گروهک‌های ضد انقلاب و تبلیغات رسانه‌ای

نفوذ گروهکهای ضدانقلاب به داخل خاک جمهوری اسلامی و حضور فیزیکی آنان درمناطق مرزی شهرستانهـای سردشت و پیرانشهر در زمان حاضر به کمترین حد ممکن رسیده است . آنچه امروز از آثار گروهکها در منطقه دیده می شود , فعالیت های تبلیغی محدودی است که به صورت پخش اعلامیه , برگه های تبلیغی , و یا احیانا شعارنویسی بر دیوار شهرها و روستاها دیده می شود. حضور فیزیکی گروهکها در کنار مرزهای جمهوری اسلامی همزمان با تحولات کشورعراق آغاز شد که با انجام چند عملیات توسط نیروهای مسلح جمهوری اسلامی دراوایل مهرماه منطقه از لوث وجود آنها پاک گردید.
این حرکات بطور عمده توسط گروهک « پژاک » و با اهداف خاصی طراحی شده بود که با همکاری مردم و هوشیاری نیروهای مسلح کاری از پیش نبرد . با آغاز سال 84 گروهک پژاک با پخش اطلاعیه هایی ورود خود به فاز نظامی علیه جمهوری اسلامی را اعلام کرد و از مردم شهرهای کردنشین ایران خواست با پیوستن به این گروهک آنان را در مبارزه با نظام جمهوری اسلامی یاری دهند. به دنبال کارهای تبلیغی , حرکات ایذایی آنان در مناطقی از شهرهای سردشت , پیرانشهر , اشنویه و ارومیه آغاز شد و در ماههای تیر و مرداد 84 به اوج خود رسید . اعضای این گروهک با مین گذاری جاده های روستایی در چند مورد موجب شهید و مجروح شدن تعدادی از اهالی روستاها و نیروهای مرزبانی شدند.
حرکات گروهک پژاک در زمان خود موجب نگرانی مردم آذربایجان غربی شد و مسوولین سیاسی مدام زیر سووال بودند که چرا با این افراد که با سلاح وتجهیزات نظامی وارد خاک جمهوری اسلامی می شوند , برخورد نمی شود.
در این ارتباط فرمانداران پیرانشهر و سردشت بیش از سایر مسوولین زیرذره بین و سوولات رسانه ها قرار گرفتند. فرمانداران می گفتند , این حرکات فاقد ارزش نظامی و سیاسی است و در زمان لازم برخورد هم انجام خواهد گرفت . فرماندار پیرانشهر در آخرین مصاحبه خود به خبرنگار ایرنا گفت , با توجه به وضعیت جغرافیایی و کوهستانی منطقه نفوذ از داخل خاک عراق به ایران , کار زیاد سختی نیست , کما اینکه قاچاقچیان نیز از همین راهها می توانند کالاهای قاچاق را وارد کشور کنند.
گروهک پژاک بیشتر از آنکه ازحرکات خود قصد بهره برداری نظامی داشته باشد قصد تبلیغات و خودنمایی داشت . اعضای این گروهک در دسته های پنج و یا شش نفری به روستاهای مرزی نفوذکرده و برای مردم روستاها و یا کوهنوردانی که به ارتفاعات پیرانشهر صعود می کردند , سخنرانی تبلیغاتی انجام می دادند.
گزارش های نیز حاکی از آن بود که افرادی در دسته های چهار و پنج نفری در نقاط مختلف شهرهای کردنشین اقدام به سرقت و راهزنی های مسلحانه , زورگیری واخاذی ها کلان از مردم , قاچاقچیان و معدن داران کرده اند.
نگرانی و گزارش های مردم موجب شد نیروهای انتظامی و امنیتی در یک تلاش وتکاپوی گسترده تعدادی از این عوامل ناامنی را شناسایی و دستگیر کنند که نتیجه تحقیقات نشان داد این افراد سارقین مسلحی هستند که در پوشش گروه پژاک دست به سرقت , راهزنی و اخاذی مسلحانه زده اند.
همزمان با کشف این ماجرا عملیات ردیابی و شناسایی مقرهای اعضای گروهک پژاک ادامه یافت و در اوایل مهرماه نیروهای مسلح در چند عملیات هماهنگ زمینی و هوایی ضربه سنگینی بر این گروهک وارد کردند.
گروهک پژاک با طراحی این حرکت علیه جمهوری اسلامی چند هدف عمده را دنبال می کرد که مهمترین آن جلب توجه آمریکایی ها و انگلیسی ها بود.
