وحدت مسلمین، ضرورت قطعی

مصطفی ایزدی
یکی از ماندگارترین مناسبت‌هایی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی تعیین شد و هر ساله ضرورت و اهمیت آن فزون‌تر می‌گردد،‌ «هفته وحدت»‌ است. آن هنگام که هفته وحدت اعلام شد، شرایط اجتماعی و سیاسی ایران و وضعیت مذاهب مختلف اسلامی با امروز تفاوت زیادی داشت. در آن روزها عده‌ای که همه چیز را با عینک تعصب می‌نگریستند و مسایل جهان اسلام را به کوچکی مسایلی که در بین‌شان جریان داشت،‌ می‌دیدند، با این دید سطحی و کم‌عمق به مبتکر هفته وحدت، علاوه بر اینکه انتقاد می‌کردند، پیغام دادند که خوب است هفته‌ای را نیز برای وحدت با کمونیست‌ها اعلام کنید! اما امروزه که جهان اسلام در چالش سهمگین با دنیای استکباری روز می‌گذراند و هر دم عضوی از پیکره مسلمین باخشونت تمام ضربه می‌بیند، وحدت و اتحاد در میان همه ضرورت‌ها، اهمیت خود را نشان می‌دهد.
در حال حاضر بسیاری از کشورهای اسلامی، با سینه‌ای مجروح از تجاوز خونین سردمداران غرب، زیرا بار خشونت‌های ناشی از تعصب‌های کور فرقه‌ای کمر خم کرده است. در حال حاضر، قدرتمندان استعمارگر که آرزوی رسیدن به منابع عظیم انرژی سرزمین‌های اسلامی را دارند، از هر اقدام ویرانگر و خشن باز نمی‌ایستند و امروز که در عراق، پاکستان،‌ افغانستان، فلسطین،‌ سودان و.. آرامش و آسایش مسلمین دستخوش ناملایمات ناخواسته شده است،‌ وحدت بین مذاهب اسلامی می‌تواند کارساز واقعی باشد. در آذر ماه سال 60 با دوراندیشی و آینده‌نگری هفته وحدت پایه‌گذاری شد تا شیعیان و اهل تسنن با همایش‌ها و گفت‌وگوها، ضمن بزرگداشت میلاد مسعود پیامبر عظیم‌‌الشان اسلام، به چاره‌جویی در کاستن از اختلافات بی‌حاصل و کشمکش‌های دین‌سوز، بنشینند و سرنوشت اسلام و مسلمین را در سایه تدبیر و جامع نگری از وضعی که بدان مبتلا شده است، تغییر دهند.
این سیاست دیرینه استعمارگران بوده و اکنون نیز چنین است که برا‌ی تحمیل خواسته‌های خود بر جوامع در حال رشد یا عقب‌افتاده از اختلاف و چند‌دستگی بیشتری بهره را ببرند و متاسفانه الان نیز از جهت و غفلت متعصبان بی‌خبر از قید دشمنان یا وابستگان به بیگانه، همان اهداف ستمگران متجاوز را پیاده می‌کنند. برای دشمنان اسلام،‌ هیچ چیز بهتر از این نیست که مسلمین را به جان هم اندازند و آنان را از هستی ساقط نمایند. تاکتیک آنها این است که به جای سنگ انداختن در سبد تخم‌مرغ، سبد را تکان دهند تا تخم‌مرغ به هم خورده و یکدیگر را بشکنند. آنچه در عراق می‌گذرد، نمونه روشنی از اعمال این تاکتیک است و تنها سلاحی که می‌تواند آثار این تاکتیک را خنثی سازد، همان وحدت بین شیعه و سنی است که تضمین‌کننده ثبات و آرامش در آن کشور می‌باشد.
بدیهی است که حضور متجاوزان به عراق از ملیتی که هستند، خشونت‌طلبان را تقویت می‌کند و هویت ملی مردم رنجدیده عراق را مخدوش می‌سازد. شاید سابقه دو سه دهه اخیر لبنان که پس از یک جنگ ویرانگر داخلی، به یک اتحاد و وحدت موثر و پرفایده رسیدند، بتواند نمونه‌ای رنج‌هی دوران اختلاف و مواهب دوران وحدت را بازگو نماید. اگر چه در لبنان، اختلافات ملی و قومی، عروس خاورمیانه را به ویرانه‌ای تبدیل کرد، اما قدرت تخریب اختلافات مذهبی بسیار بیشتر از اختلافات قومی است. از طرفی،‌ وحدت نظر در دفاع از ارزش‌های اسلامی، آثار مثبت خود را هر از چند گاهی به جهانیان نشان می‌دهد.
آخرین نمونه آن، موضعگیری هماهنگ یکپارچه مسلمین جهان علیه کاریکاتوریست‌ها و دولت‌هایی که اهانت به پیامبر عظیم‌‌الشان اسلام را روا داشته‌اند، دیدیم همین وحدت نظر و اقدامات هماهنگ،‌ می‌تواند ارتباط با همه مسایل جهان اسلام شکل بگیرد. در شکل‌گیری به چنین وضع شایسته و مطلوب «هفته وحدت» فرصت بسیار مناسبی است که قدرت و عظمت اسلام و آثار وحدت مسلمین، برای جهانیان نشان داده شود و کلیه دشمنان اسلام را خنثی سازد. ان‌شاءالله