گروه سیاست: روزنامه آسیا تایمز در گزارشی تحلیلی به روابط ایران و آمریکا و سیاست واشنگتن در قبال تهران پرداخته و با تاکید بر اینکه سیاست آمریکا در قبال ایران به دلایل مختلف در حال فروپاشی است نوشت: سیاست تحدید نفوذ ایران توسط آمریکا باید تغییر داده شود.
به بیان دیگر نیازی نیست برای عادیسازی روابط بین ایران و آمریکا هماهنگی کامل را یک پیش شرط دانست؛ بلکه رسیدن به درک متقابل از جانب هر دو طرف در زمینه چگونگی حل اختلافاتشان کافی است، این روزنامه در گزارش آورده است: امروزه سیاست آمریکا در قابل ایران چیست؟ این سوال ساده یک جواب هدفمند ندارد و متاسفانه احتمال بهبود این وضعیت نیز کم است. چنانچه از اوضاع بر میآید درزهای سیاست آمریکا در قبال ایران در حال از هم باز شدن است و سیاست زورگویانه تحدید نفوذ آمریکا که زمانی منسجم و البته یکجانبه و حتی غیر واقعگرایانه بود اکنون تبدیل به شلم شوربایی شده است که نشانههای نگرانکنندهای از بیانسجامی، تزلزل و اقدامات بدون انگیزه از خود نشان داده و هیچگونه چارچوب ثابتی برای کار با آن ندارد. به طور خلاصه میتوان گفت که سیاست آمریکا در قبال ایران در آستانه از بین رفتن است.
اما به طور ظاهری نشانههای آشکار زیادی حاکی از وجود دردسر مشاهده نمیشود: آمریکا به طور رسمی به منزوی کردن ایران توقف برنامه هستهای این کشور، و آماده کردن دور بعدی تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران به دلیل عدم پیروی تهران از درخواست شورای امنیت در راستای تعلیق فعالیتهای غنیسازی اورانیوماش متعهد است. اما آمریکا بهتدریج در حال کشف سوراخها و کاستیهای موجود در سیاستش در قبال ایران که به دلایل مختلف در حال بزرگ شدن است میباشد.
در ادامه این گزارش تحلیلی به دلایل کاستیهای سیاست آمریکا در قبال ایران اشاره شده و آمده است:
اول از این نیز فراتر رفته و درخواست آمریکا برای منزوی کردن ایران را رد کردند که این تمایل توجه جدیدی را برای برقراری ارتباط با همسایه غیرعربشان نشان میدهد.
دوم اینکه آمریکا به طور روزافزون نگران گرم شدن سریع روابط ایران و روسیه و سیاست جدید مسکو که کاملا آشکار است تلاشهای دیپلماتیک آمریکا برای منزوی کردن ایران به خصوص در خاورمیانه و خلیج فارس موفقیتآمیز نبوده است. به همین دلیل در حالیکه ایران و مصر در حال دستیابی به پیشرفتی مداوم در زمینه عادیسازی روابط خود هستند کشورهای عرب و کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در قبال تهران است که در سفر ولادیمیر پوتین، رییسجمهور روسیه به ایران و ارایه سوخت هستهای از جانب روسیه به ایران و گزارشات مربوط به توسعه همکاریهای هستهای و غیر هستهای و نظامی بین این دو کشور جلوهگر شده است. علاوه بر آن به دنبال انتشار برآورد اطلاعات جاسوسی ملی آمریکا دوباره برنامه هستهای ایران که عدم وجود یک برنامه هستهای تسلیحاتی را در تهران ثابت میکند روسیه به طور علنی مخالفت خود را با هرگونه تحریم بیشتر علیه ایران اعلام کرده است؛ چین نیز در این موضوع شریک است و با امضای توافقهای جدید در زمینه انرژی خود را به شریک تجاری اصلی ایران تبدیل کرده است.
سوم آنکه آمریکا پس از تردید و دودلی بسیار و بحثهای داخلی سرانجام اذعان داشت که ایران نقشی سازنده را در عراق بر عهده گرفته است و چهارمین دور مذاکرات آمریکا و ایران درباره امنیت عراق که برای اواخر ماه میلادی جاری برنامهریزی شده است میتواند فرضی برای این باشد که دیپلماتهای آمریکایی دست از اتهامات همیشگی خود علیه ایران بردارند و از طریق پیشنهادات فعالانه به دستاوردی کوچک دست یابند.
چهارم اینکه ناآرامیهای موجود در پاکستان باید هشداری جدی به سیاستگذاران آمریکا باشد مبنی بر اینکه دخالت در محیط امنیتی ایران کار عاقلانهای نیست و تهدیدات موجود علیه امنیت منطقهای به علاوه نقش ایران در ایجاد ثبات و روابط خوب این کشور با همه همسایگانش میتواند به آن دسته از سیاست آمریکا تبدیل شود که واشنگتن از آن دم میزند؛ سیاستی که با انتقاد از ایران حاصل نمیشود.
در ادامه این گزارش تحلیلی میخوانیم:
پنجم اینکه رهبر جمهوری اسلامی ایران به طور تلویحی گفته است که اگرچه اکنون زمان مناسبی برای عادیسازی روابط ایران با آمریکا نیست اما تهران آماده است در صورتی که واشنگتن رفتار خود را در قبال ایران تغییر دهد حرکت به سوی آن مسیر را آغاز کند.
با این وجود باید در تلاش برای درک اظهارات آیتالله خامنهای به پیشزمینهای از سابقهای طولانی از تعهداتی که واشنگتن به آنها عمل نکرده است و نیز سیاستهای پرتضاد آمریکا توجه داشت که بیش از یک بار مقامات عالیرتبه ایران را که قصد داشتند فرصتی به آمریکا بدهند بد جلوه داده است. سوالی که در اینجا مطرح است این است که آیا اوضاع اکنون تغییر کرده است؟ و یا اینکه باز هم باید شاهد تکرار الگویی طولانی مدت از پیشرفتهای فزاینده و موانعی که با انتقادات مختلف از این پیشرفتها به وجود میآید باشیم؟
در پایان این گزارش تحلیلی آمده است: سوال دیگری که مطرح است حدود احتمالی روابط ایران و آمریکا است که به مدت سه دهه هیچ گونه ارتباط دیپلماتیکی با یکدیگر نداشتهاند. سیاست تحدید نفوذ ایران توسط آمریکا باید تغییر داده شود.