آن اتحاد و این جنایت

سعدالله زارعی
حادثه انفجار در حرم های مطهر حضرت امام علی بن محمد الهادی و حضرت امام حسن عسکری -علیهماالسلام- بسیار دردناک است چرا که تعدی به «اماکن مقدس» با هیچ منطقی سازگار نیست اما برخلاف ظاهر قضیه روی دیگر سکه این اقدام، عجز و درماندگی عاملان آن است.
حادثه اسفبار روز گذشته در شهر سامرا یادآور حادثه مشابه آن در حرم مطهر حضرت امیرالمومنین-علیه السلام- و شهادت آیت الله سیدمحمدباقر حکیم و دهها شیعه دیگر می باشد. هر دو حادثه پس از آن اتفاق افتاد که مردم عراق یک گام به سمت احقاق حقوق خود نزدیک شده بودند. انفجار حرم مطهر حضرت علی -علیه السلام- پس از آن بود که «مجلس حکم» در عراق با ترکیبی از شخصیت های سیاسی که عمدتاً مبارز بودند، شکل گرفت و طلیعه انتقال قدرت به مردم پیدا شد.
انفجار دیروز «سامرا» نیز درست چند روز پس از توافق ائتلاف بزرگ عراق بر سر نخست وزیر دائمی و در آستانه تشکیل دولت جدید صورت گرفته است. این به آن معناست که از نظر اقدام کنندگان، وضعیت جاری آنقدر بااهمیت و حساس است که باید بالاترین «جنایت» را آنهم در حق «شریف ترین اماکن» مرتکب گردید.
اما در عین حال تروریست ها چند هدف دیگر هم دنبال می کنند. هدف اول آنان این است که هزینه انتقال از دوره هرج و مرج به دوره ثبات را بالا ببرند و در پناه آن فرارسیدن دوره آرامش را یک «توهم» معرفی نمایند. طبعاً اگر این هدف محقق شود، بسیاری از برنامه های دولت با شکست مواجه می گردد و همواره سایه ای از تردید بر عزم و اراده مسئولان جدید برای حل مشکلات افکنده می شود.
هدف دوم این است که میان شیعیان و اهل سنت «نقار» و «شکاف» ایجاد شود به گونه ای که به تناسب مورد حمله قرار گرفتن «مقدس ترین اماکن شیعه»، حمله ای به مقدسات اهل سنت در شهرهایی که اهل سنت در اقلیتند، انجام شود. به گونه ای که نزاع اکثریت با اقلیت در دو شکل معکوس در شهرهای مختلف عراق فراگیر شود. این توطئه باید با هوشیاری طرفین خنثی گردد بخصوص سهم شیعه که در عراق اکثریت را در اختیار دارند، در این هوشیاری باید بیشتر باشد.
هدف سوم این است که مردم تصور کنند به میزانی که دولت «مذهبی تر» می شود، حمله به مقدسات دینی گسترش می یابد. اگر این تصویر در ذهن ها بنشیند -که نمی نشیند- نوعی تمنای جداسازی دین از دولت جوانه می زند و به عده ای از سکولارها یا بظاهر مذهبی های به واقع سکولار میدان می دهد تا این نگاه باطل خود را که استعماری است، پی بگیرند. این درحالی است که باید گفت این قیمت گزاف بابت در گرانبهایی است که اینک در دستان «عراقیان» قرار دارد. حمله به اماکن مقدس بخاطر ارزشمند بودن حکومتی است که اینک با رأی مردم در راه است.
هدف دیگر در این صحنه جابجا شدن شاکی و متهم است. همین هفت روز پیش بود که افشای تصویر شکنجه جوانان عراقی توسط نظامیان انگلیسی در شهر بصره زلزله ای را در منطقه و بخصوص عراق ایجاد کرد و می رفت تا طومار حضور اشغالگران را در عراق درهم بپیچد. حادثه ای که دیروز در سامرا رخ داد این هدف را دنبال می کرد که نگاه ها را از نقطه ای به نقطه ای دیگر انتقال دهد. حالا -به زعم باطلشان- اشغالگران می توانند استدلال کنند که عراق علیرغم دست یافتن به «دولت جدید و دائمی» به امنیت نرسیده است و حتی وضع بدتر هم شده است. آیا میان این حادثه و حوادث اخیر نسبتی وجود ندارد؟
اما واقعیت دیگر این است که این حادثه در زمانی به وقوع می پیوندد که عراق تحت اشغال نیروهای آمریکایی و انگلیسی است و طبق کنوانسیونهای بین المللی در مورد کشور در حال اشغال، آمریکایی ها و انگلیسی ها مسئول امنیت عراق هستند و بنابر این مسئول اصلی این جنایت هولناک و جنایت های مشابه آن می باشند. این تازه در وضعیتی است که شواهد و قرائن را نادیده بگیریم و دست های روشده اشغالگران را مورد استناد قرار دهیم!
بحران عراق، بحران اشغال است و هر اتفاقی که بیفتد در درجه اول از نتایج اشغال محسوب می شود. بنابراین آمریکایی ها چه بتوانند کنترل کنند و مانع این حوادث شوم شوند ولی نخواهند و چه بخواهند ولی نتوانند، نشان داده اند که صلاحیت در اختیار داشتن امنیت عراق را ندارند و باید مسایل امنیتی این کشور را به دولت عراق واگذارند.
اما دولت عراق نیز باید بداند که بزودی مسئولیت همه مسایل عراق را بر دوش خواهد کشید. آنان پس از تشکیل دولت دائمی نمی توانند به مردم خود بگویند ما رئیس جمهور، نخست وزیر و نماینده مجلسیم ولی ایجاد امنیت در اختیار ما نیست بنابراین بنظر می رسد برای دولت عراق ایجاد ساختار مناسب امنیتی و انتقال مسئولیت امنیت از اشغالگران به نیروهای امنیتی و نظامی عراق در اولویت باشد. واقعیت این است که امنیت فقط جزء متشکله اقتدار دولت نیست بلکه مقدمه لازم آن است یعنی یک دولت بدون استقرار امنیت نمی تواند ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی لازم را استقرار ببخشد.
اما همدلی و همراهی جهان اسلام با مردم عراق و محکوم کردن یکپارچه عوامل آشوب -که بنظر می رسد ملغمه ای از آشوب گران، تروریست ها و اشغالگران است- بعنوان یک مانع جدی از تکرار این حوادث تلخ باید تعقیب شود. در این میان دولت عراق، دولت ایران و سازمان کنفرانس اسلامی باید بشدت فعال شوند چرا که حمله به اماکن مقدس بصورت تصاعدی در حقوق و منطق انسانی محکوم و مطرود شده است.