دوروی یک قاره

بخش سیاسی خارجی
سفر اخیر "جرج واکر بوش" رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به آمریکای لاتین، بار دیگر نفرت ملت های آگاه جهان از سیاستهای مداخله گرایانه واشنگتن را به اثبات رساند. بوش و همسرش در حالی پا به این منطقه گذاشتند که طنین فریادهای ضدامپریالیستی مردم آرژانتین، کلمبیا، اروگوئه و برزیل در سرتاسر آمریکای جنوبی طنین انداز شده بود. رئیس جمهور آمریکا که با هدف شکستن زنجیره سوسیالیستی تشکیل شده در آمریکای لاتین و تلاش برای ارائه چهره ای مجازی از کاخ سفید به قاره همسایه آمریکای شمالی سفر کرده بود با امواج و جریان هایی خودجوش و برخاسته از تاریخ دیرینه مبارزه علیه امپریالیسم روبه رو شد.
تجمع مردم آرژانتین در استادیوم "بوئنوس آیرس" و شکسته شدن شیشه های فروشگاه های “مک دونالد” در اروگوئه به همراه اعتراض های مشابه، جملگی ناقوس مرگ آمریکا در همسایگی واشنگتن را به صدا در آوردند.
اگر میان سفر اخیر بوش پسر و سفری که دکتر محمود احمدی نژاد به آمریکای لاتین داشت مقایسه ای تطبیقی انجام دهیم نسبت به عمق تفاوت میان این دو پی خواهیم برد.
در حالی که مردم نیکاراگوئه، اکوادور و ونزوئلا با چهره هایی خندان و مصمم پلاکاردهای خوشامدگویی به رئیس جمهور ایران را حمل می کردند، مقامات رسمی و سیاسی این کشورها نیز رسم مهمان نوازی را در خصوص رئیس جمهور ایران به طوری شایسته به جا آوردند. "هوگو چاوز"، "دانیل اورتگا"، "رافائل کوررا" و "اوو مورالس" به همراه مردم آمریکای لاتین به گونه ای مقامات ایرانی را مورد استقبال قرار دادند که گویا با چهره هایی آشنا و هم زبان روبه رو شده اند.در زمان ورود رئیس جمهور ایران و هیئت همراه وی به آمریکای لاتین از شورش و اغتشاش و تظاهرات خبری نبود و بالعکس، پیام "صلح" و "پایداری" میان تهران و کشورهای منطقه به گونه ای تحسین برانگیز مبادله گردید.
"بوش پسر" انتظار داشت هنگامی که پا به حیاط خلوت واشنگتن می گذارد با کمال آرامش در پشت تریبون قرار گیرد و سخنان تکراری و بی وزن خود را در مورد دموکراسی و حقوق بشر تکرار نماید، اما وی به لطف پلیس ضدشورش و تدابیر امنیتی بسیار شدید توانست تنها با مقامات رسمی این کشورها گفتگوهایی کلی و بی نتیجه را انجام دهد.
مردم آمریکای لاتین دو روی مختلف خود را در جریان سفر مقامات ایرانی و آمریکایی به این منطقه به نمایش گذاشتند. هم اکنون دموکرات ها و جمهوریخواهان آمریکا متوجه حقیقتی شده اند که درک آن برایشان سخت و دشوار است. اینکه کاخ سفید دیگر فضایی برای مانور در حیاط خلوت خود ندارد.