اعلام برهنگی پادشاهی مدعی!

بازتاب فراخوان کاریکاتور روزنامه همشهری در رسانه‌های بین‌المللی و موضعگیری سریع آمریکا و صهیونیسم جهانی در مقابل آن چنان گسترده بود که بسیاری از هموطنان ما را شگفت‌زده کرد.
روزنامه همشهری در روزهای پایانی هفته گذشته طی یک فراخوان ساده از هنرمندان آزاد و متعهد جهان خواست در صورتی که آزادی بیان مورد ادعای غرب صحت دارد در موضوعاتی مانند «هولوکاست» هم کاریکاتورهای خود را ارایه کنند.
سردبیر روزنامه در «ستون آخر» به طور مختصر به این فراخوان اشاره کرد و در صفحه سوم روزنامه طرح اولیه موضوع بیان گردید. سپس طی یادداشت کوتاهی اعلام شد که متن کامل فراخوان در روز دوشنبه ۲۴/۱۱/ ۸۴ به چاپ خواهد رسید. همین فراخوان ساده و کوتاه بدون آنکه در هیچ رسانه دیگری اعلام شود یا جزئیات مسابقه مطرح گردد چنین بازتاب گسترده بین‌المللی پیدا کرد و حتی کاخ سفید را به موضعگیری واداشت. نخستین پرسشی که با این انعکاس گسترده مطرح شد این بود که: «راستی این مسابقه هنری چقدر اهمیت داشته که سردمداران نظام سلطه را با آن همه ادعای قدرت و هیاهوی نظم نوین جهانی به وحشت انداخته و نگران کرده است؟»
کسانی که تاثیر و نقش آفرینی رسانه‌ها و زبان هنر در معادلات و مناسبات اجتماعی و سیاسی را به درستی درنیافته‌اند حق دارند از این انعکاس وسیع تعجب کنند. اما آنان که ماهیت و جایگاه پوشالی ابرقدرت نماهای امروز جهان را خوب شناخته‌اند در می‌یابند چرا سران نظام سلطه از یک فراخوان ساده کاریکاتور به هراس افتاده‌اند.
واقعیت این است که این مسابقه کاریکاتور در نگاه اول همپای موضعگیری‌های سیاسی و رفتارهای دیپلماتیک نیست اما وقتی دقت کنید صدای کودک خردسالی را از این فراخوان خواهید شنید که فارغ از هیمنه و جبروت پوشالی پادشاه مدعی به پشتوانه صداقت و سلامت کودکانه هنر متعهد و پرسشگر انگشت اشاره برآورده و برهنگی پادشاه را فریاد کرده است، آنچه در هیاهو و ازدحام، ناگهان سکوت و تردید و پرسش می‌آفریند همان اشاره کودکانه است که از صداقت و سادگی بر می‌خیزد.
«کاریکاتور» به عنوان شاخه‌ای از درخت برومند و سایه‌گستر هنر از این روست که چنین قدرتی می‌یابد و سردمداران نظام سلطه را به نگرانی و اضطراب می‌افکند. هم از این روست که صهیونیسم جنایت پیشه پیش از ترور بسیاری از رهبران سیاسی و نظامی مبارز فلسطین دست به قتل هنرمند متعهد فلسطین «ناجی‌العلی» می‌زند و امروز از عزم یکپارچه کاریکاتوریست‌های مسلمان و هنرمندان آزاد غیرمسلمان برای ارایه آثار هنری خود به خشم آمده است.
آیا چند خط بی‌رمق و ساده بر روی کاغذی سپید اینگونه سزاوار خشم و انزجار دشمن شده است؟ نه، آنچه دشمن از آن می‌هراسد قدم گذاشتن هنر در میدان پرسش‌آفرینی است. آنچه فراخوان کاریکاتور همشهری در پی آن بود طرح این نکته است که: «راستی اگر آزادی بیان غربی راست باشد، بسیاری پرسش‌ها بدون پاسخ مانده که پاسخ می‌طلبد.»