بوش کوچک تلاش کرده بر روی شکست‌ها و ناکامی‌های خود در عراق بگذارد، اهانت آشکاری به ایران و سوریه است که حاضر شده‌اند در کنار اشغالگران در اجلاسی با بهانه تأمین امنیت شرکت کنند که در نقطه‌ای برگزار شده است که خود اشغالگران آنرا ناامن ساخته‌اند. به همین دلیل، حق این بود که جمهوری اسلامی ایران درباره این کنفرانس موضع روشنی میگرفت و با صراحت اعلام میکرد که هرگز نمیتوان به کمک خود دزد درصدد پیدا کردن دزد برآمد.
چنگ و دندان‌هائی که بوش کوچک و همدستانش در هفته‌ها و ماه‌های اخیر به جمهوری اسلامی ایران نشان داده‌اند تردیدی در سوءنیت آنها نسبت به آمریکا باقی نگذاشته است. ربودن 5 کارمند کنسولگری ایران در اربیل عراق، ربودن یک دیپلمات ایرانی در بغداد و ربودن معاون سابق وزارت دفاع کشورمان در جریان سفرش به ترکیه و قبل از اینها بازداشت چند ایرانی که به دعوت رئیس‌جمهور عراق به آن کشور سفر کرده بودند، خصومت عمیق مقامات آمریکائی نسبت به ملت ایران را به نمایش میگذارد.
در شرایطی که هنوز حداقل 7 نفر از افراد ربوده شده در اسارت آمریکا هستند، دست دادن اعضای هیئت ایرانی با نمایندگان آمریکا در کنفرانس بغداد، اقدامی غیرمنطقی به نظر می‌رسد. البته هنوز برای اصل شرکت هیئت نمایندگی ایران در این کنفرانس توجیه قابل قبولی ارائه نشده و علیرغم تبلیغات رسانه‌ای غیرواقعی درباره نتایج شرکت هیئت ایرانی، آمریکائی‌ها بهره‌برداری خود را از این کنفرانس بعمل آورده و بدون آنکه خود را پاسخگوی بارزترین مصداق تروریسم دولتی یعنی ربودن دیپلماتها، که بیشترین ناامنی را بوجود میآورد، بدانند از ایران طلبکاری هم کردند.
به نظر می‌رسد در سیاست خارجی کشورمان، از جمله در مسأله عراق، نارسائی‌های عمده‌ای وجود دارد که باید با تدبیر به رفع آنها پرداخت. در عراق، از هر جهت ما دست بالا را داریم، با اینحال چرا در برابر آمریکا، که منفور همه ملت‌های منطقه بویژه ملت عراق است، دست زیر را میگیریم و با اشغالگران همبازی میشویم؟