به رغم آنکه اوضاع بحرانی عراق بدون کوچکترین تغییری هم چنان ادامه دارد و هرروز به تعداد آوارگان عراقی و قربانیان خشونتهای مسلحانه و اختلافات طایفهای افزوده میشود، تونی بلر از کسب موفقیتهای درخشان نیروهای انگلیسی در عراق سخن به میان میآورد و دلیل کاهش تدریجی نیروهای انگلیسی در عراق را دلیلی بر آمادگی نیروهای امنیتی این کشور و قرتمند شدن آنها میداند. به راستی این غیر منطقیترین سخنی است که بیهیچ مسئولیت سیاسی و حتی انسان زده شده است.
به گزارش ایسنا پاتریک کوبرن تحلیلگر روزنامه ایندپندنت با ارایه تحلیلی تحت عنوان شکست انگلیس در عراق مینویسد: «واقعیت بر خلاف آن چه که بلر از عراق توصیف کرده میباشد. واقعیت آن است که عراق به بزرگترین عرصه جنگ در جهان تبدیل شده است، عرصه جنگی که چیزی جز کشت و کشتار و خون و خونریزی در آن وجود ندارد. یک سوم از ساکنین عراق در شرایط بسیار بد معشیتی به سر میبرند و در حالی که دچار گرسنگی مفرط هستند حکومت عراق تا کنون نتوانسته است کوچکترین کمکی به این خانوادههای عراقی کند و سهمیهبندی غذایی را در اختیار آنها گذارد. هم چنین بسیاری از مردم عراق به دلیل آشامیدن آبهای آلوده که مستقیما از دجله و فرات تغذیه میشود دچار بیماریهای متفاوت هستند.
با وجود همه این بدبختیها، رنجها و بحرانها در عراق بلر در برابر مجلس عوام هم چنان با صدایی آکنده از غرور و تکبر و بدور از هرگونه احساس پشیمانی نسبت به بحرانهای موجود در عراق که در راس آن وجود دو میلیون آواره عراقی خارج از کشور و 75 میلیون آواره داخل عراق است. از پیروزی سخن میگوید.»
درادامه این تحلیل آمده است: «نادیا مشهدانی، یک زن عراقی دارای چهار فرزند است که منزل خود را که در منطقه حریه واقع در بغداد به دلیل تهدیدهای شبه نظامیان ترک کرده است و بدون آنکه کوچکترین چیزی از لوازم منزل خود را ببرد برای مصونیت جان فرزندان خود منزلش را با تمام اثاثیهاش ترک کرد و در حال حاضر در یک اتاق بسیار کوچک واقع در مدرسهای در بغداد زندگی میکند.
نادیا در گفتوگو با روزنامه ایندیپندنت میگوید: به ما وعده آزادی دادند. اما هم اکنون ما خود را چون بردگانی اسیر مییابیم که از هرگونه حقوقی اعم از آزادی و دموکراسی محرومیم و حتی قدرت و توانایی آن را نداریم که کوچکترین اعتراض یا سخنی بگوییم. نادیا چون همه مردان و زنان عراقی معتقد است که آمریکا فتنه اختلافات طوایفی را در عراق کاشته است و به آن دامن میزند تا بتواند با تمسک به این بحران درعراق باقی بماند.»
این روزنامه انگلیسی در ادامه مینویسد: « شاید تصوری که آقای بلر از عراق در ذهن خود دارد کاملا متفاوت است اما مطمئنا تصور نادیا به واقعیت و حقیقت نزدیکتر است. بلر در تمامی این مدت از دادن هر گونه پاسخی به این سوال که چرا درصدد کاهش نیروهای انگلیسی در جنوب عراق برآمده است خودداری کرده است و تلاش کرده که مساله را بگونهای نشان دهد که حضور نیروهای آمریکایی و انگلیسی در عراق با موافقت مردمی انجام میگیرد و این نیروها از حمایت و محبوبیت مردمی دراین کشور برخوردارند اما این موضوع کاملا بر خلاف واقعیت است.
براساس یک نظر سنجی که با توجه به گزارش بیکر انجام گرفته است و به صورت مشترک از سوی جمهوری خواهان و دموکراتهای آمریکایی به اجرا گذاشته شد مشخص شده است که 61 درصد از مردم عراق انجام حملات مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی و انگلیسی را تایید میکند. درست در زمانی که بلر از کسب موفقیتهای درخشان در عراق و تواناییهای نیروهای امنیتی این کشور سخن میگفت، موضوع تجاوز به یک زن عراقی توسط سه تن از نیروهای امنیتی این کشور مطرح بود. موضوعی که امروز دیگر در عراق عمومیت یافته و چه بسا زنانی که برای حفظ آبروی خود، از شکستن این سکوت تلخ خودداری کردهاند و چه بسا زنان و دختران دیگرعراقی به دلیل وضعیت پر هرج و مرج موجود درعراق جان، مال، و ناموسشان را درخطر میبینند.»
ایندیپندنت میآورد:« آقای بلر تلاش کرد در سخنان خود عراق را به گونهای برای جهان به تصویر بکشاند که پیشرفتهای سیاسی و اقتصادی در این کشور بدست آمده است و در حال حاضر فعالیت تروریستها در عراق مانع پیشبرد این پیشرفت در عراق اس اما بلر فراموش کرده است که پیش از این که این بحران به عنوان بحران اصلی عراق مطرح باشد. نقطه بسیاری از اختلافات و بحرانها در عراق از آن جا آغاز شد که قانون اساسی جدید در این کشور تدوین و براساس این قانون در سال 2005 دو انتخاب در عراق برگزار شد. بسیاری از اختلافهای کردها، شیعهها و سنیها ناشی از این جریان است زیرا سیاستهای آمریکا به صورت غیرمستقیم بر تدوین قانون اساسی جدید عراق و انتخابات آن سایه افکنده بود و بسیاری از احزاب عراقی وابسته به طایفههای سنی، کرد و شیعه این کشور احساس میکردند که به صورت عادلانه به حقوق خود در حاکمیت نرسیدهاند. »