دست صهیونیست‌ها رو شده است

رژیم صهیونیستی که در مقابل شکست سیاست محاصره غزه و کشتار دسته‌جمعی فلسطینیان قرار گرفته است از آن بیم دارد که سکوت این رژیم درباره دیدار کارتر و مشعل دیگران را به اقدامی از این قبیل تشویق کند به ویژه اینکه زمزمه‌هایی برای گفت‌وگو با حماس در میان محافل اسرائیلی بلند شده‌ است.

بر این اساس اسرائیل دو گزینه را در پیش گرفته است:

1ـ ادامه محاصره غزه از سوی دولت اولمرت تا اشغال دوباره آن، مقام‌های تل‌آویو گمان می‌کنند که پایان دادن به شلیک موشک‌ها از غزه به سمت جنوب مناطق اسرائیلی بدون اشغال این منطقه امکان‌پذیر نیست اما اشغال غزه هزینه‌های زیادی را برای آنها در بر دارد و ممکن است خسارت‌های سنگینی در بین نیروهای اسرائیلی به بار آورد و به وحدت گروه‌های فلسطینی بینجامد.

2ـ ادامه ضربات متناوب پس از هر یورش محدود؛

این گزینه در حالی مطرح می‌شود که تجربه ثابت کرده‌ است که این گزینه اهداف اسرائیل را محقق نخواهد کرد بلکه به نابودی بیشتر نیروی بازدارندگی اسرائیل می‌انجامد و ممکن است نیروها و گروه‌های فلسطینی را به شلیک موشک‌ها و خمپاره به سمت اسرائیل تشویق کند.

این در حالی است که 64 درصد اسرائیلی‌ها برای بار دوم و آن هم طی دو ماه با گشایش باب گفت‌وگو با حماس موافقت کردند و بر اساس نظر‌سنجی انجام شده بیشتر اسرائیلی‌ها خواستار گفت‌وگو با حماس هستند زیرا از نظر آنان سیاست‌های حکومت اسرائیل نتوانسته است شلیک موشک‌‌ها را متوقف کند.

اما حکومت اولمرت همچنان در تلاش است تا از شکاف به وجود آمده بین فلسطینیان نهایت استفاده را ببرد و از طریق عمق بخشیدن به این اختلافات و با تکیه بر دولت بوش و از طریق ادامه محاصره، به یک توافق تسویه حساب با رهبران فلسطینی دست یابد زیرا اسرائیل از تغییر سیاست آمریکا پس از انتخابات ریاست جمهوری و در صورت پیروزی باراک اوباما در این انتخابات نگران است.

درست است که اوباما نیز به مانند دیگران رؤسای جمهور آمریکا از اسرائیل حمایت خواهد کرد اما سیاست آمریکا در صورت پیروزی وی تغییر خواهد کرد زیرا بین طرفداری شدید و بی‌قید و شرط با صرف طرفداری از اسرائیل تفاوت وجود دارد. اوباما خواستار عقب‌نشینی از عراق است. وی علاقه‌ چندانی به جنگ با ایران ندارد و هرگونه دخالت در مسئله دیدار مشعل با کارتر را رد می‌کند با وجود اینکه وی تأکید کرده ‌است که هرگز با حماس دیدار نمی‌کند.

تغییر در سیاست‌‌ آمریکا صرف نظر از رئیس‌جمهور آتی حتمی است اما سؤال در مورد میزان این تغییر است به همین دلیل اسرائیل سعی دارد دولت آتی آمریکا را در مقابل عملی انجام شده و توافق فلسطینی ـ اسرائیلی قرار دهد و به همین دلیل سعی دارد تا آخر سال جاری به یک توافق فلسطینی ـ اسرائیلی دست یابد.

افشای جنایات صهیونیست‌ها در الخلیل

در عین حال روزنامه انگلیسی «اپندیپندنت» از شکنجه و ضرب و جرح فلسطینیان به دست نظامیان صهیونیست در الخلیل و ادغان برخی از آنان به این اقدام پرده برداشت. روزنامه «اپندیپندنت» بدون افشای نام یکی از این نظامیان نوشت: ما نام این نظامی را می‌دانیم، اما اگر نام وی را اعلام کنیم، با بازجویی جنایی و احتمالا با حبس مواجه خواهد شد.

