لکه ننگ همیشگی

باب ادگار، تحلیلگر روزنامه نیویورک تایمز با ارائه تحلیلی تحت عنوان "جنگ عراق یک لکه ننگ همیشگی است" می‌نویسد: «در آن زمان که آمریکا با هم‌پیمانان خود یک جنگ نامشروع را علیه عراق رهبری کرد کشورهایی چون کره شمالی، زیمبابوه و سودان وجود داشتند که خطر استراتژیک این کشورها برای واشنگتن محسوس‌تر از عراق بود، چرا باید عراق که فاقد هرگونه تهدیدی برای آمریکا بود مورد حمله قرار گیرد. پاسخ این سوال تقریبا روشن است و نیازی به آن نیست که ما بخواهیم بر این موضوع متمرکز شویم. همین بس که افشاگری‌های پس از جنگ بسیاری از اهداف واقعی این جنگ را بر ما برملا ساخت. ما این جنگ را با ادعاهای دروغین و ساختگی چون ارتباط صدام، رئیس‌جمهور سابق عراق با القاعده و دستیابی عراق به سلاح‌های کشتار جمعی آغاز کردیم و پس از آنکه همه پرده‌ها کنار رفت و واقعیت‌های این جنگ نامشروع برای همگان کشف شد، مدعی برقراری آزادی و دموکراسی در عراق شدیم؛ در حالی که هرگز برای این امر یعنی برقراری دموکراسی و آزادی در عراق برنامه‌ریزی نکرده بودیم.»

بی‌اطلاعی محض

در ادامه این تحلیل آمده است: «آمریکا حتی نسبت به بسیاری از واقعیت‌های فرهنگی و تاریخی عراق بی‌اطلاع بود و نمی‌دانست که این جنگ می‌تواند منجر به وقوع جنگ‌های داخلی در عراق شود، جنگ‌های داخلی تلخی که سکوت چندان ساله اهل تسنن و اهل تشیع در عراق را خواهد شکست و به دنبال آن موجی از هرج و مرج و بحران این کشور را فرا خواهد گرفت. از آغاز جنگ عراق و گسترش بحران‌های تلخ و کشنده در این کشور ما آمریکایی‌ها مسئولیت اخلاقی فجایع رخ داده در عراق را به عهده داریم. ما امروز مسئول تمامی هرج و مرج‌ها و کشتارهای بی‌رحمانه‌ای هستیم که در عراق رخ می‌دهد و متاسفانه هیچ گزینه‌ای برای پاک کردن ننگ اخلاقی خود در عراق نداریم بلکه بتوانیم این ننگ را که تا همیشه بر پیشانی تاریخ ایالات متحده آمریکا حک شده است، پاک کنیم. این ننگ همیشه روح ملت آمریکا را خواهد آزرد.»

تحلیلگر روزنامه نیویورک تایمز در ادامه این تحلیل خود می‌نویسد: «چه آمریکا حکم خروج نیروهای خود از عراق را صادر کند و چه نکند، ما مرتکب این ننگ اخلاقی در عراق شده‌ایم و باید این اشتباه فاحش خود را که منجر به ایجاد بسیاری از دردها و آزارها برای ملت این کشور شده است، بپذیریم. امروز اگر از خروج نیروهای آمریکایی‌ سخن می‌گویم برای آن نیست که اشتباهات خود را جبران کنیم یا حتی برای بازسازی عراق قدم مثبتی برداشته باشیم بلکه بیشتر برای آن است که از گسترش این فاجعه که عراق را می‌لرزاند، بکاهیم. وجود نیروهای آمریکایی در عراق عامل بسیار مهمی برای افزایش خشونت و رشد و نمو گروه‌های اصول‌گرای تندرو در این کشور است و در صورتی که این عامل نباشد مطمئنا زمینه برای کنترل این خشونت و تغییر ساختارهای داخلی بسیاری از گروه‌های اسلامی عراق فراهم خواهد شد.»

ادامه راه غلط

در پایان این تحلیل آمده است: «سیاست‌های غلط آمریکا در عراق تا به امروز به رغم تمامی تجربه‌های تلخی که ارتش آمریکا کسب کرده است همچنان ادامه دارد، گویا سردمداران کاخ سفید که دیگر ترسی برای فاش شدن بسیاری از حقایق این جنگ ندارند همچنان می‌خواهند به این بازی غیراخلاقی در عراق ادامه دهند. ملت آمریکا که از این داغ ننگین در عذاب است تنها به این امیدوار است که کابوس عراق و چرخه گردان قتل و کشتار ملت عراق و سربازان آمریکایی پایان یابد بلکه این تجربه تلخ الگویی برای روسای آینده آمریکا قرار گیرد و براساس این الگوی تلخ، این مسئولان آمریکایی دیگر هرگز سیاستی را که به ننگ اخلاقی چون جنگ عراق منتهی شود، اتخاذ نکنند. خواسته دیگری که بسیاری از جهان از جمله تمامی ملت آمریکا بر محقق شدن آن اصرار دارند آن است که مسئولان این جنگ نامشروع بدون مجازات و تحمل مسئولیت‌های خود عرصه سیاست را ترک نکنند.

بوش، چنی و رامسفلد باید این اشتباه تاریخی را بپذیرند که به دلیل خودخواهی‌ها و زد و بندهای حزبی و سیاسی تصمیمی را اتخاذ کردند که تا به امروز ملت آمریکا و عراق تاوان این تصمیم در آینده نیز سایه سنگین خود را بر عراق، منطقه و آمریکا خواهد گستراند. بیایید سوگند یاد کنیم که هرگز خودخواهی‌های خود در عراق را فراموش نکنیم، خودخواهی‌هایی که منجر به غرق ملتی در باتلاق درد و غم شد. بیایید قسم بخوریم که هرگز اشتباه عراق را دوباره مرتکب نشویم.»