مردی که آرزو داشت، دانشگاه آرزوی کسی نباشد!

نیکی عبیری

عبدالله جعفرعلی جاسبی در چهارم آذرماه 1323 هجری شمسی در تهران در خانواده‌ای مذهبی چشم به‌ جهان گشود. پدر و مادرش نیز از کودکی در تهران زندگی می‌کرند عبدالله جاسبی در سن 7 سالگی به مدرسه اعتضاد واقع در سر چنبک نزدیک امامزاده یحیی وارد شد. دوره متوسطه 6 ساله خود را در هنرستان تهران گذراند و پس از گرفتن دیپلم دوره لیسانس خود را در رشته صنایع به پایان رساند و با اخذ مدرک لیسانس و احراز رتبه اول موفق به دریافت نشان و مدال درجه اول فرهنگ گردید. در سال 1345 پس از فراغت از تحصیل در دانشگاه علم‌وصنعت مشغول تدریس شد و در سال 46 ‌برای گذران دوره نظام‌وظیفه از طرح 13‌ هفته‌ای اعضای هیات علمی دانشگاهی استفاده کرد و 13 هفته تابستان طرح خود را در پادگان فرح‌آباد تهران گذراند. در آنجا با سایر نیروهای علمی و مذهبی از جمله شهید دکتر عباسپور، شهید مهندس باکری و تعداد دیگری از افراد که امروز مسئولیت‌های مختلف در انقلاب دارند آشنا شد و با کمک آنها در محل پادگان اقدام به برگزاری نماز جماعت و بحث و تحلیل مسایل دینی و سیاسی نمود.

همزمان با تحصیلات متوسطه و دانشگاه، عصرها در مدرسه مهدیه، جامع‌المقدمات و علوم دینی را می‌آموخت و در همان مدرسه نیز به تدریس علوم روز و روش تدریس برای مدرسین آنجا پرداخت که جزوات روش تدریس او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به صورت کتابی به نام روش تدریس و فن کلاس‌داری توسط وزارت آموزش و پرورش به چاپ رسید.

جاسبی در سال 1351‌ با خانم عباسپور تهرانی ازدواج کرد که ثمره آن 5 فرزند، 3 پسر و 2‌ دختر است. در سال ‌1351 ‌برای ادامه تحصیلات وارد دانشگاه آستون در انگلستان شد. ابتدا مدرک فوق‌لیسانس خود را در رشته مدیریت صنعتی و سپس مدرک دکترای تخصصی خود را در رشته مدیریت تولید و تکنولوژی از دانشگاه آستون دریافت نمود و در آغاز پیروزی انقلاب اسلامی به میهن بازگشت.

دکتر جاسبی از دوره متوسطه به تشکیل گروهی مذهبی - انقلابی از همکلاسی‌های خود همت گماشت و با مسافرت به قم برای دیدار امام خمینی‌(ره) که با روز هجوم ددمنشانه رژیم به حوزه علمیه قم همراه بود فعالیت‌های انقلابی خود را آغاز کرد. در این مقطع زمانی فعالیت‌های او و دوستانش با توزیع اعلامیه‌های امام‌(ره) و شرکت در مجالس و محافل مذهبی و افشای چهره رژِیم و شرکت در تظاهرات قبل و روز 15 خرداد همراه بود. پس از زخمی شدن برادرش در 15 خرداد به فکر گسترش فعالیت‌های مذهبی افتاد. در سال 1346 با کمک شهید نامجو، شهید دکتر عباسپور، و چند تن دیگر اقدام به تاسیس تشکیلات زیرزمینی برای مبارزه با رژیم کرد که شهید اقارب‌پرست، شهید کلاهدوز و شهید ایت نیز از اعضای تشکیلات بودند.

این تشکیلات که قبل از پیروزی انقلاب اسلامی با نفوذ در نیروهای مسلح و ارگان‌های کشور و در خط ولایت امام خمینی‌(ره) حرکت می‌کرد، توانست در حد خود منشا خدماتی باشد. تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در دانشگاه علم‌و‌صنعت ایران، به تشویق دانشجویان به انجام فرایض دینی و اسلامی پرداخت که منجر به اخراج او و یکی از همکارانش از این دانشگاه و انتقال به تکنولوژی ونک گردید. در خارج از کشور نیز با تشکیل انجمن اسلامی در شهر بیرمنگام، هدایت و رهبری نیروهای اسلامی را برعهده داشت و رابط بین تشکیلات زیرزمینی خود با فعالیت‌های خارج از کشور بود.

برای همکاری با سایر گروه‌های مبارز و تامین هزینه‌های مبارزه، همراه با برخی از دوستان در شرکت سهامی قائمیان عضویت پیدا کرده و سهامدار شدند و همین امر مقدمه آشنایی او با برخی از اعضای موتلفه اسلامی از جمله شهید اسلامی، شهید دکتر بهشتی، هرندی (برادر شهید هرندی) مرحوم شاهچراغی و مرحوم شفیق و سایرین شد.

