خطاها و خیانت‌هاى بنى‌صدر

سرتیپ پاسدار سیدمسعود جزایرى
معاون فرهنگى و تبلیغات دفاعى ستاد کل نیروهاى مسلح
سیزدهم آبان سال ۱۳۵۸ یک نقطه عطف در تاریخ انقلاب اسلامى به شمار مى آید. در این روز، محل جاسوس خانه امریکا در ایران که به عنوان سفارت ایالات متحده امریکا در تهران مشهور بود، به تصرف گروهى از دانشجویان درآمد و جاسوسان امریکایى دستگیر و بازداشت شدند. در این وضعیت، مهدى بازرگان، نخست وزیر دولت موقت به دلیل نوع تفکرى که داشت و برخوردهایى از این قبیل را با کاخ سفید برنمى تابید، دست به استعفا زد و اداره کشور در اختیار شوراى انقلاب قرار گرفت. بازرگان و همفکرانش بعدها نیز در مجلس شوراى اسلامى مشکلات دیگرى براى نظام نوپاى جمهورى اسلامى پدید آوردند.
به دنبال این مسئله و در پى برگزارى نخستین انتخابات ریاست جمهورى در بهمن ماه همان سال، ابوالحسن بنى صدر با کسب اکثریت آرا به عنوان رئیس قوه مجریه انتخاب گردید. با توجه به شرایط خاص دوران اولیه انقلاب؛ گروه ها، سازمان ها و جریانات سیاسى مختلفى در کشور فعالیت مى کردند و هر یک سعى داشتند اهداف و منویات خود را به هر شکل ممکن به اجرا درآورند. در نتیجه این امر، اقدامات مسلحانه، ضدانقلابى و حتى براندازى در درون شهرها و نقاط مرزى به طور گسترده آغاز گردید و در این رهگذر خسارات قابل توجهى، به کشور وارد آمد.شروع جنگ تحمیلى توسط رژیم بعث عراق نیز مزید بر علت شد؛ به طورى که اگر رهبرى هاى هوشیارانه و متین حضرت امام خمینى(ره) نبود، انقلاب در همان ماه ها و سال هاى آغازین خود در مسیر دیگرى قرار مى گرفت. در حالى که هنوز مدت زیادى از شروع دوره چهار ساله ریاست جمهورى نگذشته بود، بنى صدر سر ناسازگارى با نظام و شخصیت هاى انقلاب را آغاز نمود و بخصوص تعرض به حریم ولایت فقیه و رهبرى را در دستور کار خود قرار داد. این مسئله در شهریورماه سال ۱۳۵۹ درست در همان زمانى که نظامیان صدام آماده مى شدند یورش سراسرى خود را علیه تمامیت ارضى کشور شروع کنند خود را به وضوح نشان داد.
هرچه از شروع جنگ مى گذشت، بحران سازى هاى بنى صدر و اطرافیانش که نوعاً از لیبرال ها و افراد مسئله دار بودند، بیشتر مى شد. در حالى که دشمن در پى تحکیم مواضع خود بود، حادثه دانشگاه تهران در ۱۴ اسفند سال ۱۳۵۹ فضاى سیاسى کشور را بیش از پیش به تشنج کشانید. در این روز به مناسبت سالگرد مرگ محمد مصدق، از طرف بنى صدر تجمعى در دانشگاه تهران برگزار شد. در این تجمع هنگام سخنرانى رئیس جمهور، براساس یک برنامه از قبل طراحى شده توسط مخالفان انقلاب، موافقان و مخالفان وى با همدیگر درگیر شدند. لازم به ذکر است که در آن شرایط، گروه هاى سیاسى به دو طیف خط امام و لیبرال تقسیم بندى مى شدند. نیروهاى خط امام شامل حزب جمهورى اسلامى، هیأت هاى مؤتلفه اسلامى، جامعه روحانیت مبارز، بخشى از سازمان مجاهدین انقلاب اسلامى و... و طیف لیبرال شامل نهضت آزادى و طرفداران بنى صدر و بعدها سازمان مجاهدین خلق (منافقین) و... بود.
