احمدی‌نژاد و قدرتمندان سیاست دنیا

پروفسور نادره مهتدی/عضو آکادمی‌ علوم کشور فرانسه (C.N.R.S) ـ استاد سایکوفیزیولوژیست.
تفاوت‌های قدرتمندان و سیاستمداران برجسته دنیا با رئیس‌جمهور کشورمان را در کجاها می‌توان شناخت؟ ‌شاید راههای بسیاری برای درک این تفاوت‌ها وجود داشته باشد. اما یکی از بدیهی‌ترین این راهکارها تطبیق موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهای آنان با اظهارات آقای احمدی‌نژاد باشد.
چند شب پیش بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و بلر، نخست‌وزیر انگلستان طی کنفرانسی سعی کردند در مورد اظهار نظر آقای بیکر درباره شکست این کشورها در پروژه ورود به عراق، ارزیابی خود را ارائه دهند. بیکر کسی است که شاید امروز و فردا جای خانم رایس را بگیرد.
من هر چه کنفرانس خبری بوش و بلر را گوش دادم از سخنان این دو قدرتمند دنیا هیچ چیزی دستگیرم نشد. جز آنکه بوش گفت: «می‌خواهیم با دولت ایران مذاکره کنیم» البته این نکته هم در صورتی محلی از اعراب دارد که دولت ایران بخواهد با او مذاکره بکند!
من طی مقاله‌ای در سیاست روز شماره، سی‌ام آبان 84 به بوش سفارشی کرده بودم که حداقل به پندهای مادرش گوش دهد و از مخالفت با ایران دست بردارد چون او ظاهرا از شنیدن پندهای پدرش نیز پرهیز دارد. در آن مقاله به وی توصیه کردم بعد از اصلاح رفتار دولتش با ایران برای مذاکره اقدام کند. ولی دولت آمریکا نه تنها تاکنون فرصت اصلاح رفتار خود را از دست داده، بلکه برخوردهای غیرعقلایی و غیر اخلاقی خود را نیز تشدید کرده است. از جمله هنگام سفر آقای احمدی‌نژاد به آمریکا از ورود خبرنگاران ایرانی به این کشور ممانعت شد.
به عنوان یک متخصص مباحث انسان‌شناسی، عمیقا از تماشای مصاحبه ضعیف کسی که خود را پادشاه دنیای امروز می‌داند متاثر شدم. چرا که نه بوش و نه رفیق شفیق او بلر که تصادفاً! گذرش به ایالات متحده افتاده بود، حرفی برای گفتن نداشتند. سخنان او مرا بباد سخنان عبث و مکرر رضا پهلوی می‌انداخت که هیچوقت حرفی برای گفتن ندارد و تنها در رویای شاهنشاهی پدرش بر این روزگار می‌گذراند.
چند روز پیش گریه آشکار جرج بوش پدر که او نیز زمانی مدعی پادشاهی بر جهان بود از رسانه‌ها منعکس شد. او ظاهراً از شکست فرزند کوچکترش در انتخابات فلوریدا متاثر بود. اما تاسف و اشک‌های او بیشتر ناشی از شکست‌های پی‌درپی دولت آمریکا در عراق و افغانستان بود.
در مقابل آقایان بوش و بلر، حسن آقای احمدی‌نژاد در آن است که ساده و بی‌آلایش و البته محکم و با صلابت سخن خود را بیان می‌کند.
تاکنون از حماقت‌ها و لودگی‌های بوش و همکارانش گزارش‌ها و تصاویر متعددی مخابره شده است. چندی پیش دوربین رسانه‌ها، بوش را در حالی نشان می‌داد که مشغول خاراندن پشت آنجلا مرکل صدراعظم آلمان بود وقتی از بوش درباره علت این اقدام سوال کردند، گفت: «از خانم مرکل بپرسید!» و البته خانم مرکل چه پاسخی در این خصوص می‌توانست داشته باشد.
از سیاستمداران فرانسه نیز گاه موضعگیری‌ها و رفتار جالبی سر می‌زند. خانم «سگولن روایال» ـ نامزد سوسیالیست‌ها برای انتخابات ریاست جمهوری آینده فرانسه ـ فریب اولمرت جنایتکار را خورد و هم‌صدا با رژیم صهیونیستی اظهار داشت: «ایران حتی حق داشتن فن‌آوری هسته‌ای صلح‌آمیز را هم ندارد، چرا که نه فقط اسرائیل بلکه همه دنیا را با خطر جدی مواجه خواهد کرد.»
وی تنها در موضعگیری سیاسی گرفتار این خطاها نیست او در رفتار شخصی نیز پدیده قابل توجهی در کشور مذهبی فرانسه است. این ضعیفه که قصد دارد اداره کشور فرانسه را بر عهده بگیرد، سالهای طولانی است بدون ازدواج قانونی با مردی زندگی می‌کند. حاصل این زندگی مشترک بی‌قانون! فرزندانی است که بیش از بیست سال سن دارند! او اکنون در آستانه انتخابات آتی قصد دارد با پدر فرزندانش به طور رسمی ازدواج کند تا به مردم کشورش ثابت کند می‌تواند یک خانواده را اداره کند! بنابراین می‌تواند رئیس‌جمهور خوبی باشد.
وی البته با این اظهارات می‌کوشد آرای همکیشان فرانسوی «اولمرت» را کسب کند اما نمی‌داند که رای شش میلیون مسلمان را از دست خواهد داد و مراودات بازرگانی ایران و فرانسه را هم تحت‌الشعاع اظهارات ناپخته خود خواهد ساخت.
شیراک البته زیرک‌تر از اوست. وی در سال 2000 میلادی به فلسطین سفر کرد اما از طرفداری ظاهری از رژیم اشغالی پرهیز کرد. وقتی در مسیر مسجد الاقصی سربازان اسرائیلی خواستند جلویش را بگیرند بزبان انگلیسی به آنان با عصبانیت شدید نهیب زد و تل‌آویو را از این نهیب دلخور کرد.
آیا جانشین احتمالی شیراک نمی‌داند به پرخاشگری غیرعقلایی علیه ایران چقدر کشور خود را آسیب‌پذیر می‌کند؟ ابتدای سال جاری میلادی بود که رئیس یک کمپانی بزرگ خودروسازی به کارکنانش گفت: «معامله با ایران کارخانجات ما را از ورشکستگی نجات داد.»
اکنون فرانسه تنها با گسیل کردن قطعات نامطلوب پژو به ایران سود گزافی از این بازرگانی می‌برد. این در حالی است که گفته می‌شود فرانسه قراردادی برای ساخت ال 90 ـ در هندوستان با دولت دهلی بسته است. اما براساس این قرارداد و برخلاف قرارداد آنها با ایران هندی‌ها تمام قطعات این خودرو را می‌خواهند خود بسازند. بدیهی است که اظهارات نامزد سوسیالیست‌های فرانسه علیه فعالیت‌های هسته ایران می‌تواند این سود گزاف را به مخاطره اندازد.