طبل تو خالی

حسین شریعتمداری
دیروز مقامات بلندپایه چین از تصمیم این کشور برای انعقاد یک قرارداد نفتی با ایران به ارزش بیش از یکصد میلیارد دلار خبر دادند. به گزارش خبرگزاری های فرانسه و آسوشیتدپرس، این قرارداد در ماه مارس 2006 میلادی- اسفندماه 1384- نهایی شده و اسناد آن بین ایران و چین امضاء و مبادله خواهد شد.
انعقاد این قرارداد یکصدمیلیارد دلاری که تیتر اول کیهان امروز را به آن اختصاص داده ایم، اگرچه به روال معمول یک خبر اقتصادی است ولی در شرایط کنونی، این خبر، قبل از آن که در ابعاد اقتصادی قابل ارزیابی باشد، به لحاظ سیاسی حائز اهمیت است، بی آن که اهمیت اقتصادی آن نادیده گرفته شود. چرا...؟!
این روزها همزمان با اوج گیری چالش هسته ای کشورمان با آمریکا و اتحادیه اروپا و درپی قطعنامه اخیر شورای حکام و گزارش پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد عملیات تبلیغی- روانی گسترده ای علیه جمهوری اسلامی ایران طراحی و به اجراء درآمده است. در جریان این عملیات پرحجم تبلیغاتی- روانی، جمهوری اسلامی ایران به اقداماتی نظیر تحریم اقتصادی، انزوای سیاسی و حتی حمله نظامی تهدید می شود و محافل و رسانه های غربی می کوشند آینده سیاسی و اقتصادی ایران اسلامی را تیره و تار و سرشار از کاستی ها و نابسامانی های ناشی از این تهدیدها جلوه دهند، تا آنجا که متاسفانه برخی از دوستان داخلی نیز- هرچند اندک و کم شمار- از تاثیر این عملیات تبلیغاتی- روانی در امان نبوده و گاه نسبت به ادامه راه قانونی و حق طلبانه جمهوری اسلامی ایران که از حمایت گسترده مردمی نیز برخوردار است با دیده تردید می نگرند.
در این حال و هوا اگرچه شواهد و قرائن فراوانی حاکی از آن است که این هجوم پرحجم تبلیغاتی، اهمیتی بیش از کوبیدن بر طبل توخالی ندارد ولی خبر مورد اشاره نیز می تواند شاهدی بر این واقعیت باشد.
چین یکی از 5 عضو باشگاه اتمی و صاحب «حق وتو» در شورای امنیت سازمان ملل متحد است و در همان حال، از جمله کشورهایی است که شکوفایی اقتصادی و مبادلات تجاری و صنعتی آن در فهرست اولویت های استراتژیک این کشور، صدرنشین است. بنابراین به آسانی می توان نتیجه گرفت که چین از آینده پیش روی ایران اسلامی، تصویر یک کشور با ثبات و قدرتمند را دارد که با صلابت بر منافع ملی خود حاکم خواهد بود. اگر غیر از این بود، به یقین، کشور چین با ویژگی هایی که برشمردیم، حاضر به ریسک یکصدمیلیارد دلاری با ایران نبود. این نکته از آن روی اهمیت دارد که نشان می دهد، برخلاف عملیات تبلیغاتی- روانی این روزها، برخورد شورای امنیت سازمان ملل متحد با ایران، واقعیت بیرونی ندارد و چنین برنامه ای در دستور کار شورا نیست. نه آن که نخواهند بلکه نمی توانند...
بدیهی است، اشاره به این خبر، برای نشان دادن پوچی تهدیدهای اخیر است، به بیان دیگر، تصمیم چین با اطمینان این کشور از امنیت آینده ایران آغاز شده است نه آن که چین، با این تصمیم قصد اطمینان بخشی به ایران را داشته باشد... فقط همین!
بهتر آن باشد که سر دلبران
گفته آید در حدیث دیگران