غفلت دشمنان

ناصر نقویان
مرحوم سیدبن‌طاووس در مقدمه کتاب «لهوف» این‌چنین آورده است: «... جا داشت ما شیعیان، محرم را به جشن می‌گذراندیم، به خاطر این انسانهای بزرگ و آزاده‌ای که به آنان افتخار می‌کنیم...»
همه مسلمانان اعم از اهل سنت و اهل تشیع در دو واقعه اهانت به نبی مکرم اسلام(ص) و تخریب حرم ائمه هدی(ع) همچنان که قلبشان جریحه‌دار شده بود، اما سرانجام خود را خشنود یافتند از اینکه دیدند این نورانیت و معتقدات آسمانی آنها با درخششی دوچندان در عالم چهره افکنده است. سرانجام توطئه تحقیر، عظمت آفرید و سرانجام توطئه تفرقه، منجر به وحدت شد. مرجعیت محترم و بزرگوار و روشنفکر اهل سنت در عراق و ایران پس از این فاجعه سهمگین اعلام کردند تمامی اهل سنت می‌توانند در نمازهای جماعت برادران شیعه خود شرکت کرده و با یکدیگر نماز وحدت بگزارند. این فتوا از گذشته در بین شیعیان رواج داشت و هم‌اکنون نیز رهبران اهل سنت این اجازه را برای وحدت مستحکم‌تر بین مسلمانان به پیروان خود دادند که در نماز جماعات خود به شیعیان اقتدا کنند. این مهم‌ترین و محکم‌ترین پاسخ به مسببان حادثه اخیر بود. این را باید دشمنان بدانند که ما شیعیان هیچ دعوا و درگیری بین خود و اهل سنت نداریم بسان دو دست که یک بدن را همراهی می‌کند، خدا، دین، قبله، قرآن و پیامبر(ص) و درنهایت هدف، یکی است و از طرف دیگر چهره نورانی این جنایت را می‌شود با مثال دو برادری توضیح داد که با هم بر سر موضوعی به بحث نشسته‌اند، اما هنگامی که دزدی به خانه آنها می‌زند، بحث خود را فراموش کرده و همدست و هم‌داستان، او را از میدان به در خواهند کرد. شیعه و اهل سنت همه مباحث گذشته را فراموش کرده و به محکوم کردن این اهانت بزرگ پرداختند. همچنانکه حادثه عاشورا به تعبیر استاد شهید مطهری «یک سکه دورو» است، این تخریب حرم ائمه دو چهره دارد، یک چهره آن سیاهی و تباهی ماهیت عاملان آن است که به تعبیر محتشم کرمانی که در قصیده بلند خود آورده است:
ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند یکباره بر جریحه عالم قلم زنند
یعنی این جنایت نیز در این حد گسترده است که اگر خداوند بخواهد در روز قیامت قاتلان امام حسین(ع) را محاکمه کند، چنان خشم الهی به جوشش دربیاید که باب رحمت را یکسره ببندد. همچون یک معلمی که یکباره بر سر کلاس حاضر شود و به‌خاطر حرکت زشت یک دانش‌آموز مجبور به توبیخ و تنبیه تمامی دانش‌آموزان آن کلاس شود. البته این تنها یک روی سکه است. در سالهای اخیر که شیعیان جهان به زیارت عتبات نائل شدند، از رفتن به زیارت این دو حرم در سامرا متأسفانه به دلایل مسائل سیاسی که آنجا جریان داشت، محروم بودند و شاید خداوند یعنی به این وسیله به‌نوعی پرده مظلومیت را از این حرم زیبا کنار زده و این مأمن بزرگ شیعیان و مرکز ترویج حقیقت مهدویت همچون خورشیدی در جهان درخشید. یعنی به‌سان دانه‌ای که به زمین می‌افتد، اما درنهایت به درختی سر به فلک کشیده تبدیل می‌شود، این گنبد هم به زمین آمد، اما مسلماً با اراده الهی بلندتر و سربه‌فلک کشیده‌تر در جهان قامت خواهد افراشت که البته این مربوط به ظاهر حرم شریف امامان شیعه است. این دشمنان از این حقیقت عالی غافل بودند. چنانچه بسیاری از گروهها و افراد غیرشیعه اعلام کردند که حاضرند این بارگاه را زیباتر و باشکوه‌تر از گذشته بنا کنند. چهره دیگر این جنایت تباهی و سیاهی است. از این‌رو نفرت شیعیان جهان هم شامل طراحان و کارگردانان این سناریوی وحشتناک خواهد شد و همچنین کسانی که این فاجعه ناگوار را دیدند و سکوت را برگزیده و از دادن یک اطلاعیه در محکوم کردن آن نیز پرهیز کردند. اینها هم در افکار عمومی مردم جهان و هم در دادگاه عدل الهی محکوم خواهند بود. کسانی نیز که داعیه‌دار برقراری امنیت و آبادانی در عراق هستند مورد سؤال افکار عمومی خواهند بود،‌ زیرا هر انفجار و اتفاق ناگواری که در عراق رخ بدهد، آنان مسئولند، چه مستقیماً در آن حادثه دست داشته و چه نداشته باشند.