او کیست؟

آریل (آریک) شارون در روز بیست و هفتم فوریه 1928 میلادی. در «کفار ملال» متولد شد. او بیش از 25 سال در نیروی دفاعی اسرائیل مشغول به کار بود و با سمت ژنرال ارشد بازنشسته شد. شارون دارای مدرک حقوق از دانشگاه عبری بیت‌المقدس است. او در سن چهارده سالگی و در سال 1942 به «اگانا» سازمانی شبه ناظمی که بعدها به بخش دفاعی ارتش اسرائیل تبدیل شد، پیوست. در زمان جنگ استقلال در سال 1948 شارون فرماندهی یک گروه پیاده نظام در تیپ «الکساندرونی» را به عهده داشت. در سال 1953 میلادی، واحد کماندویی مخصوص 101 را بنیان نهاد و اداره کرد. وظیفه این واحد انجام عملیات تلافی‌جویانه علیه فداییان فلسطینی بود. شاروندر سال 1956 میلادی به عنوان فرمانده یگان نیروهای شبه نظامی انتخاب شد و در عملیات «سینا» فعال بود. در سال 1957 میلادی، شارون به کالج کمبرلی در بریتانیا رفت.
در فاصله سال‌های 1958 تا 1962 میلادی، شارون فرمانده تیپ پیاده نظام و سپس فرمانده مدرسه پیاده نظام بود و در دانشکده حقوق دانشگاه «تل‌آویو‌» نیز حضور یافت. او در سال 1964 به عنوان رئیس ستاد فرماندهی شمال و در سال 1966 به عنوان رئیس بخش آموزش نظامی منصوب شد. در جنگ شش روزه سال 1967 میلادی، به عنوان فرمانده یک گروه مسلح شرکت داشت و در سال 1969 میلادی،‌ به عنوان رئیس ستاد فرماندهی جنوب تعیین شد.
آریل شارون در ماه ژوئن سال 1972 میلادی، از ارتش استعفا داد؛ اما در جریان جنگ «یامن کیپور» در سال 1973 میلادی به خدمت نظامی فعال و فرماندهی یک گروه مسلح فراخوانده شد. او فرماندهی برنامه عبور از کانال سوئز را به عهده داشت که به پیروزی اسرائیل در جنگ و نهایتاً برقراری صلح با مصر منجر شد.
شارون در ماه دسامبر سال 1973، به کنست (پارلمان) رفت اما یک سال بعد، استعفا داد و در سال 1975 میلادی به عنوان مشاور امنیتی «اسحاق رابین»، نخست‌وزیر وقت مشغول به کار شد. در سال 1977 میلادی نیز برای عضویت در کنست انتخاب شد. بعد از انتخابات، شارون به حزب «هروت» پیوست و به عنوان وزیر کشاورزی در دولت اول «مناخیم بگین»، در فاصله سال‌های 1977 تا 1981 میلادی، انتخاب شد.
یکی از اولویت‌های کاری او ادامه همکاری با مصر،‌ در عرصه کشاورزی بود. در سال 1981 میلادی شارون به عنوان وزیر دفاع انتخاب شد و در زمان جنگ لبنان هم که به نابودی تشکیلات سازمان آزادی بخش فلسطین انجامید، شارون در همین پست بود. در عرصه روابط بین‌الملل، شارون در برقراری مجدد روابط دیپلماتیک با کشورهای آفریقایی که در جریان جنگ «یام کیپور» روابط خود با اسرائیل را قطع کرده بودند، نقش داشت. در ماه نوامبر سال 1981 میلادی، وی نقش مهمی در اولین قرارداد همکاری استراتژیک امریکا و اسرائیل ایفا کرد و روابط دفاعی میان اسرائیل و برخی کشورهای جهان را گسترش داد. شارون همچنین در انتقال هزاران یهودی از اتیوپی، از طریق سودان به اسرائیل نقش داشت.