در این رویداد که طى آن تعرض جدى و کاملاً آشکار علیه بنیان هاى انقلاب و نظام صورت پذیرفت، گروهک ها و بخصوص منافقین که تعزیه گردان ماجرا بودند، به تخریب و آشوب پرداختند. در آن روز که به عنوان غائله ۱۴ اسفند معروف گردید، در محیط دانشگاه توطئه بزرگى علیه نظام اسلامى رقم خورد (تقریباً شبیه آنچه که در هجدهم تیرماه ۱۳۷۸ اتفاق افتاد). در آن روز، تعدادى از مردم از جمله کارکنان سپاه و کمیته که در مراسم حضور داشتند توسط افراد منحرف و تحریک شده و گارد ریاست جمهورى مورد ضرب و شتم و بازداشت قرار گرفتند.
بنى صدر به عنوان مسئول اجرایى کشور در عرصه هاى دیگرى نیز ناکارآمدى و عدم همخوانى خود را با نظام اسلامى نشان داد، که از آن جمله مى توان به موضوع انتخاب نخست وزیر و مناقشه شکننده و دائمى وى با شهید محمدعلى رجایى (نخست وزیر) از یک طرف و سایر نهادهاى قانونى کشور، قوه مقننه و قضائیه از طرف دیگر اشاره نمود.
با وجود آن که سمت فرماندهى کل قوا نیز از طرف حضرت امام(ره) در اختیار بنى صدر قرار گرفت، اما وى هرگز نتوانست عملکردى صحیح و منطقى از خود بروز دهد. از این رو، علاوه بر تنش هایى که میان ریاست جمهورى با سایر قوا و سازمان هاى انقلابى وجود داشت؛ بنى صدر خود سبب اختلاف و دوگانگى میان سپاه و ارتش گردید؛ و از سوى دیگر، حتى درون این نیروها نیز اختلافاتى را دامن زد. عدم همراهى وى با سپاه به آن حد بود که حتى یک بار حکم اخراج اعضاى شوراى فرماندهى اولیه سپاه از سوى او صادر گردید. بعدها نیز در جریان جنگ تحمیلى، از واگذارى سلاح و مهمات توسط ارتش و وزارت دفاع به سپاه ممانعت به عمل آورد. او کمترین اعتقاد و نرمشى نسبت به سپاه پاسداران از خود نشان نمى داد. خسارات وارده به نهاد نوپاى سپاه از رهگذر عملکرد بنى صدر، خود بحث جداگانه اى نیاز دارد.اگر تاریخ جنگ و دفاع مقدس را ورق بزنیم، به خوبى پى خواهیم برد که در زمان ریاست جمهورى و فرماندهى کل قواى بنى صدر، نیروهاى مسلح نتوانستند از کمترین توان و پتانسیل خود استفاده کنند. طرح دفاع به شیوه اشکانیان که از جمله شیوه هاى! دفاعى بنى صدر به حساب مى آمد، بیانگر آن بود که اجازه دهیم دشمن وارد سرزمین بشود و آنگاه با وى به مقابله برخیزیم!عدم آمادگى و ناتوانى بنى صدر در اداره جنگ، لطمات جبران ناپذیرى برکشور وارد ساخت و تنها پس از عزل وى از فرماندهى کل قوا بود که نیروهاى مسلح از خود تحرک نشان دادند؛ به طورى که نیروهاى سپاه پاسداران همراه با پشتیبانى ارتش به میمنت این تصمیم حضرت امام (ره)، شب همان روز (تاریخ ۶۰‎/۳‎/۲۱) عملیاتى را تحت نام «فرمانده کل قوا، خمینى روح خدا» در شرق کارون و جنوب دارخوین علیه عراقى ها انجام دادند که طى آن کیلومترها از مواضع دشمن به تصرف نیروهاى خودى درآمد.
