مردم کرد نگاه مهربانانه‌تر می‌خواهند

* به عنوان شروع بحث می‌خواستم در مورد مسائل اساسی که در حوزه انتخابیه شما (سردشت و پیرانشهر) وجود دارد صحبت کنید. به خصوص اینکه این شهر در زمان جنگ هم مورد حمله شیمیایی قرار گرفت.
** شهرستان‌های مرزی سر‌دشت و پیرانشهر از محروم‌ترین شهرهای ایران هستند که در جنگ تحمیلی مورد حمله سلاح‌های شیمیایی و میکروبی 3 هزار نفر شهید بومی و 7 هزار مصدوم شیمیایی است.
برخلاف تمام انتظارات در بعد از انقلاب در مورد این دو شهر فقط به آوردن امکانات اولیه (آب، برق، تلفن، و خانه بهداشت) اکتفا شده است و از اول انقلاب به رغم تمام پیگیری‌هایی که توسط نمایندگان مردم شده هنوز هیچ طرح زیربنایی به این شهرستان‌ها اختصاص نیافته است. البته در اینجا منکر خدماتی که انجام شده نیستم ولی به لحاظ محرومیتی که این دو شهر دارد و همچنین آسیب‌هایی که از جنگ تحمیلی متحمل شده دولت باید مهربانانه‌تر با این دو شهر برخورد می‌کرد.
* مشکلاتی که شما اشاره کردید بسیاری از آنها به عدم تعامل صحیح مرکز ـ پیرامون بر‌می‌گردد به نظر شما چرا هنوز بعد از پیروزی انقلاب این تعامل به نحو مطلوب برقرار نشده؟
** سئوال شما علت‌های زیادی می‌تواند داشته باشد. متاسفانه با وجود تمام پتانسیل‌های این مناطق هنوز شاهد توجه کافی به مناطق پیرامونی نیستیم و شاید یکی از اصلی‌ترین دلایل چنین وضعیتی در عدم ایجاد کانال‌های ارتباطی لازم و مناسب بین مرکز ـ پیرامون باشد. در واقع برای گسترش روابط اعتماد‌آمیز مرکز با مناطق حاشیه‌ای یکسری ساختارهای مناسب باید ایجاد شوند و همچنین از تحصیلکردگان مناطق پیرامونی در مدیریت کلان و میانی کشور استفاده بیشتری شود.
به عنوان نمونه همیشه شاهد هستیم که اعتبارات تخصیص یافته از مرکز به مناطق حاشیه‌ای کمتر عملیاتی می‌شود. و اگر هم اعتباری از مرکز به شهرهای پیرامونی اختصاص داده می‌شود آن‌قدر در مرکز استان دستخوش تغییر می‌شود که کمترین رقم به شهرهای اینچنینی اختصاص داده می‌شود. چنین روندی عقب‌ماندگی را روزبه‌روز در این شهرها بیشتر می‌کند و باعث نارضایتی عمومی می‌شود.
* به نظر شما چه کاری باید برای این‌گونه شهرها می‌شد که تا به حال نشده است؟
** باید تخصیص اعتبار برای این شهرها براساس نوع محرومیت صورت می‌گرفت نه به صورت سلیقه‌ای. محرومیت‌هایی که وجود دارد فقط به این خاطر است که بعضی از مسئولان که اعتبار تخصیص می‌دهند نگاه مساعدی نسبت به این‌گونه شهرها ندارند.
* پس شما بزرگترین علت عقب‌ماندگی را عدم تخصیص اعتبار لازم از سوی مسئولان می‌دانید؟
** بله. همین طور است. بزرگترین دغدغه مردم در این‌گونه شهرها این است که احساس می‌کنند مسئولان کشور توجه لازم را به آنها ندارند. ایجاد چنین احساسی بین بخش‌هایی از مردم کشور به هر حال مثبت نیست. معمولاً مسئولانی به این مناطق اعزام می‌شوند که کمترین شناخت را نسبت به این گونه مناطق را درک نکنند. متاسفانه همین مسئولان هم به صورت منسجم در آنجا نمی‌مانند و پس از مدت کوتاهی فوراً آنجا را ترک می‌کنند. بنده و سایر نمایندگان بارها بر لزوم به کار‌گیری افراد بومی در مدیریت این‌گونه مناطق تاکید کرده‌ایم.
* نگاه امنیتی مسئولان در مرکز نسبت به شهرهای پیرامونی در تخصیص اعتبارات تا چه حد موثر بوده است؟
** این نگاه خیلی موثر است. در اولین ملاقاتی که با آقای احمدی نژاد داشتیم من به عنوان رئیس مجمع نمایندگان کرد مجلس به ایشان گفتم که مردم کرد چه قبل از انقلاب در مبارزه با حکومت ستمشاهی و چه در بعد از انقلاب که مورد تجاوز رژیم بعث عراق قرار گرفت هزینه‌های زیادی متحمل شد که حتی بارها مورد تجلیل امام خمینی و مقام معظم رهبری قرار گرفتیم ولی هنوز هم نوعی نگاه امنیتی به ما وجود دارد. البته ایشان به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی کشور قول مساعد در این زمینه دادند.
