تراژدی مضاعف

علی کدخدازاده
سوگواری برای مردم عراق به یک واژه بی‌مفهوم مبدل شده است چرا که سوگواری هنگامی معنا دارد که در مقابل آن شادی و لبخند نیز وجود داشته باشد.
عراقی‌ها سالهاست که سوگوارند. جنگ نابخردانه صدام علیه ایران منجر به مرگ هزاران عراقی شد و پس از آن یورش به کویت و اعدامهای دسته جمعی مردم مناطق مختلف توسط رژیم سرکوبگر صدام بر تعداد سوگواران افزود. به گونه‌ای که هنوز پس از سال‌ها در مناطق مختلف عراق گورهای دسته جمعی کشف می‌شود.
با سرنگونی رژیم بعث بارقه‌ای از امید در دل مردم تابیدن گرفت اما واقعیت به گونه‌ای دیگر رقم خورد. بنابر آمار از آغاز تهاجم آمریکا به عراق تاماه گذشته بیش از 50 هزار عراقی به دلایل مختلف به قتل رسیده‌اند. در این مدت دهها هزار نفر مجروح و مصدوم شده‌اند و گروه کثیری از خانه و کاشانه خود آواره شده‌اند.
امروز زنان عراقی از بیم تعرض2 قدرت حضور در اماکن عمومی بدون همراهی مردان خانواده را ندارند و زنان و مادران هر روز صبح با ترس و نگرانی مردان خور را بدرقه می‌کنند. آمارهای سازمان‌های بین‌المللی نشان از رشد چشمگیر بیماریهای روانی در این کشور دارد و بی‌اعتمادی نسبت به آینده، قانون و امنیت حکومتی به یک اصل بدیهی در این کشور تبدیل شده است. در این شرایط این پرسش مطرح است که چه کسانی و با چه سازو کاری می‌خواهند عراق را بسازند.
50 هزار کشته که غالب آن‌ها بین 20 تا 45 سال سن دارند یعنی بی‌سرپرستی هزاران خانواده و محرومیت اقتصادی و اجتماعی گروه کثیری از مردم این کشور از حقوق اولیه خود. در چنین شرایطی مسئولان عراقی بیشتر در صدد تحکیم جایگاه سیاسی خود در هرم قدرت هستند و بحث‌ها بیشتر حول محور منزلت سیاسی و اندوخته حزبی در پارلمان یا هیات دولت می‌چرخد.
در این خصوص سامر علی دانشجوی دانشگاه بغداد که پس از کشته شدن پدر و برادرش اکنون در سن 23 سالگی سرپرست و نان‌آور خانواده است می‌گوید: مدتها است که عاطفه در اینجا (عراق)مرده است. دیگر کسی نگران همسایه و حتی خویشاوندان خود نیست. وی می‌گوید: عموی من وضعیم مالی مناسبی دارد اما حاضر نیست کوچکترین کمکی به ما بکند چرا که می‌ترسد هر لحظه هر آن چه دارد از دست بدهد.
سامر تاکید می‌کند که در عراق با دو گروه مواجه هستیم: گروهی که فقیر و بی‌پناهند و گروهی که می‌ترسند هر لحظه فقیر و بی‌پناه شوند. اما تراژدی امروز در عراق فقط یاس، ناامیدی و ترس نیست. تراژدی واقعی در این کشور فراموشی تراژدی است.
وقتی در هر گوشه دنیا به هر دلیلی چند نفر در حادثه‌ای کشته می‌شوند خیر آن در صدر اخبار جهان قرار می‌گیرد اما در عراق مرگ روزانه دهها نفر نه تاثیری در اخبار رسانه‌ها دارد و نه هیچ عراقی را متاثر می‌کند.
تراژدی در عراق امروز پذیرش مرگ و شوربختی به عنوان سرنوشت محتوم است. سرنوشتی که امروز به دست امریکا افتاده است.