پس از بازگشت به ایران، مسئولیت‌های مختلفی در نهادهای جمهوری اسلامی و تشکل‌های سیاسی به‌عهده گرفت. مشاور وزیر کشور در (7/12/58)، معاونت نخست‌وزیر در امور طرح‌ها و برنامه‌ها در دوره نخست‌وزیری شهید رجایی، معاونت نخست‌وزیر و دبیرکل سازمان امور اداری و استخدامی کشور (29/5/60 تا 23/11/62) در دوران نخست‌وزیری شهید دکتر باهنر، جناب آقای مهدی‌کنی و جناب آقای موسوی، جانشینی دبیرکل حزب جمهوری اسلامی در زمان دبیرکلی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (مهر 61 تا 23/6/66) مسئول واحد تحقیقات اقتصادی و اجتماعی حزب جمهوری اسلامی (از 28/3/62 تا 23/6/66)، عضو هیات رسیدگی به اموال و اسناد حزب جمهوری اسلامی (23/6/66 تاکنون)، رییس دانشگاه آزاد اسلامی از (1361 تاکنون)، رییس کمیسیون مدیریت ستاد انقلاب فرهنگی (1359 تا 1362)، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با فرمان حضرت امام خمینی ‌(1367 تاکنون)، عضو کمیسیون مشترک و کمیسیون شماره 1 شورای عالی انقلاب فرهنگی (از 1368 ‌تاکنون)، عضو هیات موسس دانشگاه آزاد اسلامی از (سال 1361 تاکنون)، عضو هیات امنای دانشگاه آزاد ‌اسلامی (از سال 71 تاکنون)، عضو هیات ممیزه دانشگاه علم‌وصنعت ایران (از سال 1371 تا 1374)، رییس کمیته برنامه‌ریزی بخش آموزش و تحقیقات غیر‌دولتی برنامه 5 ساله دوم جمهوری اسلامی (1371 تا1373)، صاحب امتیاز و مدیر مجله علمی و پژوهشی اقتصاد و مدیریت (68 تاکنون)، صاحب امتیاز هفته‌نامه فرهنگی سیاسی و اجتماعی فرهیختگان (1370 تاکنون)، صاحب امتیاز و مدیر مسئول خبرنامه دانشگاه آزاد اسلامی (1369 تاکنون)، صاحب‌امتیاز روزنامه آفرینش و روزنامه شاپرک، کاندیدای ششمین دوره و هشتمین دوره ریاست جمهوری اسلامی‌ایران (1370 و 1378)، عضو شورای گسترش وزارت فرهنگ و آموزش عالی (1372)، عضو شورای عالی برنامه‌ریزی (20/7/71 تاکنون) عضو شورای عالی جوانان (1372 تاکنون)، عضو شورای فرهنگ عمومی (1373 تاکنون)، استاد دانشگاه علم‌وصنعت ایران (ایشان از سال 1345 به عضویت هیات علمی دانشگاه علم‌وصنعت درآمده است).

دکتر عبدالله جاسبی تالیفات متعددی در مدیریت و مسایل سیاسی و آموزشی دارد. به‌علاوه مقالات علمی و پژوهشی متعددی به زبان فارسی در مجله‌های معتبر علمی و پژوهشی داخل به چاپ رسانده است و همچنین مقالات زیادی را از انگلیسی به فارسی برگردانده است.

دکتر جاسبی همچنین مقالاتی علمی پژوهشی در ارتباط با مدیریت و اقتصاد به زبان انگلیسی در مجله‌های معتبر علمی - پژوهشی داخلی و خارجی به چاپ رسانده است.

جاسبی همچنین در دوران فعالیت‌های خویش، مورد تایید و تشویق مقامات مسئول مملکتی بوده است. از جمله دریافت نشان لیاقت و مدیریت که براساس اصل 129 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به پاس لیاقت و شایستگی در خدمت به نظام جمهوری اسلامی در اردیبهشت 74 توسط ریاست جمهور وقت به او اعطا گردید.

فعالیت‌های علمی او نیز مورد تایید دانشگاه‌های خارج از کشور قرار گرفته از جمله دریافت دکتری افتخاری از دانشگاه آذربایجان، دکتری افتخاری از ارمنستان و نشان علمی از دانشگاه مسکو.

جاسبی دو دوره به عضویت شورای اجرایی انجمن بین‌المللی دانشگاه‌ها (با سابقه بیش از 50 سال) برگزیده شد که دوره دوم آن تا سال 1387 ادامه دارد. چند دوره متوالی به عضویت شورای اجرایی اتحادیه دانشگاه‌های جهان برگزیده شد و سه دوره متوالی ریاست شورای اجرایی اتحادیه دانشگاه‌های جهان اسلام را عهده‌دار شد که انتخاب متوالی او در شورای اجرایی انجمن بین‌المللی دانشگاه و در شورای اجرایی اتحادیه دانشگاه‌های جهان اسلام و همچنین انتخاب به ریاست این شورا در تاریخ آموزش عالی کشور ایران بی‌سابقه است.

جاسبی بزرگترین خواسته و آرزویش این بود که دانشگاه آرزوی هیچ ایرانی نباشد و تاکنون بیست‌وپنج سال از عمرش را برای تحقق چنین آرزویی گذاشته است و با چنین همتی آرزوی میلیون‌ها ایرانی را برآورده ساخت، او مرد بی‌نظیری در تاریخ «علم و دانشگاه» ایران است.