آقای وزیر! دوم بهمن ماه کجا بودید؟

مطبوعات در دو سال و نیم اخیر، گاه و بیگاه مورد نوازش‌های ویژه برخی مسئولان دولت نهم قرار گرفته‌اند. متهم شدن به دروغ‌گویی در موضوع گرانی و تورم و ادعای مقابله با دولت در حمایت از جریان‌های رانت‌خوار، نمونه‌هایی از نوازش‌های مهرورزانه دولت نسبت به مطبوعات بوده است. اما هیچ گاه شنیده نشد که متولی اصلی حمایت از مطبوعات – وزیر ارشاد – به میدان بیاید و به همکاران خود در دولت یادآوری نماید که «مطبوعات دروغ نمی‌گویند بلکه واقعیت گرانی را منعکس می‌نمایند.» همچنین او حاضر نشد که برای تعدیل دیدگاه رئیس خود، تلاشی صورت دهد تا مشخص شود برخی تحلیل‌های اقتصادی و سیاسی مطبوعات، چیزی نیست جز انعکاس آیینه‌وار مشکلات جامعه و لذا از انصاف به دور است که همه مطبوعات را به یک چوب برانند و همه مخالفان سیاستهای بانکی و پولی دولت را متاثر از جریان‌های مافیایی بدانند. اما همین آقای وزیر ارشاد، هفته پیش تنها به خاطر رفتار یکی دو روزنامه اصلاح‌طلب، دست به قلم برد تا از عملکرد برخی روزنامه‌ها نسبت به دولت، انتقاد کند. اصل ماجرا این بود که در میانه دهه فجر، تلاش چندین ساله دانشمندان غیرتمند ایرانی با فرستادن موشک امید به فضا به نتیجه رسید و مانند چند نمونه دیگر، دولت نهم این شانس را پیدا کرد که خبر این موفقیت علمی را اعلام نماید. اکثر قریب باتفاق روزنامه‌ها – اعم از اصلاح طلب و اصولگرا – نیز این خبر را با تصاویر زیبا در صفحه اول منعکس نمودند. یک روزنامه اصلاح طلب، از میان اظهارات رئیس‌جمهور در مراسم پرتاب موشک یک تیتر برای صفحه اول انتخاب کرد. دو روزنامه‌ دیگر نیز این خبر را همراه با عکس در صفحات دوم و آخر، منعکس نمودند. اما این رفتار به نظر آقای وزیر ارشاد، در حدی از «نازیبایی» بود که در کسوت سرمقاله‌نویس روزنامه اصلی دولت، به انتقاد از این روزنامه‌ها پرداخت. راستش را بخواهید در نگاه اول، حق با آقای وزیر بود. زیرا این دستاورد متعلق به دولت نهم نبود که منتقدان این دولت با کمرنگ کردن انعکاس آن، نارضایتی خود را از رئیس‌جمهور و دولت او به نمایش بگذارند. موفقیت فضایی، بی‌شک یک پیشینه چند ساله داشت که البته زحمات دولت نهم برای به سرانجام رساندن آن زحمات نیزستودنی است. پس، حق آن بود که در کنار انتقاد از برخی عملکردها و اظهارنظرهای غیرمفید و بعضاً هزینه‌ساز دولتمردان، موفقیت حاصل شده نیز به نحو مناسب در روزنامه‌ها انعکاس یابد. اما همزمان با سرمقاله آقای وزیر ارشاد، روزنامه دولت در یادداشتی – که نام مناسبی هم برای آن انتخاب نشده بود – عدم انعکاس خبر در نخستین صفحه از دو روزنامه را بهانه کرد تا برخی گروهها ور روزنامه‌ها را به «موضع‌گیری نابخردانه» متهم کند.

