معامله با بعثی‌ها سیاست جدید اشغالگران

اشغالگران بیگانه در عراق طی چند روز گذشته شماری از سران رژیم سابق عراق را که متهم به همدستی در جنایتهای صدام بوده اند, آزاد کردند.
این اقدام بیانگر رویکرد اشغالگران به تبانی و مصالحه با بعثی ها و هواداران رژیم سابق است. این امر در حالی صورت می گیرد که آمریکائیها در طول سه سال گذشته با طرح اتهامات گوناگون, جنجال زیادی را برای دستگیری هر یک از این افراد به راه انداخته بودند و آزادی آنها قطعا نمی تواند خارج از یک توافق پنهانی و تبانی پشت پرده باشد.
آنچه که در این باره به صورت رسمی منتشر شده است شمار افراد آزاد شده 23 نفر می باشد که از مقامات رده بالای حکومت صدام به شمار می روند. در این میان, در بین افراد آزادشده دو کارشناس تسلیحاتی رژیم بعث قرار دارند که به اذعان منابع نظامی آمریکا و محافل دولتی عراق, نقش اصلی در دستیابی ارتش صدام به فناوری تولید سلاحهای میکروبی و شیمیایی داشته اند و حتی یکی از این دو, یعنی «هدی عماش» در فهرست 55 نفره مقامات ارشد رژیم صدام که تحت تعقیب آمریکائیها بوده اند, قرارداشت.
«عماش» موسوم به «خانم سیاه زخم», فرد شماره یک تسلیحات شیمیایی صدام بوده و «رهاب طاها», یکی دیگر از کارشناسان مزدور صدام, در تسلیح ارتش صدام به سلاح های میکربی نقش اصلی را به عهده داشته است.
البته بانی اصلی تامین مواداولیه این گونه سلاح ها که منجر به کشته شدن صدها هزار انسان گردیده است قدرتهای سلطه گر بوده اند که ابعاد همدستی آن ها در رساندن مواد مورد نیاز ارتش صدام به وضوح آشکار است و طی سالهای اخیر ابعاد مختلف این همکاری ضدانسانی به اثبات رسیده است, ولی این موضوع, از جرم کارشناسان و متخصصانی که عامدا ارتش صدام را در دستیابی به فناوری ساخت سلاح های مرگبار شیمیایی و میکربی یاری رساندند, نمی کاهد و قطعا این افراد در قربانی شدن شمار زیادی از انسانها دخیل, و شریک جرم دولتهای سلطه طلب هستند و اتهام جنایتکار جنگی کاملا بر آنها مترتب است.
آزادی این جنایتکاران, یکبار دیگر بر این نظریه که اشغالگران و قدرتهای سلطه گر هرگز سران اصلی رژیم صدام را به طور عادلانه و صادقانه محاکمه و مجازات نخواهند کرد, مورد تاکید قرار می دهد زیرا که درصورت محاکمه آنها در یک محکمه بی طرف و صادق, قطعا پای دولتهای غربی نیز به عنوان حامی اصلی این جنایتکاران به میان کشیده می شود. این واقعیت را جهانیان پیشتر در مورد جنایتکاران دیگر در کشورهای مختلف تجربه کرده اند. برخورد انفعالی و مصلحت جویانه با «اگوستینو پینوشه» دیکتاتور جنایتکار شیلیایی و مماشات با «اسلو بودان میلوشویچ» جنایتکار صرب که دستش به خون هزاران مسلمان بوسنیایی آغشته است, نمونه ای از برخورد منافقانه قدرتهای استکباری با دیکتاتورها و جنایتکاران بین المللی است.
اکنون که اشغالگران در عراق فقط به خروج خود از باتلاقی که در آن گرفتار شده اند می اندیشند, به نظر می رسد که به یک توافق پنهانی با گروههای شورشی و عوامل حزب بعث رسیده اند تا در برابر آزادی سران بعث از یکسو و فشار به شیعیان برای دادن امتیاز بیشتر به گروههای رقیب از سوی دیگر, این گروهها نیز از مقابله با برنامه های اشغالگران در عراق دست بردارند.
شک نیست که این یک معامله نامشروع است و تاکیدی مجدد بر این واقعیت می باشد که قدرتهای سلطه گر, هر زمان منافع آنها اقتضا کند حاضرند با جنایتکاران سر میز مذاکره نشسته و با آنان مصالحه کنند.