راز آشکار!

حسین شریعتمداری
در راهپیمایی 22 بهمن که همه ساله با حضور گسترده و پرشور مردم و هرسال نیز گسترده تر از پیش برگزار می شود، نکته ای نهفته است که از شدت وضوح کمتر به چشم می آید. این نکته اگرچه «راز پنهان» نیست ولی از آنجا که همواره در سایه حضور حماسی مردم «پنهان» مانده است، نیاز به رازگشایی دارد، یا، حداقل این که بازگویی آن ضروری به نظر می رسد و صد البته، غرورانگیز و افتخارآفرین...
توضیح آن که، نظام های حکومتی، علی رغم تفاوت های فراوانی که با یکدیگر دارند، به لحاظ خاستگاه و چگونگی شکل گیری به دو گروه قابل تقسیم هستند. گروه اول حکومت هایی که با رأی و نظر و اراده مردم شکل گرفته اند مانند نظام های حکومتی برخاسته از انقلاب های مردمی و در گروه دوم، آن دسته از نظام های حکومتی جای دارند که بیرون از اراده و خواست مردم تشکیل شده اند، مانند حکومت های برخاسته از کودتا و یا حکومت های موروثی، پادشاهی و...
مروری گذرا بر این ماجرا حکایت از آن دارد که تمامی نظام های حکومتی کنونی جهان چه آنها که با رأی و نظر مردم شکل گرفته اند و چه آنها که با استفاده از اهرم زور و فریب بر مردم حاکم شده اند، هیچگاه- و بدون استثناء- برای اثبات دوباره «مقبولیت» و «مشروعیت» خود به رأی و نظر مردم مراجعه نکرده و نمی کنند. بدیهی است، از نظام های حکومتی نوع دوم که شکل گیری آنها نیز نامشروع بوده است، انتظار نمی رود برای اثبات مشروعیت و مقبولیت خود به رأی و نظر مردم مراجعه کنند، چرا که از ابتداء فاقد این دو ویژگی بوده اند، ولی این مراجعه در هیچیک از نظام های حکومتی نوع اول هم دیده نشده و نمی شود. چرا...؟! به جرأت می توان گفت که هیچکدام از آنها جرأت مراجعه دوباره به رأی و نظر مردم را ندارند.
و اما، در این میان تنها- تأکید می شود تنها- جمهوری اسلامی ایران است که همه ساله بی آنکه نیازی داشته باشد و یا در عرف سیاسی جهان مرسوم باشد، «مشروعیت» و «مقبولیت» خود را به میدان رأی و نظر مردم می آورد و هر سال با حضور گسترده تر و حماسی تر مردم، پاسخ مثبتی قاطع تر از پیش دریافت می کند...
راستی در تمامی جهان، کدام نظام حکومتی را می توان سراغ گرفت که مردم سالارتر از جمهوری اسلامی ایران باشد؟