راز یک سکوت!

حسین شریعتمداری
این روزها، در حالی که اهانت زنجیره ای رسانه های اروپایی به ساحت مقدس رسول خدا(ص)، موج عظیمی از اعتراض همراه با خشم و نفرت ملت های مسلمان را به دنبال داشته و دامنه آن هر روز گسترده تر می شود، جای یکی از گروه های مدعی اسلام که تابلوی مبارزه با آمریکا و اروپا را نیز بر سردر دکه فریب خود آویخته بود، کاملاً خالی است! انگار این گروه در معرکه این روزهای اروپا علیه عزیزترین و مقدس ترین شخصیت اسلام، آب شده و به زمین فرو رفته است.
سکوت معنی دار «القاعده» در مقابل اهانت غرب به رسول خدا(ص) در حالی است که اعضای این گروه به هنگام حاکمیت خود بر مردم مظلوم افغانستان، ریش کمتر از 7 سانتی متر مردان را نشانه نادیده گرفتن قوانین اسلام دانسته و درس خواندن زنان را گناهی نابخشودنی و مستوجب کیفر تلقی می کردند و...
اگرچه اسناد غیرقابل انکار فراوانی از آمریکایی بودن گروه القاعده حکایت می کند و چنانچه این گروه در غائله اخیر نیز، موضع می گرفت و خودی نشان می داد باز هم کمترین تردیدی در آمریکایی بودن القاعده نبود، ولی سکوت این گروه از واقعیت دیگری نیز پرده برمی دارد و آن واقعیت، این که، اهانت به رسول خدا(ص)، در رسانه های اروپایی، ریشه آمریکایی و اسرائیلی دارد. چرا...؟!
در اواخر سال 2002 میلادی، هنگامی که فرانسه از همراهی با آمریکا در حمله به عراق خودداری می کرد، یک ناو فرانسوی در سواحل یمن منفجر شد و بلافاصله گروه القاعده با ارسال یک نوار ویدیوئی به شبکه تلویزیونی الجزیره، مسئولیت این انفجار را برعهده گرفت. توجیه ظاهری القاعده این بود که فرانسه دشمن اسلام است ولی صاحبنظران تردیدی نداشتند که انفجار ناو فرانسوی، هشدار آمریکا به فرانسه است که ماموریت ابلاغ آن برعهده القاعده بود.
در همان ایام، گروه القاعده با ارسال یک نوار ویدیوئی به شبکه الجزیره، آلمان را هم به انفجار در اماکن عمومی تهدید کرد. آلمان هم از جمله کشورهایی بود که حاضر به همراهی با آمریکا در حمله به عراق نبود و در همان روزها، جرج بوش طی یک مصاحبه رادیو تلویزیونی با اشاره به این انفجارها به دولت های اروپایی باصطلاح هشدار داد که تروریسم دامنگیر آنها نیز خواهد شد!
آنچه مانور فریب القاعده در ماجرای اخیر را با بن بست روبرو کرده ساختار طرح آمریکایی اهانت به رسول خدا(ص) است. چرا که در این طرح، ماموریت اهانت به چند روزنامه واگذار شده بنابراین، در صورتی که القاعده دست به تهدید کشورهای اروپایی بزند، اگرچه دولت های اروپایی، توخالی بودن این تهدید را درک خواهند کرد ولی این احتمال وجود دارد که کارکنان مطبوعات اهانت کننده و آنانی که قرار است در آینده به این زنجیره بپیوندند، با دریافت این تهدید، در انجام ماموریت خود دچار تردید شوند و این در حالی است که دولت های اروپایی نمی توانند اصل ماجرا را با سطح گسترده ای از مطبوعاتی ها در میان بگذارند.
به یقین، اگر اقدام اخیر دولت های اروپایی از سوی آمریکا طراحی نشده بود، آمریکایی ها این فرصت طلایی! را برای ابراز وجود القاعده! در قالب یک اقدام فریبکارانه دیگر از دست نمی دادند.
البته بعید نیست در آینده ای نزدیک برای سرپوش نهادن به این رسوایی، چاره ای بیندیشند، ولی اگر القاعده هویت آمریکایی نداشت- که دارد- خیلی زودتر باید به میدان می آمد، که نیامد.