خواندن این مقاله، نشان می‌داد که انتقاد وزیر ارشاد از دو سه روزنامه، چندان ضروری نبوده و شاید روزنامه‌هایی که صفحه اول خود را با اخبار دیگری غیر از موفقیت موشکی پر کرده‌اند، دلیل موجهی داشته‌اند. نخستین دلیل موجه را می‌توان در متن همان مقاله‌ای یافت که روزنامه دولت نوشته بود. این مقاله تلاش کرده بود تمام دستاوردهای بزرگ و ستودنی که نتایج آن در 2 سال اخیر آشکار شده است را به دولت نهم نسبت دهد. نویسنده مقاله، که گویی فرصت مناسبی برای حمله به رقیب یافته بود، تمام دستاوردهای علمی که هر یک از آنها حاصل سال‌ها تلاش دانشمندان ایرانی در عرصه‌های گوناگون بوده است را پیشرفت‌هایی دانست که در دو سال اخیر در کارنامه ایران اسلامی ثبت شده است، اما حاضر نشد به نقش مدیران گذشته در پیگیری این موفقیت‌های کم نظیر اشاره کند.

در چنین شرایطی که همه خوبی‌ها و موفقیت‌ها به دولت نهم نسبت داده می‌شود و آنچه کمبود و نارسایی است – از جمله گرانی و تورم – حاصل عملکرد دولت‌های گذشته خوانده می‌شود، از برخی روزنامه‌ها – که وزیر ارشاد آنها را به تلاش برای به زیر کشیدن دولت نهم متهم می‌کند – چه توقعی وجود دارد؟ آیا رفتار رسانه‌های حامی دولت نسبت به دستاوردهای بی‌نظیر دیپلماتیک،  علمی و اقتصادی دولت اقتصادی دولت‌های گذشته، به گونه‌ای بوده است که اکنون توقع دارند روزنامه‌های اصلاح طلب به بازتاب گسترده دستاورد مشترک دولت‌های گشذته و فعلی بپردازند و نهایتاً به حامیان دولت اجازه دهند که این موفقیت را نیز به نفع دولت محبوب خود، مصادره کنند؟

البته برای اعتراض وزیر ارشاد، پاسخ‌ مهم‌تری وجود دارد. این پاسخ را صفار هرندی می‌تواند با نگاه چند ثانیه‌ای به صفحه اول روزنامه‌های دوم بهمن‌ماه 86 بیابد. در آن روز، قریب باتفاق روزنامه‌ها پاسخ قاطع رهبری نظام به نامه حداد عادل مبنی بر ضرورت پایبندی همه دستگاهها به قانون را به تیر اول خود تبدیل کردند. اما این دستور شفاف، نه تنها در صفحه اول تنها روزنامه دولت هیچ انعکاسی نیافت، بلکه در صفحات دیگر نیز هیچ تیتر یا نشانه واضحی از این خبر به چشم نمی‌خورد و تنها در قالب تحلیلی که با تحلیل روزنامه‌ها متفاوت بود، بخشی از دستور رهبری نقل شده بود. این در حالیست که بدون تردید، همه موفقیت‌ها – از جمله موفقیت اخیر موشکی – تنها هنگامی مفید و قابل تداوم خواهد بود که قانگرایی در راس همه امور باشد. پس چگونه است که سانسور غیرقابل دفاع روزنامه دولت و عدم انعکاس مناسب دستور رهبری برای پایبندی همگان به قانون، از چشم وزیر ارشاد مخفی می‌ماند اما رفتار یکی از دو روزنامه خصوصی – که هیچ کس حق ندارد آنها را به درج یا عدم درج یک خبر، مجبور سازد – اینگونه وزیر ارشاد را غصه‌دار کرده است؟ وزیر ارشاد که کوتاهی در روزنامه را «بایکوت امید» نامیده است لابد می‌داند که روز دوم بهمن ماه. سه روزنامه از انعکاس دستور رهبری خودداری کردند که یکی از آنها، روزنامه دولت و دو روزنامه دیگر، روزنامه‌هایی بودند که خبر پرتاب موشک را نیز در صفحه اول درج نکردند! راستی آقای ویر ارشاد! روز دوم بهمن ماه کجا بودید که از این غفلت بزرگ روزنامه دولت و دو روزنامه دیگر غافل شدید و برای «بایکوت قانونمداری» مقاله ننوشتید؟