صلح عادلانه یا هیچ

مهران قاسمی
اسماعیل هنیه نخست‌وزیر فلسطین و سیاستمدار ارشد حماس در نوشتاری که روز گذشته در نشریه گاردین انگلستان منتشر شد به بررسی دیدگاه دولت جدید نسبت به صلحی پایدار با اسرائیل پرداخته و همزمان انتظارات خود از جامعه جهانی را نیز بیان می‌کند. برگردان این نوشتار در زیر ارائه می‌شود:
آیا سیاستمداران واشینگتن و اروپا هرگز از استانداردهای دوگانه و رسوای خود احساس شرم می‌کنند؟‌ پیش و پس از انتخابات فلسطین که در ژانویه سال جاری میلادی برگزار شد، آنها به صورت مداوم خواستار رعایت خواسته‌های مشخصی از سوی حماس شده‌اند. آنها می‌خواهند ما که اسرائیل را به رسمیت بشناسیم، دست از مقاومت بکشیم و خود را به آنچه که از سوی اسرائیل و رهبری فلسطین، پیش از این مورد توافق قرار گرفته است. مقید بدانیم. در نقطه مقابل اما هرگز تقاضایی یا خواسته‌ای از احزاب اسرائیل که در انتخابات اخیر شرکت داشته‌اند. مطرح نشده است، این در حالی است که در میان این احزاب برخی حتی خواستار حذف کامل فلسطینی‌ها از سرزمین‌های خود شده‌اند!
حزب کادیما، تحت رهبری ایهود اولمرت، که موسسان اصلی آن همان اعضای ارشد حزب لیکودی هستند که تمامی تلاش‌های سازمان آزادیبخش فلسطین برای استقرار صلحی با ثبات را به شکست کشاندند نیز در این میان برنامه انتخاباتی خود را به نحوی تدارک دیده است که ناقض قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل است. یکجانبه‌گرایی او، نقض قوانین بین‌المللی است. با این وجود هیچ کس، حتی اعضای کمیته چهار جانبه- که اولمرت نیز همانند سلف خود شارون، وقعی به پیشنهادها و راهکارهای آنان نمی‌نهد- جرأت کوچکترین اعتراضی را به خود نداده‌اند.
یکجانبه‌گرایی اولمرت در حقیقت دستورالعمل جنگ را در بردارد و طرحی است برای تحمیل شرایطی دائمی که به موجب آن فلسطینیان در نهایت مجبور به اسکان در سرزمینی چندین پاره شوند که شهرک‌های پرجمعیت یهودی نشینی که برخلاف قوانین بین‌المللی در سرزمین‌های غصب شده از فلسطینیان ساخته و برپا گردیده‌اند، امکان هر نوع ارتباطی میان آنها را از بین برده است. در چنین شرایطی بدیهی است که هیچ طرحی بدون ارائه تضمین عقب‌نشینی کامل از سرزمین‌های اشغال شده سال 1967، پایان درگیری‌های خشونت‌بار از سوی طرفین، عقب‌نشینی از بیت‌المقدس شرقی، آزادی تمامی زندانیان ما، انتقال شهرک‌نشینان از شهرک‌ها و شناسایی حق بازگشت آوارگان نمی‌تواند تحقق یابد. تمامی مردمان فلسطین و گروه‌های سیاسی از جمله سازمان آزادیبخش فلسطین در مورد این شرایط اتفاق‌نظر دارند. سازمان آزادیبخش فلسطین نیز در این میان می‌تواند نقش خود را که برای رساندن صدای مردم فلسطین و طرح موضوع آنان در سطح جهان ضروری است، بار دیگر ایفا کند.
ما با هیچ گروه خاص فلسطینی مشکلی نداریم،‌ مشکل ما نفی حقوق اساسی‌مان به دست اسرائیل است، در حماس خواهان صلح و پایان خونریزی هستیم. ما بیش از یکسال آتش بسی یک طرفه را با اسرائیل برقرار کردیم اما هیچ نشانه مثبتی از آنها دریافت نکردیم. پیام حماس و دولت خودگردان به قدرت‌های جهانی این است: تا زمانی که تعهدی از اسرائیل مبنی بر عقب‌نشینی از سرزمین‌های ما و به رسمیت شناختن حقوق ما نگرفته‌اید، دیگر با ما از به رسمیت شناختن موجودیت اسرائیل و یا پایان مقاومت سخن نگویید.
طرح اولمرت شرایط را برای فلسطینیان چندان تغییر نمی‌دهد. سرزمین‌ ما همچنان در اشغال مانده و مردمان ما نیز به اسارت کشیده شده و توسط قدرت اشغالگر مورد ستم قرار می‌گیرند. در چنین شرایطی بدیهی است که ما به تلاش خود برای بازگرداندن سرزمین‌ها و آزادی‌مان ادامه خواهیم داد. ابزارهای مسالمت‌آمیز تنها در صورتی موثر خواهند بود که جهان فرآیندی سازنده و عادلانه را آغاز کند که در جریان آن با ما و اسرائیل به صورتی مساوی و برابر برخورد شود.
رویکرد نژاد‌پرستانه غرب به نزاع موجود، ما را خسته و آزرده کرده است. ما قربانی هستیم اما با این وجود آغوش خود را برای صلح می‌گشاییم، البته صلحی مبتنی بر عدالت. با این وجود اگر اسرائیلی‌ها به حملات خود ادامه داده و همچنان مردمان ما را کشته و منازلشان را ویران کنند، ما را با تحریم تحت فشار قرار داده و تنبیهات جمعی را بر ما اعمال داشته و مردان و زنان ما را به اتهام اعمال حق «دفاع از خود» به زندان بیندازند، آنگاه ما حق خواهیم داشت تا از هر روش و وسیله‌ای برای واکنش استفاده کنیم.
حماس در انتخاباتی آزاد برگزیده شده است. مردمان فلسطین اعتماد خود را به ما ارزانی داشتند و ما سوگند خورده‌ایم که از حقوق آنان دفاع کرده و تمامی تلاش خود را برای حل امور آنان از طریق «حکمرانی خوب» انجام دهیم. اگر علی‌رغم این روند دموکراتیک ما مورد بایکوت قرار گیریم، همچنان که اکنون ایالات متحده و برخی از متحدینش انجام داده‌اند، مقاومت خواهیم کرد. دوستان ما نیز متعهد شده‌اند که شکاف‌ها و خلاء ناشی از این بایکوت را پر کنند. ما به مردمان جهان باور داریم، انبوهی از آنان تلاش و مبارزه ما را به رسمیت می‌شناسند. اکنون زمان مناسبی برای دستیابی به صلح است، البته اگر جهان خواهان صلح باشد.