جای شارون را چه کسی می‌گیرد؟

بحران وضعیت جسمانی آریل شارون، نخست وزیر 77 ساله رژیم صهیونیستی، آن هم پس از پیروزی که در  تاسیس حزب کادیما به دست آورد، زمینه بروز نگرانی‌های غیرقابل پیش‌بینی را برای صهیونیست‌ها فراهم کرده‌ است.
بسیاری از سیاستمداران رژیم صهیونیستی امیدوارند، با به دست گرفتن امور و هدایت اوضاع نابسامان فعلی جای خالی آریل شارون را پر کرده و خود را به عنوان یک مهره اصلی در قالب نقشی کلیدی در سیاست‌های پس از شارون معرفی کنند.
«ایهود اولمرت»، کفیل نخست‌وزیر و یکی از اعضای حزب کادیما، مردی 60 ساله که رابطه سیاسی بسیار نزدیکی با «شارون» داشته، از جمله افرادی است که به نظر می‌رسد بتواند به خوبی از میراث رفیق کهنه کار خود نگهبانی و نگهداری کند.
«اولمرت» نیز همچون «شارون» پس از یک دوره فعالیت در جناح راست به یکباره تغییر موضع داد و به حمایت از ایدئولوژی‌ها و خط مشی سیاسی میانه‌روها پرداخت. او نخستین سیاستمداری بود که به تبعیت از «شارون» به حزب لیکود پشت کرد و قدم در حزبی تازه تاسیس به نام کادیما گذاشت. او تنها راه نجات آینده یهودیان را برقراری حکومتی کاملاً دموکراتیک در بخش غربی نوار غزه می‌داند اما با تمام تجربیات سیاسی که با خود یدک می‌کشد، از جذبه و محبوبیت سیاسی که «شارون» از آن برخوردار بود، بی‌بهره است؛ به خصوص که هرگز نقش برجسته نظامی نداشته ‌است! آغاز فعالیت‌های سیاسی ایهود اولمرت به دوران دانشجویی وی از دانشگاهی هبرا در اورشلیم باز می‌گردد. وی در سن 28 سالگی به عنوان نماینده مجلس رژیم صهیونیستی انتخاب شد. از آن زمان توانست به وظایف خود به عنوان نماینده مجلس و وزیر به طور کامل عمل کند. وی در جریان تخلیه نوار غزه و مناطق شمالی کرانه باختری رود اردن، از جمله حامیان آریل شارون، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، بود و بنیامین نتانیاهو، وزیر اقتصاد وقت، را به خاطر مخالفت با شارون به شدت مورد انتقاد قرار داد. اولمرت 60 ساله از روز پنجشنبه پنجم ژانویه به عنوان جانشین «شارون» که در پی یک سکته مغزی شدید بین مرگ و زندگی در تکاپوست، مشغول به کار است.
وی از سال 1993 تا 2000 شهردار اورشلیم بوده و در کابینه‌های دولتی به عنوان وزیر فعالیت داشته‌است. وی همچنین لقب نامزد مرد شماره 2 حزب جدیدالتاسیس کادیما که از سوی شارون تشکیل شده، را نیز یدک می‌کشد.
اولمرت در سال 1945 در بنیامینا متولد شد. در ارتش افسر یک یگان جنگنده پیاده نظام و درعین حال خبرنگار جنگ یک روزنامه بود. وی فارغ‌التحصیل رشته‌های روانشناسی، فلسفه و حقوق از دانشگاه اورشلیم است. اواخر دهه 60 تا اواسط دهه 80 از لیکود خارج شده و بیرون از چارچوب و حوزه این حزب به فعالیت سیاسی میپرداخت. در سال 1966 اولمرت به «شمول تامیر»، موسس حزب لیبرال، پیوست و در سال 1973 به عنوان نماینده هشتمین دوره پارلمان رژیم صهیونیستی (کنیست) انتخاب شد. وی در آن زمان 28 ساله بود و از آن پس موفق به حضور در دوره های نهم، دهم و یازدهم پارلمان به عنوان نماینده حزب لیبرال شد. در سال 1985 به حزب لیکود بازگشت و به عنوان نماینده این حزب در دوره دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم مجلس حضور یافت. وی در طی سال‌های 1981 تا 1988 از اعضای کمیسیون‌های مختلف مجلس از جمله کمیسیون امنیت داخلی و خارجی، کمیسیون اقتصادی و نیز کمیسیون فرهنگی و آموزشی بود. در طول سال‌های 1988 تا 1990 اولمرت وزیر امور اقلیت بود و از سال 1990 تا 1992 به عنوان وزیر بهداشت تغییراتی بنیادین در ساختار بیمارستان‌های دولتی ایجاد کرد که اثرات این اصلاحات تا به امروز پایدار و آشکار است.