ایندیپندنت افزود: این نظامی صهیونیستی با عذرخواهی از این جنایات از فلسطینیان، اقدام خود و همقطارانش در شکنجه فلسطینیان را جنایت دانست و افزود: در برخی از این اقدامات خودروی فلسطینیان را بدون هیچ علتی متوقف می‌کردیم و شیشه‌های آن را می‌شکستیم و در پاسخ به سرنشینان فلسطینی که در حال رفتن به بیمارستان بودند، آنان را مورد ضرب و جرح قرار می‌دادیم.

این نظامی جوان که اواخر پارسال، ارتش رژیم صهیونیستی را ترک کرده است، انگیزه خود و همقطارانش را از این اقدام، تلاش برای تخلیه ناراحتی‌های روحی و روانی در اثر رویارویی با صحنه‌های وحشتناک جنایات صهیونیست‌ها در سرزمین‌های فلسطینیان اعلام کرد.

الخلیل تنها شهر فلسطینی است که مرکز آن توسط ارتش رژیم صهیونیستی اداره می‌شود.

ایندیپندنت همچنین فاش کرد: یکی دیگر از این نظامیان که یهودا شائول (Yehuda shaul) نام دارد و در اوج دوره قیام «انتفاضه»، در الخلیل در یک واحد نظامی حضور داشت، در سندی که حاوی اعترافات تکان دهنده 39 نظامی صهیونیست است و قرار است در شماره روز یکشنبه نشریه عبری زبان «شووریم اشتیکا» یا «شکستن سکوت» منتشر شود، بخشی از جنایات صهیونیست‌ها در الخلیل را بازگو می‌کند. این نظامی رژیم صهیونیستی، بین سال‌های 2005 و 2007 در الخلیل حضور و فعالیت داشته است اذعان کرد: وی و همقطارانش در تجاوزات خشونت‌بار و همچنین غارت خانه‌ها و مغازه‌های فلسطینیان و تیراندازی به سوی تظاهرات کنندگان بی‌دفاع فلسطینی دست داشته‌اند.

این برخوردهای خشن با غیرنظامیان فلسطینی تحت اشغال، برای بسیاری از کشورهای جهان از جمله انگلیس و ایرلند شمالی و عراق موضوعی رایج است.

در ادامه افشاگری این روزنامه انگلیسی، به نمونه دیگر اقدام صهیونیست‌ها به شکنجه و کتک زدن شدید و تهدید به مرگ یک کودک 10 ساله فلسطینی اشاره شده‌ است، تا بتوانند از وی اطلاعاتی درباره محل زندگی و سپس مجازات یک نوجوان 15ساله فلسطینی که اقدام به پرتاب سنگ به سوی صهیونیست‌ها کرده‌ بود، به دست آورند.

یک از این نظامیان در این باره اذعان کرد: در حالی که پسر بچه 10 ساله پس از تحمل این شکنجه‌ها، تاب ایستادن بر روی پاهایش را نداشت، فرمانده‌ای که همراه ما بود دستور داد، تا به شدت بیشتر و بدون تظاهر، ‌او را کتک بزنند و هنگامی که مادر و پدر پسر بچه برای نجات او رسیدند، فرمانده اسلحه را در دهان کودک قرار داد و تهدید کرد اگر نزدیک‌تر بیایند، پسر بچه را خواهد کشت.

ایفتاخ آربل (Iftach Arbel) یکی دیگر از فرماندهان صهیونیستی هم در اعترافات خود، به اقدام شهر‌ک‌نشینان در آموزش کودکان خود از چهار سالگی برای پرتاب سنگ به سوی فلسطینیان،‌ حمله به خانه‌های آنان و حتی دزدیدن اسباب و لوازم فلسطینیان اشاره کرد و با «شیطان واقعی» خواندن شهرک‌نشینان، تاکید کرد: راه‌حل اوضاع الخلیل، بیرون راندن شهرک‌نشینان است.

گزینه‌های محدود در مقابله با مقاومت

عملیات موفقیت‌آمیز مبارزان فلسطینی در اردوگاه البریج نوار غزه پرسش‌های متعددی را در خصوص کیفیت برخورد ارتش اسرائیل در ماموریتش با گروه‌های مقاومت فلسطینی مطرح کرده‌ است.