اقداماتی برای رفع زمینه‌های اختلاف صورت می‌گیرد ولی به هر حال نمی‌توان تفاوت‌ها را نادیده گرفت. سال گذشته اتفاقی رخ داد و کتابی چاپ شد که با اقدام به موقع مسئولان جمع‌آوری شد. با وجود این من از مقام معظم رهبری و تمام مقامات حقیقی و حقوقی می‌خواهم که درباره مسائل این منطقه اقدام عاجلی انجام دهند. به خصوص رسیدگی به وضعیت اقتصادی منطقه را خواستار هستم.
* شعارهای عدالت‌محورانه آقای احمدی‌نژاد چه تاثیری بر مناطق کردنشین داشته است؟ آیا آنها را نسبت به آینده امیدوار کرده است؟
** تا این لحظه که اقدام خاصی در این باره از دولت ایشان ندیده‌ایم. با وجود پیگیری‌های زیاد که من به عنوان رئیس فراکسیون کرد و سایر نمایندگان در این باره انجام داده‌ایم هنوز تحقق عملی برنامه‌های انتخاباتی دولت جدید را شاهد نبوده‌ایم. اگر چه هنوز زود است در این باره قضاوت کنیم. ما هم منتظریم تا این وعده عملی شود که اگر این کار صورت نگیرد ما هم در کنار سایر نمایندگان از ابزار قانونی خود در مجلس استفاده می‌کنیم.
* آیا فراکسیون کرد مجلس هفتم ادامه همان فراکسیون کرد مجلس ششم است یا بین خود تفاوت‌هایی می‌بینید؟
** در زمان فعالیت مجلس ششم فضای کشور به گونه‌ای بود که میدان فعالیت سیاسی در کشور پر‌ رنگ‌تر از سایر حوزه‌ها بود و بر همین اساس فراکسیون کرد مجلس ششم و هفتم وجود داشته باشد. اما گذشته از این تفاوت مشکلات مناطق حاشیه‌ای از جمله کردستان همان مشکلاتی است که در آن دوران و در دوران حال حاضر هم وجود دارد. البته نمی‌خواهم بگویم تنها کردستان با این مشکلات مواجه است بلکه این دردی است که تمام مناطق محروم کشور با آن مواجه هستند. بنابراین اگر مسئولان نگاه مهربانانه‌تری نسبت به مناطق کردنشین داشته باشند مردم کرد هم همانطور که در هشت سال جنگ تحمیلی جانفشانی کرده‌اند بار‌دیگر حاضرند جان خود را فدای این انقلاب کنند.
* انتخاباتی که در عراق برگزار شد چه تاثیری بر مناطق کردنشین کشور گذاشت؟
** پیش از پاسخ به این سئوال باید بگویم ایرانیان متشکل از اقوامی چون کردها، ترک‌ها، فارس‌ها و چند قومیت دیگر هستند. در ایران کردها خود را اصالتاً و ذاتاً و ماهیتاً ایرانی می‌دانند و از همین روی نگاه گریز از مرکز نزد این قوم وجود ندارد. بنابراین انتخاباتی که در عراق برگزار شد موجب خوشحالی تمام ایرانیان از جمله کردها شد که سالیان سال از ظلم و تجاوز‌گری صدام در رنج و عذاب بودند.
* شما در مجلس و تمام نخبگان کرد چه طرح‌هایی دارید که به دولت در‌ این‌باره کمک کنید؟
** نمایندگان کرد آمادگی لازم را در این زمینه برای همکاری با دولت دارند. ما چهار ماه پیش در این باره از مرکز پژوهش‌های مجلس کمک خواسته‌ایم که به ما بگوید: با توجه به استعدادی که در مناطق کردنشین وجود دارد چه کار عملی‌ای می‌شود انجام داد تا به دولت در سرمایه‌گذاری بیشتر در این مناطق کمک کنیم.
به هر حال امیدواریم با تمام پیگیری‌هایی که شده آینده بهتری در انتظار مردم با تمام پیگیری‌هایی که شده آینده بهتری در انتظار مردم کردستان باشد. در پایان بحث ذکر این نکته ضروری است که کردهای ایران قومی در قلب ایران هستند و هرگز نمی‌توان ایران را بدون آنان تصور کرد. مشکلاتی که وجود دارد بخشی از آن ناشی از فرآیند توسعه نیافتگی کشور ایران طی قرون گذشته است و بخشی از آن هم مشکلات منطقه‌ای خاص کردستان است و ما مشتاقیم تا رفع مشکلات چنین مناطقی در چارچوب برنامه ملی، جامع و منسجم صورت بگیرد و از ایجاد حساسیت‌های قومی که خود مانعی در فرآیند توسعه به شمار می‌رود، اجتناب ورزیم.