جریان خزنده باستان‌گرائی

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
احتمالا شب پنجشنبه همین هفته گذشته بود که از یکی از شبکه های سیمای جمهوری اسلامی مصاحبه ای با یک استاد باستان شناسی پخش شد. قسمتی از این مصاحبه را که در آن , مصاحبه شونده میگفت : باستان شناسی هر کشور , هویت شناسی آن کشور و ملت آن کشور است و سند باستانی هر ملت همانند شناسنامه آن ملت است و... با تعجب گوش کردم و تعجب برانگیزتر این بود که مصاحبه کننده نیز با شگفتی تمام , گوینده این سخنان را همراهی و تایید می کرد و با چشمان و دستها و حتی برخاستن ها و نشستن هایش , هیجان شدید خودرا از این اظهارات نشان میداد!...
از آن شب تا به حال هر وقت فرصتی دست داد به این نکته اندیشیدم که چه چیز موجب شده ما راهی را که انقلاب اسلامی و امام خمینی پیش پای ما گذاشته اند گم کنیم و به طرف همان بیراهه ای راه کج کنیم که قبل از این انقلاب , ما را به آن می بردند!
منظورم این نیست که باستان شناسی بیراهه است . اینهم یک علم است و افرادی که در این زمینه تحصیل کرده اند و کار می کنند و زحمت میکشند نیز در حد و اندازه خود , محترم هستند و برای کارشان نیز باید ارزش و اهمیت لازم را در نظر گرفت .
آنچه موجب شگفتی است اینست که باستان شناسی را هویت شناسی خود بدانیم , سند باستانی را شناسنامه خود تلقی کنیم و سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز به جای نقد چنین ادعاهای مبالغه آمیزی , آنرا با هیجان و شور و شوق , تایید نماید. چنین ادعائی با کدامیک از موازین منطبق است از آرمانهای انقلابی و ارزشهای دینی هم که بگذریم , حتی فرهنگ و سنت های بومی ما ایرانیان نیز , باتوجه به سوابقی که دردست است و با توجه به استفاده ابزاری که در طول تاریخ قرون اخیر از نام و عنوان باستان شناسی علیه ملت ها و از جمله ملت ایران شده است , اجازه نخواهند داد نام آنها در کتابچه ای که «باستان شناسی» نام دارد ثبت شود و این کتابچه شناسنامه ملت ایران تلقی گردد.
باستان شناسی , در حکومت شاهان قاجار و پهلوی , به یک جریان ابزاری تبدیل شد که بهتر است از آن تحت عنوان « باستان گرائی » یاد کنیم . باستان گرائی , بدون آنکه مبنائی عقلی داشته باشد , توسط قاجاریه و پهلوی در برابر فرهنگ و تمدن ارزش گرای ایرانی قرار داده شد. این جریان آلوده , در دوران قاجاریه وسیله ای شد برای سرپوش گذاشتن بر فضاحت تقدیم نمودن همه عزت و شرف و استقلال ایرانیان به انگلیس ها توسط دربار فاسد ناصرالدین شاه در ماجرای طلای سبز که فتوای تاریخی میرزای بزرگ شیرازی طومار آنرا درهم پیچید , و در دوران پهلوی از جشن های رسوای 2500 ساله شاهنشاهی سر درآورد که امام خمینی در برابر آن قد علم کرد و سرانجام به درهم پیچیده شدن طومار رژیم منحط شاهنشاهی منجر شد. دربار پهلوی , با خط دهی استعمارگران , بر آن بود که با معرکه گیری های همین جریان باستان گرائی , خط ایرانی را به خط لاتین تبدیل کند , تاریخ را شاهنشاهی کند , یکشنبه را به جای جمعه بگذارد و بتدریج زبان فارسی را هم منسوخ کند. به آرشیو مطبوعات و رادیو تلویزیون آن زمان مراجعه کنید و بینید چه موجودات عجیبی با چه ابزارهای فریبکارانه ای دست اندرکار هویت زدائی ایرانیان , دقیقا تحت عنوان دروغین زنده کردن ایران باستان بودند. باستان شناسی چه ربطی به خط لاتین دارد که قرار بود خط رایج ایران شود جالب است که طرفداران سینه چاک منسوخ شدن خط ایرانی و رایج شدن خط لاتین در ایران درست همان کسانی بودند که سردمداران جریان باستان گرائی بودند!
آنچه اکنون شگفت انگیز است , احیا این جریان توسط سیمای جمهوری اسلامی است . تردیدی نداریم که گردانندگان اصلی صدا و سیما با چنین جریانی بهیچوجه قوم و خویشی فکری ندارند , کما اینکه تردیدی نداریم که این حضرات متاسفانه در برابر تحرکات خزنده این جریان و تلاش آن برای نفوذ به لایه های درون رسانه ها نیز دچار غفلت هستند. بعید نیست بجای غفلت , نوعی خوشبینی در ذهن این حضرات جاخوش کرده باشد و تصورشان این باشد که با میدان دادن به عناصر چنین جریان هائی درصدد جذب آنها به اسلام و انقلاب هستند!
چنین تصور خاص , نگارنده را به یاد این جمله ظریف میاندازد که در سالهای اول بعد از پیروزی انقلاب بر سر زبانها بود که : میخواستیم ارتش را مکتبی کنیم , مکتب را ارتشی کردیم ! البته بعدها به برکت تلاشهای انجام شده , مکتب در ارتش جریان یافت و امروز ارتش جمهوری اسلامی ایران به معنای واقعی کلمه یک ارتش مکتبی است .
صدا و سیما اما با این مقوله تفاوت زیادی دارد. مسئولان صدا و سیما اگر به ظرافت های مقولاتی از قبیل نفوذ خزنده بعضی جریانات همانند باستان گرائی توجه نکنند , کشور دچار خسران بزرگی خواهد شد , درست مثل خرافه گرائی که متاسفانه اکنون رسانه ملی شدیدا به دامن زدن به آن متهم است.