تا قبل از آن، عملیات هاى انجام شده از سوى ایران با عدم موفقیت مواجه شده بود. بینش حاکم بر بخشى از قواى مسلح و بحران سازى هاى بنى صدر اجازه بروز استعدادها و تحقق توانمندى هاى کشور را نمى داد. بنى صدر همچنان در آن مقطع، راه حل نظامى را مسدود شده مى دانست و از این رو توجه عمده وى به مسائل سیاسى معطوف شده بود و براى حل معضل جنگ، همان هدف نهایى مهاجمان، یعنى براندازى حکومت دینى و رهبرى حضرت امام (ره) را برنامه ریزى مى نمود.با این وجود، حضرت امام (ره) که با آگاهى هر چه تمام حرکات وى را تحت نظر داشتند، هرگز به بنى صدر اجازه ندادند منویات شوم خود را به طور کامل به مرحله عمل درآورد؛ هر چند که بنى صدر به اتکاى آراى چند میلیونى انتخابات ریاست جمهورى و پاره اى تحرکات که در نیروهاى مسلح صورت داده بود، تصور نمى کرد که رهبرى نظام قادر باشد فرماندهى وى را بر نیروهاى مسلح حذف نماید اما امام با قاطعیت و صلابت بى نظیرى که داشتند، در وقت مناسب به آن اقدام کردند و همین خود سبب تحرکات و پیروزى هاى گسترده رزمندگان اسلام گردید و بدین ترتیب، درواقع یکى از موانع اصلى خودباورى رزمندگان از میان برداشته شد.لیکن متأسفانه ناسازگارى و بحران آفرینى هاى بنى صدر تمامى نداشت، انقلاب نوپاى ایران اسلامى نیاز به آرامش داشت و عده اى برخلاف این مسیر طبیعى حرکت مى کردند. طبعاً نیروهاى اصیل انقلاب خدشه به نظام را نمى پذیرفتند و لذا رفته رفته طرح عدم کفایت سیاسى وى در مجلس شوراى اسلامى مطرح گردید.
با سلب کفایت سیاسى از بنى صدر و عزل او، بحران به اوج رسید. شورش وسیع مسلحانه ۳۰ خرداد توسط سازمان مجاهدین خلق (منافقین)، ترور حضرت آیت الله خامنه اى، فاجعه هفتم تیر و شهادت هفتاد و دوتن از مسئولان و یاران انقلاب و در رأس آنها آیت الله بهشتى رئیس دیوان عالى کشور، ترورهاى گسترده جمعى از نیروهاى مؤثر انقلاب و بیمارى حضرت امام، همگى سبب مشکلات در پیشبرد امورکشور شده بود.
با وجود تذکرات حضرت امام که بخصوص در پیام نوروزى ۱۲ فروردین ۱۳۶۰ مورد تأکید قرار گرفته بود و در آن، گروه ها و احزاب و سازمان ها به تحویل سلاح و ایجاد آرامش، حفظ وحدت و پرهیز از اختلاف دعوت شده بودند، روزنامه هاى آرمان ملت، جبهه ملى، میزان نهضت آزادى و انقلاب اسلامى بنى صدر، همچنان به جو التهاب کشور دامن مى زدند و با نشر مطالب تشنج زا و مخل به مبانى اسلام و حقوق عمومى، بالاخص در زمان جنگ با ایجاد جو مسموم و اختلاف انگیز موجب اعتراض و شکایت اقشار مختلف مردم شدند.
بنى صدر در روزنامه خود، مخالفان را به چماق دار و بى اعتنا بودن به قانون اساسى متهم مى ساخت و حتى رهبرى را مورد تعرض قرار مى داد. در عین حال وى در اعلامیه اى، توقیف روزنامه ها را حرکتى در جهت تلاش براى حذف رئیس جمهور قلمداد کرد و خطاب به مردم اعلام کرد رئیس جمهور شما همچنان استوار ایستاده است و به دعوت شما که هر روز او را به مقاومت استقامت مى خوانید، صمیمانه لبیک مى گوید.
در چنین شرایطى بود که رهبرى انقلاب درصدد تغییراتى اساسى در امر فرماندهى ارتش برآمد. حضرت آیت الله خامنه اى که در آن زمان در جبهه جنوب به سر مى بردند به تهران بازگشتند تا ارائه طریق دهند. از طرف دیگر، با مجموعه عملکردهاى ضعیف و انحرافى بنى صدر، نظر امام به عزل وى قرار گرفت. ابتدا امام تصمیم گرفتند که مسئولیت فرماندهى کل قوا را خود برعهده گیرند. در همین حال حزب کمونیست، رنجبران، منافقین و ... در حمایت از بنى صدر دعوت به راهپیمایى کردند که البته مورد استقبال قرار نگرفت.