در سال 1983 میلادی، وی از مقام وزارت دفاع استعفا داد؛ زیرا یک کمیسیون دولتی، او را در جریان قتل عام فلسطینیان در اردوگاه صبرا و شتیلا توسط فالانژیست‌های لبنان در سال 1982 مسؤول شناخت. شارون در دولت باقی ماند و بعدها در فاصله سال‌های 1984 تا 1990 وزیر صنعت و بازرگانی شد. در این مقام، قرارداد تجارت آزاد با امریکا را در سال 1985 میلادی،‌ نهایی کرد.
در فاصله سال‌های 1990 تا 1992 آریل شارون وزیر سازندگی و مسکن و رئیس کمیته مهاجرت و جذب مهاجر بود. به دنبال اضمحلال شوروی سابق و تشدید مهاجرت یهودیان از روسیه، برنامه‌ای را برای جذب مهاجران پیاده کرد که بخشی از آن، ساخت 144 هزار آپارتمان بود. شارون در فاصله سال‌های 1992 تا 1996 میلادی، عضو کمیته روابط خارجی و دفاعی کنسست بود. در سال 1996 میلادی نیز شارون به عنوان وزیر تاسیسات ملی اسرائیل منصوب شد و در حمایت از قراردادهای مشترک با اردن،‌ مصر و فلسطین نقش داشت.
در سال 1998 میلادی، آریل شارون وزیر امور خارجه اسرائیل شد و به ریاست دائم مذاکرات مستقیم با تشکیلات فلسطینی رسید.
پس از انتخاب «ایهودباراک» به عنوان نخست‌وزیر اسرائیل در سال 1999 میلادی و استعفای «بنیامین نتانیاهو» از رهبری حزب لیکود، از شارون خواسته شد که رهبری موقت این حزب را بپذیرد. در سپتامبر سال 1999 میلادی، شارون به عنوان رئیس حزب لیکود و همچنین به عنوان عضو کمیته روابط خارجی و دفاعی در کنست، انتخاب شد.
روز 28 سپتامبر سال 2000 میلادی، آریل شارون به مسجدالاقصی در بیت‌المقدس رفت که اعراض شدید فلسطینیان را به همراه داشت. در همان زمان 1500 فلسطینی معترض در محل جمع شدند و شعارهای اعتراض‌آمیز سر دادند و 1500 تن از افراد پلیس اسرائیل هم در صحنه حاضر شدند. به دنبال حضور شارون در مسجد الاقصی، فلسطینیان انتفاضه علیه اسرائیل را آغاز کردند. این جنبش، «انتفاضه مسجدالاقصی» نامیده شد.
در انتخابات ششم فوریه سال 2001 میلادی، آریل شارون نخست‌وزیر اسرائیل شد. او وزیران خود را تا روز هفتم مارس 2001 به کنست معرفی کرد. پس از برگزاری انتخابات زودهنگام در ژانویه سال 2003 میلادی، شارون وظیفه معرفی وزیران جدید را به عهده گرفت.
در سال 2005 میلادی، برنامه خروج اسرائیل از غزه از سوی شارون مورد توجه قرار گرفت. عقب‌نشینی کامل از نوار غزه و نابودی تمام شهرک‌های یهودی‌نشین آن از جمله چهار شهرک در شمال «ساماریا»، بخشی از این برنامه بود. بین شانزدهم تا سی‌ام اوت سال 2005 میلادی، اسرائیل بیش از 8500 شهرک‌نشین اسرائیلی را از منطقه خارج کرد و در یازده سپتامبر این سال نیز سربازان اسرائیلی غزه را ترک کردند و با این ترتیب حضور 38 ساله اسرائیل در منطقه به پایان رسید. این برنامه‌، مخالفت‌های زیادی را در داخل حزب لیکود برانگیخت و نهایتاً شارون رسماً از لیکود استعفا داد. این اقدام در ماه نوامبر سال 2005 میلادی انجام گرفت و سپس شارون تصمیم گرفت حزب جدیدی به نام «کادیما» تشکیل دهد.
در اواسط دسامبر سال 2005 میلادی، شارون به علت یک سکته خفیف در بیمارستان بستری و پس از دو روز مرخص شد؛ اما روز چهارم ژانویه 2006 میلادی به علت یک سکته دیگر به بیمارستان منتقل شد و با خونریزی مغزی نیز مواجه گردید. او دو پسر به نام‌های «عمری» و «گیلاد» دارد.