دیپلماسی زنگ‌زده!

دکتر فریدون جم

سفر معاون اول رئیس‌جمهور به چند کشور شمال آفریقا برای گشودن ابواب سیاسی اقتصادی و فرهنگی بیشتر و حضور فعال در شمال آفریقا از لیبی آغاز شد و این سفر و چند و چون آن سؤالات بی‌جواب و البته تکراری را با خود داشت:

1- حضور پرویز داوودی به عنوان لیدر و رئیس هیأت اعزامی دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران و خوشحالی و شعف بی‌نظیر و بی‌سابقه او از دیدار با معمر قذافی و در آغوش گرفتن وی مردم ما را در پای تلویزیون‌های خود متعجب و متأسف و میخکوب کرد.

2- این دیدار درست چند روز بعد از بازگشت معمر قذافی از سفر دوره‌ای داوطلبانه و بدون دعوت او از کشورهای اروپایی صورت گرفت که حرف و حدیث‌های زیادی را نیز در پی داشت.

3- سوابق گذشته و حال معمر قذافی حاکی از دین‌ستیزی او و به ویژه دشمنی و عناد با شیعیان که بزرگترین خیانت و دشمنی او ربودن امام موسی صدر به عنوان مجدد و رهبر بزرگ شیعیان لبنان و عظمت و اعتلای اسلام و تشیع در لبنان و در عین حال پایه‌گذاری سیاست‌های مسالمت‌آمیز با فرق و مذاهب مختلف در لبنان و ایجاد اتحاد و وحدت در لبنان که مالاً پیشرفت‌های این کشور را به دنبال داشت با ربودن این روحانی بزرگ و احتمالاً شهادت وی و همراهانش توسط قذافی متوقف شد و قطعاً شیعیان لبنان یتیم شدند و خاورمیانه رهبر و مصلح بزرگی را که اسلام‌شناس و سیاستمدار بزرگی بود از دست داد.

4- یادمان نرود که سال گذشته در چنین روزی صدام جنایتکار و خائن به اسلام و کشور و ملت بزرگی ما و نیز دشمن با ملت‌های آزاده عرب بود در دادگاهی که یک هزارم جنایت‌های او را کیفر خواست قرار داد بود به اعدام محکوم و معدوم شد و قذافی که پیش از آن آبروی نداشته خود را با دریوزگی و کرنش مقابل غرب و فروختن نیروهای انقلاب لیبی به دشمنان بشریت از دست داده بود برای مرگ ننگین صدام اعلام عزای عمومی کرد و او را شهید! نامید.

5- در زمان جنگ تحمیلی و بعد از آن همکاری‌های تنگاتنگ و داوطلبانه با رژیم بعثی داشت و بعدها حامی طالبان و اسپانسر مادی القاعده شد و هم‌اکنون یکی از پشتیبانان اصلی وهابیت و القاعده که از جنایتکارترین گروهک‌های تروریستی جهان است می‌باشد و انفجارهای اماکن مذهبی عراق به ویژه سامرا و کاظمین با پشتیبانی و هماهنگی القاعده و سرکردگان منحرف آن با قذافی بوده است و دلارهای نفتی او حمایت‌های مادی آنان را به دنبال دارد. از این دست انحرافات و دشمنی لیبی که اکنون در جهان اسلام و عرب به لحاظ خودفروختگی سران آن در انزوا کامل قرار دارد و از سوی دیگر مورد تنفر ملت‌های آزادیخواه و مخصوصاً مسلمانان جهان و منطقه است به ویژه آن که گروه‌های مترقی و مبارز و جهادگر مسلمانان و شیعیان همچون حماس و دیگر فلسطینیان و نیز شیعیان لبنان و حزب‌الله و گروه‌های دیگر لبنانی او را دشمن استقلال و حریت کشورها و ملت‌های به پا خاسته می‌دانند همه اینها نشان از مذبذب و عدم تعادل روحی و فقدان سلامت فکری وی است. اکنون چرا برای ورود هر چه بیشتر و آغاز همکاری‌های گسترده‌تر با کشورهای آفریقایی به ویژه کشورهای مسلمان، لیبی به عنوان مقدمه این سفر آن هم با چنین ولعی از سوی وزارت امور خارجه که هماهنگ‌کننده سیاست‌های خارجی کشور و مسئول این گونه اقدامات می‌باشد موضوعی است که دست‌اندرکاران سیاست خارجی و دیپلماسی کشور پاسخگو باشند پاسخی که قطعاً با چنین سوابقی از دیکتاتور لیبی که به هیچ یک از معیارهای و موازین بین‌المللی پایبند نیست و ملت خود را در فقر و تنگدستی در کنار درآمدهای رویایی و میلیاردی نفت و دیگر مواد اولیه با کمترین درآمد سرانه قرار داده است نمی‌تواند توجیه‌گر این اقدامات باشد.