در پى ادامه لجاجت هاى بنى صدر، موضوع عدم صلاحیت و کفایت وى در جلسه غیررسمى مجلس توسط یکصد و هفت نفر از نمایندگان با قید دو فوریت مطرح گردید. حرکت هاى خودجوش و گسترده مردمى نیز که خواستار عزل بنى صدر از ریاست جمهورى بودند، در حمایت از ارزش هاى انقلاب و علیه به اصطلاح ملى گراها و بنى صدر در خیابان ها به راه افتاد.در همین زمان، جریانات دیگرى نیز در راه براندازى نظام فعال بودند. برحسب بعضى گزارشات شاپور بختیار، اشرف، رضا و فرح پهلوى، حسن نزیه، اویسى و پزشکپور درصدد بودند تا با هدایت امریکا هماهنگى هایى را در این راستا به عمل آورند.(۱) بعدها اطلاعات بیشتر و موثقى از وابستگى هاى بنى صدر به دست آمد. با نگاه به بعضى حوادث، شخصیت ضدانقلابى و چهره منافقانه بنى صدر، روشن تر مى شود.همزمان با بازداشت عوامل جاسوسى امریکا در محل به اصطلاح سفارتخانه تهران، بنى صدر در پست سرپرست وزارت خارجه جمهورى اسلامى دست به اقدامى زد که ابعاد ضد امنیت ملى آن، بعداً مشخص گردید. ۱۲ آذرماه ۱۳۵۸ روزنامه «کیهان» نوشت:«نخستین عکس العمل بنى صدر در زمان به دست گرفتن صدارت و در رابطه با گروگانگیرى (دستگیرى جاسوسان امریکایى) اعلام عدم پرداخت دیون ایران به بانک ها و شرکت هاى خارجى بود. این بیانیه که از طرف یک مقام مسئول و یک اقتصاددان که همه انظار جهت پیاده کردن یک اقتصاد توحیدى بدو دوخته شده بود، صورت مى گرفت آنچنان دست اندرکاران سیاست خارجى و داخلى را جبران نمود و نتیجه آن توقیف تمامى سپرده هاى ایران در بانک هاى خارجى بود. انگیزه این مصاحبه و اعلام ضبط سپرده ها هنوز براى هیچکس روشن نیست. زیرا وزیر امورخارجه قبلى هم در هیچ یک از گزارشات خود سعى ننمود که این ابهام را براى مردم روشن کند...»
در همین زمینه جیمز بیل در کتاب «عقاب و شیر» مى نویسد: وزارت خزانه دارى (امریکا) قبلاً در همان روز کسب اطلاع کرده بود که ابوالحسن بنى صدر کفیل وزیر خارجه ایران، در یک کنفرانس مطبوعاتى در تهران تهدید کرده سرمایه هاى ایران را از بانک هاى امریکا خارج مى سازد. این واقعه اى بود که دولت کارتر از آن براى توجیه اقدام خود در ضبط دارایى هاى ایران در چند ساعت بعد استفاده کرد.(۲)
حادثه طبس نیز ازجمله رویدادهاى پررمز و راز تاریخ انقلاب اسلامى است. این حادثه هرچند به ظاهر تلاشى براى رهایى جاسوسان امریکا در تهران که پیشتر از آن تحت عنوان دیپلمات، در محل سفارت این کشور در تهران به امر جاسوسى مشغول بودند و توسط تعدادى از دانشجویان مسلمان و در اعتراض به اقدامات مداخله جویانه بى حد و حصر ایالات متحده در ایران دستگیر و بازداشت شده بودند، صورت پذیرفت. لیکن آن طور که یکى از دست اندرکاران سابق دستگاه اطلاعاتى امریکا مى گوید هدف از تهاجم طبس، تنها آزادى گروگانها نبود، بلکه کودتا براى سرنگونى رژیم ایران، هدف اصلى این عملیات بوده است.(۳)
در همین زمینه در کتاب امریکا و براندازى جمهورى اسلامى ایران (تألیف کامران غضنفرى) صفحه ۱۷۷ مى خوانیم:
در عملیات طبس، عده اى از مزدوران داخلى امریکا نیز با امریکایى ها همکارى مى کردند. «باب وودوارد» اظهار مى دارد که سازمان «سیا» براى انجام مأموریت نجات گروگان ها، از کمک نیم دو جین عامل نفوذى در ایران استفاده مى کرد.»
