پیمان‌های جدید رومانی و آ‌مریکا

ترجمه: ن- کهنکاری
آمریکا مدتی است بی‌سروصدا در راستای طرحی که 3 سال پیش به منظور گسترش و بازسازی قدرت نظامی‌اش در دنیا اعلام کرده بود، گامهای مهمی برداشته است و با کشورهای مورد اعتمادش توافقنامه‌هایی را به امضا می‌رساند.
بی‌تردید، اولین گام در این پروژه، امضای موافقت‌نامه نظامی میان آمریکا و رومانی است؛ کشوری که تا 16 سال قبل، یکی از اعضای پیمان ورشو به شمار می‌آمد.
این توافقنامه روز 6 دسامبر طی مراسمی با حضور «کاندولیزا رایس» وزیر امور خارجه آمریکا و همتای رومانیایی‌اش «میخائیل راسوا» در مورد استفاده آمریکا از پایگاههای نظامی رومانی امضا شد که هم از منظر دو کشور هم کشورهای منطقه بسیار در خور توجه و پراهمیت بود.
از این طریق، آمریکا به امکان و قدرت انجام عملیات نظامی از مرکز رومانی تا شعاع 3 هزار کیلومتری اطراف این کشور دست می‌یابد.
این 3 هزار کیلومتر اغراق و غلو نیست، چرا که کلوب مستر «سی‌17» مدرن‌ترین و بزرگترین هواپیمای حمل سرباز آمریکا می‌تواند مسیری حدود 3 هزار کیلومتر را بپیماید.
علاوه بر این، هواپیمای مدل «سی5» هر قدر هم که به اندازه سی- 17 قوی نباشد باز نسبت به هواپیماهای نظامی دیگر توانایی طی کردن مسیری بس طولانی را دارد.
بدین ترتیب، آمریکا با بهره‌گیری از پایگاههایش در رومانی می‌تواند تا جزایر شیخ‌نشین عربی و حتی چین نیروی نظامی‌اش را گسترش دهد. با توجه به آنچه درباره توافق رومانی و آمریکا در رسانه‌ها انتشار یافته است، واشنگتن در این کشور صاحب 4 پایگاه نظامی خواهد شدکه حداکثر تا سال 2007 فعالیتش را در آنها آغاز خواهد کرد.
گرچه «دونالد رامسفلد» وزیر دفاع آمریکا در این باره معتقد است اینها پایگاه نیستند، بلکه محله‌هایی هستند برای عملیاتهای آتی آمریکا. طبق توافقنامه مذکور، پایگاه هوایی«میخائیل کوگالینکو» قرارگاههای آموزشی «باباداغ» ، «سماردان» و«کینسو» در اختیار آمریکا قرار خواهند گرفت. پایگاه هوایی «میخائیل کوگالینکو» میراث پیمان ورشو است و باندهای پرواز گسترده این فرودگاه نظامی وسعت لازم برای فرود و استقرار هواپیماهای غول‌پیکر سی-17 و سی 5 را دارد و دیگر پایگاهها نیز از نظر موقعیت جغرافیایی برای تعلیم پیاده نظام، توپچی و کوماندو مناسب به شمار می‌آیند.
قرارگاه «اسماردان» در حال حاضر، گنجایش 600 سرباز دارد. البته آمریکا قصد دارد در این پایگاهها، یکسری تغییرات انجام دهد که پیش‌بینی می‌شود پس از آن، تمام پایگاه‌های موردنظر هزاران سرباز را در خود جای دهند.
4 پایگاه یاد شده پس از بررسی‌هایی انتخاب شد که ماهها به طول انجامیده است و اکنون نیز تیمهای تحقیقاتی نظامی رومانی و آمریکایی در حال بررسی بیشتر بویژه در پایگاه نظامی کوگالینکو هستند. این پایگاه هوایی رومانی به بندر «کوستنجه» این کشور نزدیک است و جالب اینکه این بندر نیز از نظر قابلیت استقرار زیردریایی‌ها در کانون توجه آمریکا قرار دارد.
گرچه مراکز نظامی جدید آمریکا در رومانی، قرارگاههای مشترک دو کشور خواهند بود، بدین معنا که مقامات نظامی رومانیایی و آمریکایی به طور مشترک پایگاههای مذکور را کنترل و اداره خواهند کرد. بنابراین این مراکز منحصراً متعلق به آمریکا نبود و نیازهای نظامی دو کشور و همچنین دیگر کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) را در چارچوب برنامه نیروهای حافظ صلح ناتو پاسخگو خواهند بود.
با نگاهی به آنچه درباره این 4 پایگاه اشاره شد، می‌توان دریافت کرد که آمریکا در منطقه‌ای وسیع شامل اروپای مرکزی، بالکان، دریای سیاه و خاورمیانه موقعیت نظامی جدیدی را کسب می‌کند.
رومانی هم، در سایه این پیمان جدید با آمریکا، انتظار دارد منفعت اقتصادی، سیاسی و نظامی خوبی را به دست آورد؛ آرزویی که مقامات رومانی آشکارا بر زبان می‌آورند.
در سوی دیگر، پس از رومانی بلغارستان نامزد و منتخب دوم برای پروژه جدید نظامی واشنگتن است کاخ سفید در نظر دارد با بلغاریها نیز تا پایان مارس آینده به توافقهایی درباره ایجاد چند پایگاه در بلغارستان برسد. همانطور که «وسلین بلیزنا کوف» وزیر خارجه بلغارستان هم تقریبا 20 روز قبل، از واپسین‌ روزهای مارس به عنوان تاریخ توافق احتمالی با آمریکا، یاد کرد.
در هر حال، این تحولات در منطقه‌ای وسیع در حال وقوع است و مطمئناً‌ امنیت ملی بسیاری از کشورها را نیز تحت‌الشعاع قرار می‌دهد که این هوشیاری و تدابیر بیشتری را طلب خواهد کرد. شاید کشورهای منطقه هم باید به فکر طرحهای جدیدتر و رایزنی‌های مستحکم‌تری باشند.