سران این گروه بر این باور بودند اگر موفق به انجام چند عملیات در داخل جمهوری اسلامی بشوند , خواهند توانست به عنوان یک نیروی تعیین کننده خود را به آمریکا نزدیک کنند و از حمایت های سیاسی و مالی آن برخوردار شوند. « رحمان حاجی احمدی » سرکرده این گروهک , دلیل اصرار به انجام عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی از کادر رهبری این گروهک کنار گذاشته شد.
با سرکوبی شدیدی که این گروهک در مهرماه امسال متحمل شد هم اکنون بیشترین فعالیت خود را در کارهای تبلیغی متمرکز کرده و از طریق کانال تلویزیونی ماهواره ای کردها را به شورش و ناآرامی دعوت می کند.
بررسی ناآرامی های اخیر در شهرهای کردنشین آذربایجان غربی نشان می دهد که فضاسازی و تبلیغات رسانه ای ضد انقلاب در بروز و ادامه ناآرامی ها نقش زیادی داشته است .در مقابل , حرکات نظامی آنان هرگز مورد استقبال مردم واقع نشده و امروزکسی حاضر نیست سرنوشت خود را بدست گروهکها بدهد.
گروهکها به دلایل زیر نمی توانند در شهرهای کردنشین به اهداف نظامی دست پیدا کنند :
نخست آنکه کردها پس از یک دوره طولانی شرارت گروهکها به این نتیجه رسیده اند که هیچ قدرتی قادر به مقابله با جمهوری اسلامی نیست و آثار زیان بار هر جنگ و درگیری مستقیما خود مردم را تحت تاثیر قرار خواهد داد.
دوم : آنکه برخلاف سالهای اولیه انقلاب که مناطق کردنشین در فقر بسر می بردند و چیزی نداشتند که در جنگ از دست بدهند , امروز دارای پول , سرمایه , خانه و زندگی , اتومبیل , درآمد و رفاه نسبی شده اند. حالا کردها به یک سطحی از زندگی دست یافته اند که حاضر نیستند بر اثر جنگ و درگیری آن را از دست بدهند.
سوم : از طرفی توسعه وسایل ارتباط جمعی , گسترش راهها تا نقاط صفر مرزی نیز موجب شده تا دیدگاهها , رفتارهای اجتماعی و سلیقه های مردم نسبت به سالهای آغازین انقلاب که مبتنی بر شیوه های زندگی ایلی و عشیرتی بود , تفاوت های زیادی داشته باشد.
چهارم : احزاب دمکرات , کومله , خبات و دیگر گروهکهای چپ از کمونیست ها و عزالدین حسینی سرکرده به اصطلاح روحانی ضد انقلاب نیز با درک واقعیت های اجتماعی جامعه کردها به این نتیجه رسیده اند که در مبارزات مسلحانه حریف جمهوری اسلامی نخواهند بود , بلکه باید منتظر تحولات سیاسی در جامعه ایران باشند.
آنان در مناسبت های مختلف از جمله شرایط انتخاباتی یا در زمان حوادثی مانند مسئله شوانه قادری با پخش اطلاعیه و یا تراکت های تبلیغاتی ضمن اظهار وجود , مبانی نظری و فکری خود را به اطلاع هوادارانشان می رسانند. اما بر خلاف سالهای گذشته اعضای گروهکها در روستاهابا بی اعتنایی مردم روبرو می شوند و این روزها کسی حاضر نمی شود با میل ورغبت به این افراد کمک مالی بدهد , مگر اینکه مورد تهدید قرار بگیرند.
عنصر جرم خیزی از یک سو و بدبینی و سوظن مردم نسبت به مسوولین امنیتی از دیگر سو باعث شده تا هر حادثه ای اگر چه کم ارزش به بهانه ای برای ناآرامی و تشنج در شهرهای کردنشین تبدیل شود. ناآرامی ها نیز به نوبه خود فرصت مناسبی است که گروهکهای ضد انقلاب بااستفاده از بوقهای تبلیغاتی بتوانند جریانها را به نفع خود تحریف کنند. ناآرامی هایی که این روزها در شهرهای مختلف کردنشین روی می دهد , صرفنظر از علل و عوامل اصلی , فرایند یک دوره فضاسازی تبلیغاتی است که رسانه های وابسته به گروهکها به مردم القا کرده اند.