اسنادى که بعداً فاش شد، نقش بنى صدر را در رأس این نیروها روشن ساخت.
چند روز پیش از تجاوز طبس، از سوى فرماندهان نظامى که بنى صدر آنها را به کار گماشته بود یعنى تیمسار «شادمهر» رئیس وقت ستاد مشترک و تیمسار «باقرى» فرمانده وقت نیروى هوایى، به پایگاه یکم شکارى دستور داده شد که سریعاً توپ هاى ضدهوایى ۲۳ میلیمترى که حریم حفاظتى فرودگاه مهرآباد و نیز خود پایگاه را تأمین مى کرد، جمع آورى شوند. نظیر این اقدام در پایگاه هاى دیگر مانند شیراز، ایستگاه رادار مشهد و... نیز انجام گرفت.پس از شکست تجاوز طبس، بلافاصله «کارتر» طى بیانیه اى که از طریق رادیو امریکا در سراسر جهان پخش گردید، ضمن اعلام عدم موفقیت این طرح، اعلام داشت که اسناد طبقه بندى شده (سرى) در صحنه عملیات در هلى کوپترها به جاى مانده است.
در واقع «کارتر» با این کار هشدار داده بود که اسنادى که ارتباط با این طرح را برملا مى سازد، در صحنه عملیات برجاى مانده و باید هرچه سریعتر فکرى به حال آنها کرد.
چند ساعت پس از این پیام کارتر به دستور مستقیم بنى صدر که در آن زمان فرماندهى کل قوا را نیز برعهده داشت، بمب افکن هاى ایران، بالگردهاى در شن مانده را بمباران کردند و به این ترتیب اسناد و مدارک به جاى مانده نابود شدند.
یکى دیگر از رخدادهاى بزرگ سال نخست انقلاب، موضوع کودتاى نوژه مى باشد. حسب یک طرح از پیش تعیین شده قرار بود در یک تعامل و هماهنگى میان عناصر ضد انقلاب داخلى و عوامل خارجى با بمباران وسیع مقرهاى مربوط به انقلاب، به خیال خام خود نظام جمهورى اسلامى را ساقط نمایند. در کتاب کودتاى نوژه «صفحه۶۱» جزئیات ماجرا شرح داده شده است. بخشى از این کتاب که درمورد ابوالحسن بنى صدر است را با هم مرور مى کنیم: «عمال داخلى امریکا، که در این عملیات مشارکت داشتند، که بودند اسنادى که بعداً فاش شد، نقش صادق قطب زاده و بنى صدر را در رأس این نیروها روشن ساخت.ابوالحسن بنى صدر پیش از انقلاب مدتى کارمند «مؤسسه تحقیقات اجتماعى» زیر نظر دکتر احسان نراقى و دکتر هوشنگ نهاوندى بود و در کنگره سازمان جهانى جوانان در حیفاى اسرائیل شرکت جسته بود. او قبل از انقلاب با حقوق ماهیانه ۱۰۰۰ دلار و با نام مستعار «اس.دى. لور- ا» با سازمان «سیا» همکارى مى کرد. در همین زمینه یک مأمور «سیا» مى نویسد: «به من گفته شده بود که دولت امریکا به طور اعم و «سیا » به طور اخص درنظر دارند که اگر امکاناتى موجود باشد، با افرادى که مى توانند در انقلاب ایران نقشى داشته باشند، تماس برقرار شود. لذا زمانى که امام در فرانسه بود، یک افسر بازنشسته «سیا» مأمور شد که به فرانسه رفته و با آقاى بنى صدر تماس برقرار نماید... زمان این ملاقات اولیه کمى قبل از مراجعت امام به تهران است که در فرانسه برقرار شده بود... هدف نهایى ما به استخدام درآوردن بنى صدر بود... در آخرین جلسه بنى صدر موافقت نمود که به عنوان مشاور اقتصادى قابل اطمینان این کمپانى فعالیت نماید و پیشنهاد حقوق ماهیانه ۱۰۰۰ دلار را پذیرفت.»