گوانتانامو؛ شرمساری آمریکائی‌ها

زندان آمریکایی گوانتانامو، یک زندان غیرقانونی است و هیچ مشروعیتی ندارد. این زندان از بدو تأسیس آن چالش های زیادی را پیش روی دولت آمریکا گذاشته است. مخصوصاً پس از جنگ عراق و افغانستان انتقادهای زیادی به دولت آمریکا شده است.
به دلیل این که دولت آمریکا افرادی را برای مدت چندسال دراین زندان حبس کرده است بدون اینکه جرم آنها را اعلام کند، یا اینکه آنها را محاکمه کند و به آنها اجازه بدهد که از خود دفاع کنند.
نظامیان آمریکایی افراد بازداشت شده را دراین زندان تحت شکنجه های بسیار سخت، خشن و غیرانسانی قرار می دهند و هم از لحاظ فیزیکی و هم از لحاظ روانی آنها را شکنجه می کنند. حتی برخی از زندانی ها دراین بازداشت گاه ها ناپدید شده اند که هیچ کس از آنها با خبر نیست.
دولت آمریکا یک تیم بازجویی را دراین زندان قرار داده است که برای حرف کشیدن از زندانی ها هر نوع شکنجه ای را علیه آنها اعمال می‌کنند.
به دست و پای زندانیان غل و زنجیر می بندند و برای ساعت های بسیار طولانی با آب ریختن روی سر آنها و یا با کتک زدن آنان را بیدار نگه می‌دارند.
زندانیان را مجبور می کنند که در شلوارشان ادرار و یا مدفوع کنند و آنها را از انجام فرایض دینی منع می کنند و حتی به مقدسات آنها بی حرمتی می کنند و هم اکنون 3 سال است که این شکنجه های سخت علیه زندانی ها اعمال می شود. بنابراین حیثیت و اعتبار آمریکا طی سال های گذشته بسیار خدشه دار شده است و برخی از قانونگذاران خواستار تعطیلی این زندان شده اند تا حیثیت کشورشان بیش از این خدشه‌دار نشود.
شکنجه فقط در زندان گوانتانامو صورت نگرفته است.
شاید بهتر بود که قانونگذاران آمریکایی درخواست خود را این گونه مطرح کنند که تمام زندان های آمریکا در سرتاسر دنیا باید بسته شوند.
زندان «بگرام» در افغانستان، زندان «ابوغریب» و دیگر زندان ها در عراق، زندان های مخفی سیا در دیگر کشورها که صدها نفر دراین زندان های مخفی تحت بازداشت هستند.
دراین زندان ها هم افرادی بازداشت شده اند که هنوز نمی دانند جرمشان چیست و به آنها اجازه حضور در دادگاه و دفاع از خود داده نشده است.
این زندانیان نمی توانند با وکلای خود و حتی خانواده های خود دیدن کنند.
گوانتانامو شروع بحث است.
بنابراین بستن زندان گوانتانامو یک پیروزی برای دولت آمریکا محسوب نمی شود. چون دقیقاً همین شکنجه ها را در زندان های دیگر نیز مرتکب می‌شوند.
تنها سازمان بین المللی که اجازه ورود به زندان گوانتانامو برای آن صادر شده است، کمیته بین المللی صلیب سرخ بوده که حتی گزارش های آن محرمانه باقیمانده است و آنها به خود جرأت زیادی نمی دهند که از دولت آمریکا مبنی بر بدرفتاری از زندانیان گوانتانامو انتقاد کنند.
تنها چیزی که صلیب سرخ گزارش کرده این است که تکنیک های مورد استفاده در گوانتانامو شبیه شکنجه هستند.
بنابراین مقامات آمریکایی نمی خواهند به دیگران اجازه دهند که ببینند چگونه با زندانیان رفتار می شود و چگونه آنها تحت شکنجه قرار می‌گیرند.
ولی هم اکنون همه مردم دنیا می دانند که نظامیان آمریکایی چگونه با زندانی ها رفتار می‌کنند.
برخی از این اطلاعات توسط افراد زندانی بدست آمده است که از آن جا آزاد شده اند و حتی «اف.بی.آی» نیز از دولت خود به خاطر بدرفتاری با زندانیان گوانتانامو شکایت کرده است.
مقامات آمریکایی دیگر نمی توانند حقایقی را که در بازداشتگاه های تحت کنترل آنان اتفاق می افتد، کتمان کنند.
بنابراین ترس از اینکه ممکن است انتقادها علیه دولت بیشتر شود و مردم آگاهی بیشتری نسبت به وقایع گوانتانامو پیدا کنند، باعث می شود که دولت آمریکا اجازه ندهد سازمان های بین المللی از زندان های تحت کنترل آنها دیدن کنند و این خود دلیل بر مقصر بودن آنها است.
اگر آنها بخواهند این زندان را تعطیل کنند آن گاه بر انتقادهای سازمان های بین المللی صحه خواهند گذاشت. بدین معنا که خواسته ناخواسته پذیرفته اند که رفتار بدی با زندانیان می‌شود.
از طرف دیگر می خواهند به مسلمانان بگویند که اگر شما بخواهید کاری برخلاف میل و اراده دولت آمریکا انجام دهید، آن گاه ما شما را ترور می کنیم و دراین زندان حبس می‌کنیم.
البته این مسئله کمی پیچیده است و کلیه دلایل واقعی مبنی بر اینکه چرا دیک چنی و رامسفلد نمی خواهند زندان گوانتانامو تعطیل شود، به روشنی برای ما مشخص نیست.
بسیاری از زندانی ها سه سال است که در زندان به سر می برند بدون اینکه جرمی علیه آنها اثبات شود، چگونه دیک چنی می تواند ادعا کند که اصول عدالت و حقوق بشر در نحوه رفتار با زندانی ها اجرا می شود درحالی که آنها تحت شکنجه های بسیار سخت قرار می‌گیرند.
اگر کشور دیگری هم رفتار بدی با زندانیان می کند، نباید آن را الگو قرار داد و آمریکا نباید آن را استاندارد خود قرار دهد و به این بهانه که در دیگر کشورها نیز رفتار بدی با زندانیان می شود، افراد را شکنجه کند. آمریکا خود دارای قوانین و مقررات مستقل است و باید همچون دیگر کشورها قوانین بین المللی را رعایت کند و اگر کشور دیگری قوانین بین المللی را نقض می کند، بدین معنا نیست که ما هم می توانیم قوانین را نقض کنیم.
بسیار جالب است که بدانید که واشنگتن سالانه گزارش هایی را منتشر می کند و به دیگر کشورهایی که احتمالاً از شکنجه استفاده می کنند، هشدار می دهد که از نقض حقوق بشر پرهیز کنند و به آنها هشدار می دهد که روند قانونی را علیه زندانیان رعایت کنند.
ولی دیگر آمریکا نباید به خود این اجازه را بدهد که دیگر کشورها را نصیحت کند، چون ابتدا باید رفتار خود را اصلاح کند. مطمئناً دیگر کشورها نیز پاسخی متقابل به آمریکا خواهند داد و می گویند: شما چگونه مرتکب این جنایت ها می شوید اما از ما می خواهید که این اقدامات را انجام ندهیم؟
این نشان می دهد که ما در دنیایی بی نظم و قانون زندگی می کنیم که زندگی هرکس به گونه‌ای در خطر است.