خشت خام کج

حسن جعفری

سالن هنر و اندیشه حوزه هنری سازمان تبلیغات‌ اسلامی همدان با نمایش فیلم «شب قوزی» فرخ غفاری افتتاح شد.

«جام‌جم» در این مورد می‌نویسد «شب‌ قوزی» ساخته زنده یاد فرخ‌ غفاری در سالن هنر و اندیشه روی پرده می‌رود... غفاری در سال 1300 به دنیا آمد و در سن 85سالگی در پاریس بدرود حیات گفت!

فرخ غفاری از طایفه قاجار بود که از ده سالگی در اروپا بزرگ شد، وی با توجه به تعلیمات و آموزش‌هایی که دیده‌بود، مامور جذب و جلب جوانان به سمت تفکرات روشنفکرانه و استحاله آن در گنداب غرب و بیگانگی از خود بود.

او در زمان تلاش مردم برای ملی کردن صنعت نفت، فستیوال فیلم‌های انگلیسی و فرانسوی را در تهران برای تحت‌الشعاع قراردادن مبارزات مردم راه‌اندازی کرد و به علت عدم موفقیت در سال 1330ایران خارج شد.

فرخ غفاری در ارتباط با فرح پهلوی و دوستی و تماس با دربار، وارد رادیو و تلویزیون ملی گردید ریاست تلویزیون با رضا قطبی بود و معاونت آن بر عهده فرخ غفاری گذارده شد. فرخ غفاری از این زمان با اختیارات فراوان مهندسی ضدفرهنگی و تلاش در دین‌زدایی و بسط فرهنگ غرب را در جامعه مسلمان ایران آغاز کرد.

فعالیت‌های فرخ غفاری منجر به این امر می‌گردد که برپایی «جشن هنر شیراز» برعهده وی گذارده شود.

جشن هنر شیراز یکی از پرهزینه‌ترین و بزرگترین اقدامات رژیم‌ پهلوی در به فساد کشانیدن جوانان و تلاش برای تغییر و تأثیر بر اعتقادات مذهبی توده‌های مردم و سنت‌ها و مذهب بود که بدنام‌ترین کارگزاران فرهنگی دفتر فرح و منحرفین بین‌المللی در آن فعال بودند. نمایش «خوک، بچه، آتش» از برنامه‌های مشهور جشن هنر شیراز بود که بازیگر مرد آن برهنه بازیگران زن را مورد هتک قرار می‌داد که اجرای آن در خیابان‌های شیراز و در داخل یک ویترین مغازه بود بطوری که «سرآنتونی پارسونز» سفیر انگلیس در تهران این نمایش را یکی از عناصر موثر در جرقه‌های انقلاب اسلامی ایران توصیف می‌نماید.

مردان و زنان هرزه و با انحرافات جنسی با نام هنر آوانگارد و پیشرو در این جشنواره هرزگی خود را به صورت علنی به نمایش می‌گذاردند و در این زمان بود که سینماهای ایران در تمام برنامه‌های خود رژه گارد جاویدان را آهنگی به همین نام از لوریس چکناوریان پخش می‌کردند.

ضدیت فرخ‌ غفاری با مذهب و اعتقادات و باورهای مردمی مبنای جشن هنر شیراز قرار گرفته بود و فرخ غفاری با این دیدگاه به تولید و پخش سریال ضددینی ساخت ایران چون «دائی‌جان ناپلئون» و «شهر قصه» و یا سریال‌های خارجی چون «داستان‌های دهکده» و... از تلویزیون می‌پرداخت. جشن هنر شیراز یکی از بارزترین مصداق‌های حیف و میل اموال عمومی غارت بود، هواپیمایی ملی ایران بصورت دربست هنرمندان وابسته به صهیونیزم همچون یهودی «منوهین» ویلونیست، «موریس بژار» هنرمند با انحراف اخلاقی و طراح رقص‌های عریان زنان را به شیراز انتقال می‌داد.

فرخ غفاری در روزهای انقلاب‌ اسلامی ایران به فرانسه گریخت و از سوی دولت فرانسه به عنوان پناهنده سیاسی پذیرفته شد. او تا آخر عمر به فعالیت ضدانقلابی خود همراهی با کج‌اندیشان وابسته به ییگانه ادامه داد و در روزنامه «کیهان لندن» در سال 74 طی بیانیه‌ای با همراهی چند تن دیگر از هم مسلکانش نوشت: «مبارزه کنونی مردم ایران با رژیم تهران، مبارزه با ارتجاع مذهبی و بینش توتالیتر سیاسی برای رسیدن به نظامی است که در آن حقوق ‌بشر و پلورالیسم سیاسی تضمین شده‌باشد.»

فرخ غفاری علیرغم تمام تلاش‌های ضدانقلابی خود هیچ منشا اثری نگردید و می‌توان گفت تنها اثر او به تحریک و تهیج مردم و مصمم نمودن آنان به سقوط نظام فاسدی بود که وی در راس برنامه‌های ضدفرهنگ آن قرار داشت.»

فرخ غفاری اواخر سال گذشته در پاریس مرد و مراسم گرامیداشت او در لس‌آنجلس، «بهروز صوراسرافیل»، دلقک ماهوار‌ه‌ای، نیز حضور داشت. اما تلاش نوچه‌ها و دست‌پرورده‌های فرخ غفاری در ایران برای برگزاری مراسم رسمی به یاد وی با هشیاری مردم مثمرثمر واقع نگردید. و فقط چندین مجله فیلم و روزنامه‌های همشهری، جام‌جم و اعتماد ملی در مصاحبه نیم‌صفحه‌ای با «زاون غوکاسیون» یادآور او شدند. و آخرین یادواره فردی که مظهر زندگی اشرافی و بدون درد و ترویج فحشا و هرزگی و بی‌عفتی و سرسپردگی به بیگانه بود در سازمان تبلیغات اسلامی همدان در مراسم گشایش تالار آن سازمان در هفته گذشته انجام گرفت.

سازمان‌های مختلف فرهنگی در جامعه ما هر کدام مسیری مستقل را طی می‌کنند و فزونی این سازمانها و ناتوانائی‌های مدیریتی و ضعف‌های بسیار در هدایت این سازمان‌ها و رفتار خود محورانه مسئولین این سازمان‌ها که خود را بی‌نیاز از هرگونه پاسخ‌گویی به مردم می‌دانند، منجر به فاجعه در فرهنگ خواهد شد که نتیجه آن افتتاح سالن سازمان تبلیغات اسلامی با فیلم و یاد از فرخ ‌غفاری، ‌اجرای جشن مبعث توسط لوریس چکناوریان و فروش مجسمه توسط پرویز تناولی برای کمک به معارف اسلامی در دانشگاههای کانادا خواهد شد و آنچه که در آتیه به ثمر خواهد رسید، تنها رسیدن به دینی با دیدگاههای غربی خواهند بود.