در یک سند سرى سفارت امریکا به تاریخ ۱۳ شهریور ،۵۸ یکى از مأموران سیا با نام «راترفورد» گزارش ملاقات خود با بنى صدر در روز قبل را که دومین ملاقات وى بوده است را مى دهد. بنى صدر که از جلسه پیش نویس قانون اساسى (مجلس خبرگان) بیرون آمده، به مدت دوساعت با راترفورد به گفت وگو مى پردازد. وى دراین ملاقات مطالبى پیرامون دولت بازرگان، شوراى انقلاب، دادستان انقلاب و کمیته ها را در اختیار راترفورد قرار مى دهد.«گاى راترفورد، همچنین به ویلیام فوستر نیز معروف بود. نام واقعى او ورنون گاسین بود و در واقع براى سازمان سیا کار مى کرد. گاسین در ارزیابى نهایى خود در ۷ سپتامبر ۱۹۷۹ نوشت: بنى صدر رابط باارزشى است و باید تلاش براى جلب همکارى او ادامه یابد.(۴)
بررسى هاى بعدى همگى حاکى از ارتباطات و مراودات مشکوک بنى صدر مى باشد. روابط زیاد سران گروه هاى ضداسلام و منافقین از قبیل موسى خیابانى معدوم با ریاست جمهورى و ارتباط پنهانى با عزالدین حسینى از سران ضدانقلاب و مسلح کردن گروهک ها، تنها نمونه هاى کوچکى به شمار مى آیند. بى جهت نبود که پس از عزل وى، حسب اظهارات اطرافیان نزدیک رئیس جمهور در جریان بازجویى ها و تحقیقات، این اشخاص اعتراف مى کنند که وى در پیامى به مسعود رجوى سرکرده منافقین مى گوید: «باید شروع به زدن رأس آنها نمود، چاره دیگرى نیست.» لذا ترورها و انفجارهاى گسترده از جمله در نمازجمعه ها صورت گرفت. درهرصورت، طرح عدم کفایت سیاسى بنى صدر در دستور کار مجلس قرار گرفت. گروهک هاى منافقین، پیکار، رنجبران، اقلیت فدایى و ... براى ایجاد آشوب و جلوگیرى از کار مجلس تدارک وسیعى دیده و در واقع اعلام مبارزه مسلحانه کردند؛ به طورى که به خیابانها ریختند و به تخریب ، قتل و غارت و آشوب در تهران و بعضى شهرستانها پرداختند. جمعیت زیادى از مردم نیز در بیرون مجلس تجمع نموده و خواستار عزل بنى صدر بودند. دراین حال، تعدادى از جوانان و مردم متدین و انقلابى، نیروهاى سپاه پاسداران و کمیته هاى انقلاب اقدام به مقابله با آشوبگران کردند.بالاخره در روز ۱۳۶۰‎/۳‎/۳۱ پس از بحث هاى مربوطه، از نمایندگان رأى گیرى به عمل آمد که در میان ۱۹۰ نفر حضار در مجلس، ۱۷۷ نفر به عدم کفایت سیاسى بنى صدر رأى دادند (۱۲ نفر ممتنع و ۱ نفر مخالف). این رأى طبق اصل ۱۰ قانون اساسى در تاریخ اول تیرماه سال ۱۳۶۰ به تأیید حضرت امام رسید و وى از ریاست جمهورى عزل گردید.باتوجه به قاطعیت دادگاه انقلاب و حضور مردم در صحنه، گروه ها و آشوبگران با وجود تهدیدات فراوان موفق به اقدام خاصى نشدند.
