خشم واشنگتن از دموکراسی عراقی

علی امینی
نتایج انتخابات پارلمانی عراق و شکست سنگین غرب‌گرایان مورد حمایت واشنگتن و لندن، دولتمردان آمریکا را آشفته و خشم آنها را برانگیخته است. پیروزی فهرست عراق یکپارچه که استخوان‌بندی آن را سیاستمداران و احزاب و جریان‌های سیاسی و مذهبی مورد حمایت ایران تشکیل می‌دهد، اگرچه برای ناظران تحولات سیاسی عراق غیرمنتظره نبود، اما تصور آن برای نومحافظه‌کاران آمریکایی که با اهداف رویارویی وارد عرصه عراق شده و این کشور را علیرغم خواست بین‌المللی اشغال کرده بودند، سخت و دهشتناک است این مرحله از انتخابات عراق، آخرین حلقه فرایند سیاسی در این کشور است که بر اساس آن، نهادهای حکومتی و اجزاء و ارکان نظام سیاسی عراق شکل می‌گیرد. آمریکایی‌ها و به تبع آنها انگلیسی‌ها برای پیروزی «فهرست ملی عراق» منسوب به «ایاد علاوی» در سطح منطقه و در میان عشایر و قومیت‌های عراق هزینه‌های هنگفتی کرده‌اند و ناکامی جریان لائیک در انتخابات اخیر، ضربات هولناکی را بر پیکره اشغالگران وارد نموده است.
با شکست فهرست ائتلاف ملی عراق و سایر جریان‌هایی که بنا بود در ائتلاف با ایاد علاوی دولت آینده عراق را تشکیل دهند، تمام آرزوهای آمریکا برای تشکیل یک حکومت متمایل به غرب در بغداد شکست خورد. وحشت‌آورتر آنکه مردم تحت اشغال نیروهای نظامی آمریکا، دشمنان واشنگتن را برای آینده سیاسی عراق تعیین کرده‌اند، از سوی دیگر در داخل آمریکا،‌ دولتمردان این کشور شدیدا تحت فشار افکار عمومی قرار دارند و روز به روز به تعداد مخالفان جنگ عراق و تداوم حضور نظامیان آمریکا در عراق افزوده ی‌شود.
بسیاری از دولتمردان سابق، اندیشمندان و حامیان جراید و مطبوعات سیاست‌های آمریکا در عراق را زیر سئوال برده و ناکامی دولتمردان این کشور را در تامین منافع آمریکا در عراق به باد انتقاد گرفته‌اند.
سفیر غیرمنتظره، «دیک چنی» معاون جورج بوش و «رامسفلد» رئیس پنتاگون بلافاصله پس از اعلام اولیه نتایج انتخابات سراسری در عراق، حتی برای مقامات ارشد عراقی نظیر ابراهیم جعفری نخست‌وزیر و جلال طباطبایی رئیس جمهور باورنکردنی بود. از وضعیت مضطرب مقامات آمریکایی می‌توان فهمید که آنها نسبت به آینده سیاسی عراق و واگذار کردن قدرت سیاسی به رقبای خود سخت نگران هستند. دستور آزادی 340 نفر از مقامات ارشد بعثی و انتقال آنها به عمان پایتخت اردن با یک هواپیمای اختصاصی از سوی دیک چنی و ملاقات با ایاد علاوی حاکی از توطئه‌های جدید از سوی آمریکایی‌ها برای جلوگیری از تشکیل دولت اصولگرای مذهبی در عراق است. این ادعا زمانی قوت بیشتری می‌گیرد که «خلیل زاد» سفیر واشنگتن در بغداد در یک موضعی آشکار در فاصله‌های چند روز، دوبار وزیر کشور عراق و عضو ارشد فهرست عراق یک پارچه را که مجری انتخابات بوده، باد انتقاد گرفته و حتی از جریان پیروز انتخابات می‌خواهد که باید با مشارکت همه گروه‌ها و جریانات قوی، مذهبی موج و در عراق یک دولت ائتلافی تشکیل دهد. این چنین دخالت‌های آشکار که در عرف بین‌المللی بی سابقه است حاکی از عصبانیت اشغالگران از تاریخ انتخابات است.
اگرچه برخی از مقامات قضایی و سیاسی عراق به اقدام دیک چنی در آزادی نیروهای ارشد بعثی و تحرکات «خلیل زاد» و تخریب چهره شخصیت‌های ائتلاف یکپارچه پاسخ داده‌اند اما آنچه مهم است برنامه‌های نومحافظه‌کارن آمریکا برای آینده سیاسی عراق است.
1- قرار است که نتیجه نهایی انتخابات تا پانزدهم دی ماه اعلام کرد. اما قرائن و شواهد زیادی گویای آن است که آمریکایی‌ها نتیجه آن را به راحتی نمی‌پذیرند.
2- به طور قطع آمریکایی‌ها به تداوم نخست‌وزیری ابراهیم جعفری که در دو فرایند سیاسی (همه بررسی قانون اساسی و انتخابات اخیر مجمع ملی) دو شکست را بر امریکایی‌ها تحمیل کرده‌اند، تن نخواهند داد و تلاش دارند تا در نهایت به فرد ملایم‌تری روی بیاورند.
3- آمریکایی برای فشار به شیعیان طی روزهای آینده به جنگ روانی و تبلیغاتی علیه نتایج انتخابات اقدام خواهند کرد و گروه‌های اقلیت اهل سنت و غرب‌گرای علاوی را تحریک خواهند کرد تا در مقابل نتایج انتخابت تحرکات سیاسی گسترده‌ای را آغاز کنند.
4- برخی شنیده‌ها حاکی است که سفر غیرمنتظره دیک چنی و رامسفلد که سردسته طراحان جنگ عراق و از رهبران جریان نومحافظه‌کار در امریکا هستند بی‌ارتباط با سازماندهی یک کودتا علیه جریان پیروز انتخابات و عراق نیست.
5- فهرست ائتلاف عراق یکپارچه که مورد حمایت قاطع مردمی است، بایستی بدور از هیاهوها و جنجال‌های گروهی اقلیت، پیروزی خود را پیروزی مردم و نه یک جریان سیاسی بداند و با هوشیاری محرکات موذیانه دشمنان را تحت نظر خود قرار دهد.
6- نکته آخر اینکه عراق در مرحله بسیار حساسی قرار گرفته است. اشغالگران اگرچه در ابعاد نظامی پیروز میدان بودند، اما در فاز سیاسی در نتیجه مقاومت مردمی با شکست‌های متعددی مواجه شده‌اند. از این رو ممکن است به حماقت دیگری مبادرت ورزند تا به رغم خود مانع شکل‌گیری حکومت اصولگرای مذهبی در عراق شوند، در این صورت اگر چه ممکن است به ظاهر مانع تشکیل یک حکومت مردمی گردند اما سرانجام در مقابل مقاومت مردمی به زانو درخواهند آمد و بطور وحشتناکی عراق را ترک خواهند کرد.