اواخر سال 1993 وی با اختلاف زیادی از رقیب خود «تدی کولک» به عنوان شهردار اورشلیم انتخاب شد. اواخر سال 1998 نیز بار دیگر توانست مجدداً شهردار منتخب اورشلیم شود. در زمان خدمتش به عنوان شهردار نیز چندین پروژه و طرح بزرگ مانند بهبود وضعیت ترافیک و پیشبرد برنامه های مترو در اورشلیم را به اجرا گذاشت. پس از انتخابات مجلس شانزدهم، «اولمرت» به عنوان وزیر صنایع و بازرگانی کابینه شارون و معاون وی آغاز به کار کرد.
پس از استعفای «نتانیاهو» از مقام خود به عنوان وزیر اقتصاد در اکتبر 2005، اولمرت جانشین وی شد. وی هیچ‌گاه از انتقادات صریح و شدید خود را از نتانیاهو مبنی بر اینکه او را سیاستمدار بازار رادیکالی خوانده بود، عقب‌نشینی نکرد.
گفتنی است اولمرت به عنوان جانشین موقت نخست وزیر رژیم صهیونیستی، به 12 وزیر ریاست می‌کند.
ـ ـ«تزیپی لیونی»، وزیر دادگستری رژیم صهیونیستی و یکی از اعضاء حزب کادیما، پس از «ایهود اولمرت» اولین نفری است که نقش برجسته‌ای را در پیشبرد اهداف و برنامه‌های «شارون» در حزب کادیما ایفا می‌کند. اویکی از اعضاء سابق سرویس اطلاعات امنیتی در رژیم صهیونیستی(موساد) بود که در سال 2002 به عنوان وزیر مهاجرت و پس از آن به عنوان وزیر دادگستری رژیم صهیونیستی برگزیده شد. اما محبوبیت غیرقابل توصیف این زن 47 ساله در میان صهیونیست‌ها و فعالیت طولانی مدتش در حزب لیکود هم نتوانست عاملی برای متوقف کردن وی از همراهی «شارون» و ملحق شدن به حزب کادیما شود. «لیونی» با در نظر گرفتن این احتمال که به زودی می‌تواند جایگاه‌های بالاتری را در لیکود از آن خود کند، با شارون و اولمرت همراه شد تا نشان دهد که می‌تواند آینده و سرنوشت یهودیان را در دست خود بگیرد.
اگرچه «تزیپی لیونی»، از خانواده‌ای بسیار معروف و سرشناس است اما بسیاری از منتقدان و تحلیلگران اوضاع سیاسی رژیم صهیونیستی بر این اعتقادند که او از روحیه سیاسی لازم برای کنترل اوضاع برخوردار نیست و عملاً نمی‌تواند نقش یک سیاستمدار ناجی را برای مردمش بازی کند.
ـ ـ«بنیامین نتانیاهو»، رهبر حزب لیکود، مردی 56 ساله که تجربه نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی را نیز در کارنامه سیاسی خود یدک می‌کشد، به عنوان رقیب سرسخت «شارون» در لیکود امیدوار است که بتواند پس از او نقش برجسته‌تری را در عالم سیاست رژیم صهیونیستی از آن خود کند. به خصوص که در سال‌های اخیر ایدئولوژی و تفکرات راست سنتی خود را تقویت و تحکیم بخشیده ‌است.
البته نباید فراموش کرد که نتانیاهو یکی از سرسخت‌ترین مخالفان پیمان صلح اوسلو و ایجاد روابط و شرایط صلح‌آمیز با فلسطینیان بوده ‌است. او پیش از عقب‌نشینی صهیونیست‌ها از نوار غزه به عنون وزیر امور خارجه و اقتصاد کابینه شارون فعالیت داشته ‌است.
نتانیاهو بارها و بارها تاکید کرده که در صورت انتخاب مجدد به عنوان نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی به هیچ عنوان مانع حمله به مواضع ایران برای عدم برخورداری از امکانات و تسهیلات اتمی نخواهد شد.