قبل از آن، سپاه پاسداران به عنوان یک نیروى ارزشى و حافظ دستاوردهاى انقلاب، آنگاه که پى برد نظر حضرت امام (ره) به عنوان ولى فقیه ، رهبر و بنیانگذار جمهورى اسلامى مبتنى بر تأیید رئیس جمهور نمى باشد، دلنگرانى هاى خود را نسبت به رویارویى بنى صدر با ارکان نظام آشکار ساخت. همان زمان، سخنگوى وقت سپاه، طى مصاحبه اى تلویزیونى به نحوى این ناخشنودى سپاه را اعلام داشت.مردى که در ذهن بیمار خود تصور مى کرد آراى ۱۱میلیونى مردم براى همیشه پشتوانه اوست و وعده هاى حمایت هاى گروهک ها را جدى انگاشته بود، سرانجام در مدت نسبتاً کوتاهى پس از روى کار آمدن ، با عدم کفایت سیاسى مواجه گردید. درهمین زمینه حضرت امام خمینى (ره) طى بیاناتى فرمودند:
آنها ملت را نشناخته اند. آنها نمى دانند که ملت ایران یکپارچه مجاهد است. توطئه ها را یکى پس از دیگرى خنثى مى کنند. ملت ایران امروز یکپارچه درصحنه است و مراقب. به مجرد این که احساس کند گروهى و یا اشخاصى برخلاف آن مسیرى که ملت دارد، به مجرد احساس مخالفت اشخاص و گروه ها با این راه، خود ملت مجهز است و خودشان جوابگوى همه چیزهایى که بر ضد این انقلاب مى خواهد شکل بگیرد، هستند. من الآن هم نصیحت مى کنم آقاى بنى صدر را به این که مبادا در دام این گرگ هایى که در خارج از کشور نشسته و کمین کرده اند بیفتد و این آبرویى که از دست دادید بدتر بشود و...
تا این مقطع، انقلاب توانست دو خطر بزرگ داخلى را از خود دور کند؛ خطر به انحراف کشاندن انقلاب توسط ملى گراها و دار و دسته نهضت آزادى و خطر بنى صدر و اطرافیانش، اعم از ملى مذهبى ها، منافقین، کمونیست ها و ...
خطر دوم بخصوص از این جهت حائز اهمیت بود که دشمن خارجى با همه توان نظامى خود به قصد تجزیه کشور و براندازى نظام تعرض گسترده اى را آغاز کرده بود و بیم آن مى رفت همچون گذشته تأسفبار ایران، این بار نیز بخش هایى از خاک کشور از این سرزمین جدا و به اشغال دائمى دشمن درآید. ماهیت بنى صدر بخصوص زمانى مشخص تر شد که تلویزیون هاى دنیا وى را در حالى که با لباس و آرایش زنانه و به همراه مسعود رجوى عامل اصلى دهها اقدام تروریستى و ضدانقلابى از کشور گریخته بود، در خاک فرانسه به نمایش درآوردند. از آن به بعد، بنى صدر تا مدتى در کسوت یک ضدانقلاب واقعى که گاه فرمان ترور و آدمکشى نیز صادر مى کرد، به خوش خدمتى در سرویس هاى امنیتى و جاسوسى بیگانه پرداخت.
در ششم تیرماه همین سال، حضرت آیت الله خامنه اى توسط بمبى که در یک ضبط صوت کار گذاشته شده بود، مورد سوءقصد قرار گرفته و بشدت مجروح شدند. روز بعد از آن، حادثه دردناکى اتفاق افتاد و با انفجار بمبى که توسط عوامل منافقین در ساختمان حزب جمهورى اسلامى کار گذاشته شده بود، دهها نفر از مسئولان طراز اول، به شهادت رسیدند.
همه این ها در شرایطى اتفاق افتاد که کشور درگیر یک جنگ خارجى تمام عیار بود. در آن وضعیت که انتظار عمومى آن بود که گروه ها، سازمان ها و احزاب، قبل از هر چیز به فکر حفظ تمامیت ارضى مملکت باشند، متأسفانه عملکرد تعدادى از گروه هاى سیاسى برخلاف این خواسته بدیهى قرار گرفت.آغاز تحول در روند جنگ، با عملیات ثامن الائمه و شکستن محاصره آبادان در مهرماه سال۱۳۶۰ و تنها سه ماه پس از فرار بنى صدر صورت گرفت و با عملیات طریق القدس که در آذر ماه همان سال انجام پذیرفت و منجر به رسیدن نیروها به مرزهاى بین المللى شد، ادامه یافت.
حد فاصل پیروزى انقلاب اسلامى در بهمن۵۸ تا تیرماه ۱۳۶۰ پایان دوره لیبرال ها و بنى صدر، هر چند دوره اى کوتاه بود، لیکن به لحاظ خطاها و خیانت هایى که نسبت به اصول و ارزش هاى نظام انجام گرفت، در نوع خود بى نظیر مى باشد. در عین حال «نه»ى هوشمندانه ملت بزرگ ایران به امثال بنى صدر و خائنین به عنوان عبرتى ماندگار براى همیشه در تاریخ ایران اسلامى جلوه مى نماید.