مذاکره برای احقاق حقوق

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
توافق جمهوری اسلامی ایران و کشورهای عضو گروه 1+5 برای مذاکره درباره فعالیت های هسته ای که قرار است اواخر تیرماه آغاز شود حداقل 4 واقعیت را در این مرحله به اثبات می رساند.
اول آنکه گروه 1+5 به این نتیجه رسیده که با توسل به تحریم ها نمی تواند جمهوری اسلامی ایران را وادار به عقب نشینی کند. این درست است که تحریم ها موجب وارد آمدن فشارهائی به ایران می شود لکن مردم ایران در طول 30 سال گذشته این واقعیت را در انقلاب و دفاع مقدس به اثبات رسانده اند که زیر بار قلدری ها نمی روند و حاضر نیستند از حقوق خود بگذرند و تسلیم زیاده خواهی های قدرت های زورگو شوند. اظهارات مدودف رئیس جمهور روسیه درباره عدم کارائی تحریم ها نیز همین واقعیت را تایید می کند. روسیه خود عضو گروه 1+5 است و رئیس جمهور آن با اطلاع از جوانب امر به این نکته تاکید کرده است که تحریم های غرب علیه ایران ناکارآمد و تحریک آمیز است.
واقعیت دوم اینست که برخلاف بعضی اظهارنظرها هنوز موضوع هسته ای ایران را نمی توان پایان یافته تلقی کرد. کسانی که معتقدند این موضوع پایان یافته از نظر انطباق فعالیت های هسته ای ایران با مقررات آژانس بین المللی انرژی اتمی و اینکه مدعیان مطالبات نادرستی مطرح می کنند درست می گویند لکن از آنجا که طرف دیگر این ماجرا حاضر نیست به مقررات بین المللی احترام بگذارد از نظر او هنوز این موضوع پایان نیافته است.
سومین واقعیت اینست که در جریان مذاکرات و رفت و آمدهای گذشته کاملا مشخص شد که آژانس بین المللی انرژی اتمی علیرغم نام و عنوان پرطمطراقی که دارد کاره ای نیست و از جای دیگر دستور می گیرد. مدیر کل آژانس بارها اعلام کرده در فعالیت های هسته ای ایران هیچ نشانه ای از انحراف به سوی نظامی گری مشاهده نشده لکن این تایید و تصدیق که بارها صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای ایران را به اثبات رسانده اثری در موضعگیری گروه 1+5 نگذاشت و شورای امنیت سازمان ملل که تحت سیطره قدرتهای غربی است همچنان برطبل خود کوبید و فعالیت های هسته ای ایران را به عدم شفاف بودن متهم دانست و بر ضرورت تعلیق تاکید کرد. علاوه بر این آژانس نیز در آخرین گزارش خود سیاست اظهارنظرهای دو پهلو را تکرار کرد و نشان داد که از خود اختیاری ندارد و طبق اراده قدرتهای غربی اظهارنظر می کند.
و چهارمین واقعیت اینست که در ایران نیز «سیاست ادامه مذاکره برای حل و فصل موضوع هسته ای از راه سیاسی» بر طرز فکر دیگر که مذاکره با 1+5 را قبول نداشت غلبه کرده و توافق برای آغاز مذاکرات در اواخر تیرماه جاری محصول همین واقعیت است . منطق مخالفان مذاکره با گروه 1+5 این بود که ما به عنوان عضو آژانس بین المللی انرژی اتمی فقط با آژانس طرف هستیم و به رسمیت شناختن دیگران تحت هر عنوانی که باشد قابل قبول نیست زیرا به رسمیت شناختن دخالت آنان در کاری است که به آنها ربطی ندارد.
این منطق ذاتا درست است لکن آنچه موجب عدم کارآئی آن شده وابستگی آژانس بین المللی انرژی هسته ای به قدرتهای غربی و بی خاصیت و ناکارآمد شدن آنست. این واقعیت را گزارش اخیر آژانس کاملا نشان داد و همین گزارش بود که گروه 1+5 را در پیگیری اهداف فراقانونی یاری داد.
بدین ترتیب اکنون منطق مذاکره آنهم مذاکره با هرکس و هر مجموعه ای که بتواند به حل و فصل سیاسی موضوع هسته ای ایران کمک کند حاکمیت پیدا کرده است .
این منطقی است که باید جواب بدهد و راه را برای برخورداری ملت ایران از حقوق قانونی خود در زمینه هسته ای هموار نماید.
بنابراین، نکته مهم اینست که مذاکره با 1+5 را برای احقاق حقوق خود میخواهیم نه چیز دیگر. گروه 1+5 برای دوران شش هفته ای پیش مذاکره توقف پیشرفت های فنی ما را خواسته و از هم اکنون سخن از تعلیق در دوران مذاکرات اصلی را مطرح کرده است . تعلیق خط قرمز ماست و طبعا نباید زیر بار آن برویم . فقط در اینصورت است که مذاکره با 1+5 می تواند حقوق قانونی ما را تامین کند.