ـ ـ شیمون پرز»، یکی از اعضاء حزب کادیما، از قدیمی‌ترین فعالان سیاسی رژیم صهیونیستی است که با دریافت جایزه صلح نوبل نشان داد که با تجربه‌ترین و شاید سیاستمدارترین نخست‌وزیرانی بوده که سکان هدایت صهیونیست‌ها را در دست داشته‌است. او که رقیب ایدئولوژیک سابق شارون نیز به شمار آمده‌است در مذاکراتی که برای برقراری صلح با فسلطینیان صورت گرفت، نقش انکارناپذیری را ایفا کرد به خصوص که توانست حزب کار را در ترغیب به تشکیل انتلاف با حزب کادیما و عقب‌نشینی صهیونیست‌ها از نوار غزه کند. پرز پس از از دست دادن موقعیت برجسته‌اش در حزب کار و روی کار آمدن «عمیر پرتز» به عنوان رهبر این حزب از آن جدا شده و به شارون در کادیما ملحق شد تا همچنان به حمایت از افکار سیاسی او بپردازد. با وجود اینکه «شیمون پرز» هرگز برای پیروزی در یک حزب مجادله و جر و بحث نکرده، اما به نظر می‌رسد که آینده سیاسی این مرد 82 ساله نسبت به سایر رقبایش روشن‌تر باشد.
ـ ـ«شائول موفاز»، وزیر دفاع و یکی از اعضاء حزب کادیما، در کنار «آریل شارون» یکی از قابل اعتماد‌ترین و موثرین رهبران سیاسی رژیم صهیونیستی به حساب می‌آید. «موفاز» 57 ساله از جمله کسانی است که به شدت بر موضع‌گیری علیه فلسطینیان و شدت بخشیدن به حملات هوایی و نظامی، یورش و تجاوز به خانه‌ها و عقب راندن آنان از سرزمین‌های اشغالی تاکید می‌کند. او در سال 2003 به عنوان وزیر دفاع رژیم صهیونیستی سهمی در اجرای طرح‌ها و برنامه‌هایی داشت تا فلسطینیان را به جرم تروریست بودن از کشور اخراج کند اما این طرح هرگز به مرحله اجرا درنیامد.
نکته جالب توجه این است که «موفاز» از پیشنهاد شارون برای عقب‌نشینی از نوار غزه حمایت کرد و حتی مذاکراتی را نیز با سران جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) انجام داد! «موفاز» در دسامبر سال 2005 در حالیکه سران حزب لیکود اجازه ترک حزب را به او نمی‌دادند، از لیکود جدا شد و به کادیما ملحق شد.
ـ ـ«عمیر پرتز»، رهبر حزب کار، که در نوامبر 2005 با ربودن گوی سبقت از «شیمون پرز» زمینه ملحق شدن او به «شارون» را فراهم کرد، یکی دیگر از مردانی است که امیدوار است بتواند پس از «آریل شارون» از جایگاه بهتر و موثرتری در سیاست‌های رژیم صهیونیستی برخوردار شود. او در سال 195 در مراکش متولد شد و پس از کسب تجربیات سیاسی لازم سرانجام با تشکیل ائتلاف احزاب کار و کادیما در کنار شارون، زمینه صلح و عقب‌نشینی از نوار غزه را فراهم کرد.
نقطه ضعف بزرگ پرتز 53 ساله در آینده سیاسی رژیم صهیونیستی، نبود مسطولیت وزارتخانه‌ای در کارنامه کاری او است.
ـ ـ «سیلوان شالوم»، وزیر امور خارجه رژیم صهیونیستی و یکی از اعضاء برجسته حزب لیکود، در سال 1959 از تونس به جایی به نام اسرائیل مهاجرت کرد و پس از چندی وارد دنیای سیاست شد تا اینکه بالاخره در سال 1992 به عضویت حزب لیکود در آمد.
«شالوم» از سال 2001 وزیر اقتصاد بود اما در مدت دو سال خدمت خود به عنوان یکی از بدترین وزرای اقتصاد رژیم صهیونیستی که زمینه بحران‌های شدید مالی را فراهم کرد، شناخته شد. او به عنوان یکی از چهره‌های شاخص رژیم صهیونیستی است که همچنان ماندن در لیکود را به ملحق شدن به کادیما ترجیح می‌دهد؛ اگرچه ازجمله کسانی است که طرفدار مذاکره با فلسطینیان و عقب‌نشینی از نوار غزه بوده ‌است.