خصوصا اینکه این عملیات منحصر به فرد، خسارت‌های جانی کم‌سابقه‌ای را در بین ارتش بر جای گذاشت.

گرو‌ه‌های مبارز فلسطینی موفق شدند طی کمینی بر سر راه تیپ معروف و زبده جفعاتی ارتش اسرائیل سه نظامی این رژیم به کشته و دهها مجروح را بر این تیپ تحمیل کنند. این عملیات در درون اسرائیل پرسش‌هایی را پیرامون معادله جدید و نحوه برخورد ارتش با آن به ویژه در مورد نحوه کنترل مبارزان فلسطینی در محیط غزه و جلوگیری از تحمیل خسارت‌های بیشتر بر ارتش مطرح کرده‌ است. این موضوع یکبار دیگر فرماندهان ارتش صهیونیستی را به قضیه درس گرفتن از جنگ لبنان رهنمون می‌کند خصوصا اینکه در توصیه‌های مختلف در مورد فقدان تصمیم‌گیری ارتش برای نقطه «شروع درگیری» هشدار داده شده‌ بود اما درگیری اخیر اردوگاه البریج بین نظامیان صهیونیستی و مبارزان فلسطینی نشان داد ارتش همچنان در این موضوع ضعف دارد و قادر نیست طرح شروع حمله در زمان درگیری را درست تشخیص دهد. این هشدار در حالی است که دو هفته پیش جریان درگیری بین نظامیان اسرائیلی با مبارزان فلسطینی در منطقه ناحال عوز نیز اتفاق مشابهی رخ داد که طی آن سه نظامی صهیونیستی کشته شدند. در آن زمان بلافاصله فرمانده گردان جفعاتی از کار بر کنار شد تا نفر بعدی این ضعف را جبران کند. لیکن مشکل این بار تیپ جفعاتی دخالت فوری در عملیات البریج بود. درست نقطه مقابل عملیات ناحال عوز که این تیپ دیر وارد عملیات شد. این امر باعث شده‌ است تیپ ویژه جفعاتی با انتقادات بسیار زیادی به سبب تحمل خسارت‌های جانی مواجه شود. در این باره الون بن داوید تحلیلگر تلویزیون اسرائیل می‌گوید: هر چه ارتش اقداماتش را علیه جنبش حماس تشدید می‌کند بیش از هر زمان دیگری پشرفته‌تر می‌شود و در می‌یابد که چگونه با این ارتش وارد مبارزه شود. لیکن ارتش در این اندیشه است که اگر عملیاتش هجومی باشد از دریافت خسارت‌های بیشتر ممانعت خواهد کرد در حالی که این گونه نیست. چه اسرائیل زود یا دیر عمل کند دو عملیات اخیر نشان داده‌ است که در هر صورت ارتش متحمل خسارت می‌شود.

درخواست ایهود باراک وزیر جنگ در خصوص پاسخ مناسب به قتل سه نظامی نیز به نظر نمی‌رسد براساس دیدگاه و برنامه اصولی باشد بلکه بیشتر به دلیل توازن وحشتی است که مقاومت فلسطینی بر معادلات تحمیل کرده‌ است.

سرگرد رونن‌بن گمان در تلویزیون اسرائیل در همین رابطه گفت: آیا ما در چارچوب توازن بین ارتش اسراییل به عنوان قوی‌ترین ارتش خاورمیانه و بین سازمان تروریستی زندگی می‌کنیم که موفق شد بار دیگر قواعد بازی مشخصی را وضع کند و ما را وادار به موافقت با آن نماید؟

در همین رابطه روزنامه یدیعوت احارنوت نیز نوشت: جنبش حماس که از شیوه‌های عملیاتی حزب‌الله لبنان بهره گرفته ‌است به راحتی نقطه‌ ضعف ارتش را دریافته و به عملیات تک تیراندازی، استفاده از سلاح‌های سنگین، شلیک گلوله خمپاره و کمین و درگیری روی آورده‌ است. امری که زمینه برتری نظامی آشکار را برای او فراهم کرده تا جایی که این مبارزان فلسطینی هستند که زمان و مکان و شرایطی را که ارتش باید با آنها روبه‌رو شود، تعیین می‌کنند.