پاسخ به معاون رئیس‌جمهور

معصومه ابتکار

یک ضرب‌المثل چینی می‌گوید: وقتی انگشت اتهام را به طرف کسی نشانه می‌گیری متوجه‌ باش که سه انگشت هم به طرف خودت نشانه رفته است. ضرب‌المثل جالبی است، ولی چرا راه دور برویم؟ مگر در تعالیم و آموزه‌های دینی خودمان کم از نفی تهمت و بهتان در مناسبات اجتماعی و روابط فردی و تاکید بر حسن ظن در مواجهه با مسلمین گفته شده است؟ به تعابیر زیبای اخلاقی در سوره حجرات رجوع کنید که چقدر امروز مغفول مانده است و صدها آیه و حدیث و روایتی که عمل به آنها جامعه را حیات می‌بخشد... اما چه راه‌هایی که نمی‌رویم تا آبرو و اعتبار دیگران را به فرش کشیم شاید از این رهگذار به عرش رسیم! این روزها، نمی‌دانم از بد روزگار است یا از شرایط نزدیکی به انتخابات که میزان به کارگیری فرمول عرش و فرش به طور چشمگیری افزایش یافته و سر که بچرخانی یکی از این طرف و یکی از آن طرف با انرژی وصف ناشدنی مشغول این عمل پرثمر در عرصه وحدت ملی هستند. دیروز، پریروز با سخنان جالب آقای دکتر داوودی در رسانه‌ها مواجه شدم.

این معاون اول عزیز که خوشبختانه از فیض تحصیل در آمریکا بهره برده است انگشت اتهامش را به سوی تلاش‌های چندین و چند ساله برنامه‌ریزان کشور گرفته و گفته است: در تدوین برنامه‌های 5 ساله نامحرمان حضور داشته‌اند. برایم سوالی پیش آمد: قوای نظارتی کشور، نمایندگان مجلس، شورای نگهبان، فقها و مراجع کجا بودند و چگونه شد در مقابل این نامحرمانی که اومانیسم و سکولاریسم را بر گرفته از سیاست‌های آمریکا و غرب وارد برنامه‌های کشور کردند، ساکت ماندند؟ آحاد مسلمان و این همه دلسوخته انقلاب کجا بودند؟ و شما کجا بودید آقای داوودی؟ آقای داوودی، شاید ما اصلاح طلبان از شما بسیجی‌تر باشیم، چه می‌دانید؟ حداقل بسیاری از اصلاح‌طلبان، تکنوکرات‌ها و کسانی که این گونه بی‌پروا به آنها حمله می‌کنید از شما در ایثارگری و حضور در عرصه‌های انقلاب و جبهه و جهاد سابقه بیشتری دارند. آقای داوودی، اظهار امیدواری کرده‌اید رگه‌های پوسیده‌یی که از غرب در میان دانشجویان، متفکران و استادان کشور وجود دارد، خشکیده شود. به عنوان یک دانشگاهی می‌خواهم بپرسم آیا دستاوردهای درخشان جمهوری اسلامی ایران در عرصه‌های علمی و فناوری که بارها و بارها مقام رهبری و دوست و دشمن به آنها اشاره کرده‌اند و می‌تواند ما به مباهات و افتخار هر مسلمان در جهان باشد ناشی از همین رگه‌های پوسیده غرب است؟ چگونه است رگه‌های پوسیده تحجر را که پا به پای سیاست‌های غرب برای ضربه زدن به قلب انقلاب اسلامی فعالیت می‌کند نمی‌بینید؟ یا شما چطور زحمات اساتید علوم انسانی را طی سی سال گذشته به این راحتی زیر سوال می‌برید و آنها را با انگ تاثیر گرفتن از مکاتب غربی می‌رانید؟ پس نقش شورای عالی انقلاب فرهنگی تا این حد ضعیف بوده است؟ سخنان شما چرا و چگونه‌های بسیاری دارد که شنوندگان خود می‌دانند و وجدان‌شان.

فقط در مورد اینکه فرمودید مقام معظم رهبری بارها از اسراف صحبت کرده‌اند و پرسیده‌اید که آیا شاخصی برای اندازه‌گیری اسراف درست کرده‌ایم، لازم می‌دانم بگویم همان برنامه‌ریزان نامحرم وقتی برنامه 5 ساله چهارم را می‌نوشتند و نیز در بودجه سال‌های 82 و 83 در کنار رویکرد کلی و مثبت نسبت به این موضوع به طور مشخص و بارز قانون دولت سبز را برای کاهش هزینه‌های جاری و اصلاح الگوی مصرف خود دولت در مصارف انرژی، آب و کاغذ به تصویب رساندند و دو سال مقدماتی آن را نیز اجرایی کردند. اما آقای داوودی، این مصوبه بنابر اخبار واصله در دولت نهم مانند بسیاری از بندهای قانون برنامه چهارم رها و مغفول است... خوب است نگاهی به دستتان در حالی که انگشت اتهام را به دولت قبل نشانه رفته‌اید، بیندازید! این، از این طرف و اما از آن طرف بشنوید از رئیس جدید ستاد انتخابات کشور که احزاب و جریانات سیاسی را در مورد حرکت در جهت عملیات روانی دشمن انذار می‌دهد. انگار که از نظر ایشان کارکرد احزاب همین است و بس. آقای افشار هم همین دیروز و پریروز تجلیل کاملاً جانبدارانه‌یی را نسبت به دولت‌های قبل ارائه کرده است. ایشان به جای آنکه از موضع فراجناحی وزارت کشور پیوستگی دولت‌های نظام را که زیر نظر ولی فقیه فعالیت و تلاش داشته‌اند برجسته کند، آن چنان به نفی دولت‌های قبل پرداخته که هر شنونده‌یی از خود می‌پرسد پس این دولت‌ها با این نوع گرایش‌ها مشروعیت خویش را از کجا به دست آورده بودند؟ به زعم ایشان حرکت دولت‌ها در دوره‌های اصلاحات و سازندگی براساس جدایی دین از سیاست و به سبک لائیک بوده است که البته این تعبیر ارتباطی با لائیسیسم ندارد.

شاید ایشان تفاوت بین سکولار و لائیک را نمی‌داند، چون این تعبیر را در جای خود به کار نبرده است. به هر حال امیدوارم این جانبداری‌ها و تهمت‌ زدن‌ها در عملکرد کسی که حساس‌ترین نقش را در انتخابات آتی برعهده ‌دارد و قرار است انتخاباتی سالم، بی‌طرفانه و به دور از هر گونه شائبه دخالت دولت را برگزار کند، اثر نگذارد. اما واقعاً اثر نمی‌گذارد؟ آیا نباید رئیس ستاد انتخابات از موضع وحدت و انسجام ملی و اخلاق‌مداری در عرصه انتخابات وارد شود؟ آقای افشار، شما هم خوب است نگاهی به سرانگشت‌های خود بیندازید وقتی انگشت اتهام را به سوی رقیب گرفته‌اید.