ایران و پیشنهادهای فرعی

حشمت‌الله فلاحت‌پیشه، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس
با گزارش پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت، ایران با پیشنهادهای مختلف برای حل این چالش مواجه شده است.
جدیدترین پیشنهاد، اظهارات، دبیرکل آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای مبنی بر اجازه غنی‌سازی به ایران در سطح محدود، آزمایشگاهی و تحقیقاتی است.
پیشنهاد آقای البرادعی هرچند قابل بحث و مذاکره است، اما باید در نظر داشت مساله اصلی ایران در حال‌ حاضر گزارش پرونده ایران به شورای امنیت و عزم آمریکا و اروپا برای ارجاع کامل پرونده ایران به این شوراست.
پیشنهاد البرادعی با دو هدف ارائه شده است: اولا، به اعتقاد بسیاری از مراجع بی‌طرف،‌ آژانس‌ بین‌المللی انرژی هسته‌ای در پرونده ایران، بی‌کفایتی خود را نشان داد. زیرا نتوانست از حق مشروع یک کشور دفاع کند. البرادعی با طرح این پیشنهاد، در تلاش برای اعاده حیثیت آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای است.
ثانیاً، البرادعی می‌خواهد با طرح این پیشنهاد در روند غنی‌سازی ایران اختلال ایجاد کند و سرعت آن را کاهش دهد. البرادعی بهتر از هر کسی می‌داند که اگر ایران با تمام توان اقدام به غنی‌سازی کند، در مدت زمانی اندک وارد مرحله غنی‌سازی صنعتی خواهد شد. به‌نظر من، پیشنهاد روسیه مبنی بر تعلیق نامحدود غنی‌سازی در ایران و انجام غنی‌سازی در روسیه نیز پیشنهادی فرعی محسوب می‌شود و ایران نباید وقت خود را با بحث درباره آن تلف کند.
روسها تصمیم اصلی خود را با تایید گزارش پرونده ایران به شورای امنیت گرفته‌اند. آنها در موقعیت کنونی می‌خواهند به‌عنوان یک کشور واسطه و دلال اهداف خود را پیش ببرند، از ایران امتیاز بگیرند و این امتیاز را به قیمت گران به آمریکا و اروپا بفروشند.
روسها در شرایط کنونی در موقعیتی نیستند که بتوانند بر روند پرونده ایران تاثیر مثبتی بگذارند. آنها اکنون در موقعیت امتیازگیری از ایران قرار گرفته‌اند.
پیشنهاد دیگری نیز از سوی آقای لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی مطرح شده است.
وی اعلام کرده است اگر حقوق هسته‌ای ایران بر مبنای معاهده ان.پی.تی به رسمیت شناخته و رعایت شود ایران حاضر است پروتکل الحاقی را در مجلس به تصویب برساند.
واقعیت این است که پرونده هسته‌ای ایران از مرحله دیپلماسی عبور کرده و با گزارش آن به شورای امنیت به مرحله قدرت رسیده است. در مرحله قدرت، دیپلماسی با فریب آمیخته می‌شود و قدرت، تعیین‌کننده مسیر اصلی است. هر چه ما به مرحله غنی‌سازی صنعتی نزدیکتر باشیم، قدرت چانه‌زنی ما افزایش می‌یابد. مذاکره زمانی ارزشمند است که فرسایشی نباشد و حقوق ما در فرآیند مذاکره اثبات شود، نه انکار. در وضعیت کنونی فقط پیشرفت سریع در مرحله غنی‌سازی، قدرت دیپلماسی و چانه‌زنی ما را افزایش می‌دهد.