ماموریت مضحک و بی‌فرجام شارون

آریل شارون شاید از این پس به عنوان یک شهروند اسرائیلی چند صباحی به حیات خود ادامه دهد، ولی واقعیت این است که او به عنوان نخست وزیر فلسطین اشغالی برای همیشه مرده است.
حال با توجه به این رخداد، ماموریت مضحک صلحی که شارون به زعم خود آن را به دوش می کشید تا کی به طول خواهد انجامید؟
ماموریت صلح شارون از این لحاظ مضحک است که در مقابل 40 سال زندگی خود وی قراردارد، یعنی دوره ای که شارون اصولا فلسطینیان را نادیده می‌گرفت.
پس این ماموریت قبل از آنکه علیه حماس، فلسطین، جهان عرب، جهان اسلام یا کل جهان بوده باشد، علیه خودش بود. حتی در تحولات یکی دوماه اخیر، زمانی که شارون کلمه کادیما (یعنی به پیش!) را به زبان آورد، باز هم ماموریتی علیه خود آغاز کرد. علیه مردی که به «مشت آهنی» و «بولدوزر» شهرت داشت.
تاریخ مملو از این واقعیت هاست، واقعیت هایی که ما برخی را می دانیم، ولی از برخی هم بی خبریم. اگر تاریخ را ورق بزنیم، درمی یابیم تفاوت بسیاری بین آن سرباز جوان جنگ شش روزه 1967و شارون سال 2005 که دستور خروج از نوار غزه را صادر کرد، وجود دارد. در ارتباط با جنایات شارون، هیچ گاه به عمق ماجرا پی نخواهیم برد. در یکی از جنایات شارون آمده است که 60فلسطینی به انتقام مرگ یک اسرائیلی کشته شدند. این فرمول انتقام در دهه 1970به نام شارون ثبت شد و خودش آن را 60چشم در برابر یک چشم نامید.
خیلی ها آنچه از شارون در ذهن دارند، قصاب، قاتل کودکان، تشنه خون و... است. سیاست جهانی وی جز زور و قلدری نبود، به همین خاطر او بعد از 11سپتامبر 2001، تحولات جهانی را از زاویه خاص خود می دید و بر این اساس هم عمل می کرد. شارون هیچ گاه به اندازه ای که به جنگ معتقد بود به صلح فکر نمی کرد. او می دانست که در جدال میان رژیم اسرائیل و فلسطینیان گزینه ای به نام صلح وجود ندارد. خونریزی های شارون در 60 سال گذشته واقعیتی است که هیچ گاه او را رها نکرده و نخواهد کرد.