اروپا اشتباهش را تکرار نکند

در تطبیق با حقوق بین‌الملل، بیانیه شورای روابط خارجی اتحادیه اروپا که روز سه‌شنبه این هفته در خصوص برنامه‌های هسته‌ای ایران منتشر شد، چیزی جز نادیده گرفتن حقوق اساسی یک کشور و دخالت آشکار در امور داخلی آن نمی‌باشد.
بیانیه مواردی را تحت عنوان «مشوق» در کنار دخالت‌های غیرقانونی در امور داخلی ایران در برمی‌گیرد که دستیابی به آنها مانند فناوری هسته‌ای با هدف‌های مسالمت‌آمیز، از حقوق همه کشورهاست و نه تنها قوانین و رویه‌های بین‌المللی بر آن صحه گذاشته و نگاه به جهت‌های تسهیلی آن دارد، که از قواعد حاکم بر بازار است. لحن تحکم‌آمیز بیانیه در مواردی نشان می‌دهد که هنوز برخی با ادبیات قرون وسطی زندگی می‌کنند و درک نکرده‌اند که تعاملات جهانی و به تبع آن ادبیات حاکم، قرن‌هاست که تفاوت کرده و جهان اینک در دوره‌ای بسر می‌برد که در آن نه تنها با یک دولت که حتی با یک گروه اجتماعی نیز نمی‌شود با زبان زور و تهدید سخن گفت. جمهوری اسلامی ایران در همه این سال‌ها که بحث برنامه‌های هسته‌ای آن مطرح بوده، به هر شیوه و شکل و در هر سطحی که ممکن بوده کوشیده است که اعتماد جهانی را به این برنامه‌ها جلب کند و در هیچ گزارشی از آژانس بین‌المللی انرژی هسته ای نهاد فنی و حقوقی ناظر، انحرافی در این برنامه‌ها نیامده است. آنچه ایران براساس حق قانونی خود به موجب پیمان ان.پی.تی آن را دنبال می‌کرد،دستیابی به چرخه فناوری غنی سازی با اهداف صلح آمیز بود که به آن رسیده و آژانس هم آن را تایید کرده و کاملا منطبق بر پیمان است و دلیلی وجود ندارد که از آن بخواهند تا از آنچه قانونی آن را به دست آورده، بگذرند و چشم به دست کسانی داشته باشد که بارها نشان داده‌اند به هیچ تعهدی از تعهدات خود پایبند نیستند.
تأثیر آمریکا و سیاست‌های آن در برابر جمهوری اسلامی ایران در بیانیه شورای روابط خارجی اتحادیه اروپا آنقدر آشکار هست که شورا نتواند آن را پنهان کند. اعتماد امری دو طرفه است. جمهوری اسلامی ایران طی سال‌ها گفت‌وگو با طرف‌های مدعی برنامه‌های هسته‌ای‌اش، به هرآنچه برای افزایش اعتماد ضرورت داشت،تن داد اما در مقابل و در عمل این طرف‌ها نشان دادند که به جهت نمایندگی از دیگران! طرف های مناسب و قابل اتکایی در حل مساله ای که خود نیز آن را ساخته و به وجود آورده‌اند، نیستند.
جمهوری اسلامی ایران از ابتدای مذاکرات به طرف‌های اروپایی اعلام کرده بود که به دنبال چیزی فراتر از حقوق خود براساس معاهدات بین‌المللی نیست و تعهداتی فراتر از آن نیز نخواهد پذیرفت و اینک نیز براین موضوع تاکید می‌کند و بسیار متعجب است که پس از سه سال مذاکره و مواضع روشن ایران، هنوز شورای مذکور درمورد حقوق شناخته شده ایران براساس ان.پی.تی تردید دارد. در چندین ماده از جمله ماده چهارم پیمان ان.پی.تی به طور صریح تحقیق، تولید و بهره برداری از انرژی هسته ای حق غیرقابل انکار همه کشورهای عضو دانسته شده است و هیچ معاهده بین‌المللی نیز وجود ندارد که کشورها را از رسیدن به این حق خود باز دارد. آنچه ایران آن را استیفا کرده حق قانونی و قطعی آن و برگشت ناپذیر است و هر پیشنهادی برای حل و فصل رضایتبخش موضوع هسته‌ای ایران، زمانی مورد قبول قرار خواهد گرفت که حاوی دو عنصر اصلی، نخست به رسمیت شناختن حقوق اصلی ایران براساس معاهده ان.پی.تی و سپس تضمین استیفای این حقوق باشد که در این صورت همانگونه که وزیر امورخارجه روز سه شنبه گفت، تهران از آن استقبال می‌کند و آن را مبنای خوبی برای گفت و گو می‌داند، در غیر اینصورت اروپایی‌ها بهتر است اشتباه گذشته را تکرار نکنند.